Visie 30 april 2015 - editie Limburg

download Visie 30 april 2015 - editie Limburg

of 20

  • date post

    21-Jul-2016
  • Category

    Documents

  • view

    218
  • download

    2

Embed Size (px)

description

Visie is het tijdschrift van de christelijke arbeidersbeweging in Vlaanderen. Het valt op vrijdag gratis in de bus bij de leden van CM en ACV. Wie bij de tijd is leest Visie, met de Limburgse pagina's, op donderdag al digitaal.

Transcript of Visie 30 april 2015 - editie Limburg

  • www.beweging.net www.cm.be www.acv-online.bejaargang 71 visie nummer 09

    uitzonderlijk op donderdag wegens 1 meiafgiftekantoor brussel x p806000

    volgend nummer op 15 mei 2015Regionieuws > p. 16

    Regio MechelenDonderdag 30 april 2015

    Er moeten strengere regels komen voor het werken met reprotoxische stoffen. Dat zijn stoffen die de vrucht-baarheid van mannen en vrouwen kun-nen schaden n die kunnen leiden tot aangeboren afwijkingen. Dat zei ACV op de Werelddag voor Veilig en Gezond werk op 28 april.

    Wij willen dat de wetgeving rond kan-kerverwekkende stoffen van toepas-sing wordt op deze reprotoxische stof-fen, zegt Kris Van Eyck van ACV. Dan gelden er strengere regels en worden

    de werknemers beter beschermd.Daarnaast wil ACV dat Europa meer bindende grenswaarden vastlegt voor kankerverwekkende stoffen. De grens-

    > 12

    De werkstress achter jouw hamburger

    Zijn suikers enkel dikmakers?

    Werknemer niet genoeg beschermd tegen gevaarlijke stoffen

    9Nick en An-Sofie op moni-cursus bij Kazou

    > p. 8

    Voor deze cursus wist ik niet of ik wel moni wilde worden. Maar nu ben ik helemaal overtuigd. De kinderen geven je zoveel liefde. Het was supertof.

    > 20

    > 14

    > 6Wat doe je met een leegstaand kerkgebouw?Een fitnesscentrum, een hotel, een sociaal restaurant: de laatste decennia kregen veel kloosterkerken een nieuwe bestemming. Binnenkort volgen wellicht een resem parochiekerken dat voorbeeld.

    > 3

    Bert Gabrils lacht met alles

    Rechtopvrijemeningsuitingisbelangrijkvoorcomedians.Insommigelanden zouikmijnjobnietkunnendoen.

    Europa moet meer bindende grenswaarden vastleggen voor kanker-verwekkende stoffen.Kris Van Eyck, ACV

    waarde bepaalt de maximaal toe-gelaten concentratie van een stof in de lucht waaraan een werkne-mer mag blootgesteld worden. Voor kankerverwekkende stoffen bestaan nog maar drie verplichte grenswaarden. Voor andere ge-vaarlijke stoffen moet Europa werk maken van een gelijke toe-passing in de verschillende lidsta-ten, vindt ACV. (AJ)

  • 2 Visie donderdag 30 april 20152WOORDveR ING

    ww

    w.tw

    itter

    .com

    /Bew

    egin

    gNet

    Stille getuigenVooral op reis kan ik ze niet voorbij-lopen zonder er even binnen te wil-len kijken: het eeuwenoude kerkje op het verlaten dorpsplein, of de zo-veelste imposante kathedraal in de stad. Soms valt het tegen, is het in-terieur niet naar mijn smaak of vind ik de sfeer er maar grimmig. Maar soms kom ik er volledig tot rust, door een ruimte te betreden die standvastigheid doorheen de eeu-wen ademt, en die baadt in volkomen en vredige stilte. Vijf minuten in zon kerk rondwandelen heeft een in-stant-zen-effect op mij waarmee ik 25 euro voor een namiddagje kuur-oord uitspaar.

    Stille getuigen zijn het, die kerken. Van de woelige geschiedenis van een stad, van het gezapige reilen en zei-len in een dorp, van uitgesproken lief n leed van generaties van mensen. En ijkpunten in een landschap zijn het: als ik de weg kwijt ben, hoef ik maar even uit te kijken naar de kerk-torenspits.

    Door het dalende kerkbezoek in Vlaanderen komen steeds meer van die stille getuigen leeg te staan. De vraag stelt zich dan ook wat ermee te doen? In het buitenland heb je al veel voorbeelden van herbestem-ming. Zo is er de prachtige boeken-winkel in de Dominicanenkerk van Maastrich. En in Milaan kun je gaan shaken op de dansvloer in een tot club verbouwde kerk. Ook in Vlaanderen is er nu een denk-oefening bezig in de parochies en gemeentes. Ik ben benieuwd hoe vindingrijk en succesvol men zal zijn om een nieuwe bestemming te ge-ven aan kerkgebouwen die niet meer nodig zijn voor de erediensten.

    Mag ik alvast een suggestie doen? Hopelijk blijven er genoeg kerken in-gericht als stilteplek. Zodat wie dat wil, in alle drukte en hectiek van het leven, even op adem kan komen tus-sen de eeuwenoude kerkpilaren.

    Leen Grevendonck redactrice Visie

    onze samenleving

    Bel

    ga-a

    rchi

    effo

    to

    Lie

    ven

    Van

    Ass

    che

    ik wil dat niemand de reis maakt die ik heb moeten maken

    Bootvluchtelingen op de Middellandse Zee

    In Afghanistan mocht ik niet naar school gaan. Er is geen vrijheid. Door de oorlog met de Taliban was het heel gevaarlijk in mijn dorp. Mijn vader besloot dat het beter was dat ik wegging. Hij verkocht een stuk land en betaalde 8 000 dollar aan een mensensmokkelaar om mij, via Iran en Turkije, naar Griekenland te brengen.

    Ik was 13 jaar toen ik vertrok. De reis was erg gevaarlijk. Om in Iran te geraken hebben we een hele nacht moeten stappen in de bergen. Je moet dan bij de groep blijven. Als je valt of moe bent, is er niemand die je helpt, ze laten je gewoon liggen. De smokkelaar kon met ons doen wat hij wou, zon

    Sporten maakt gelukkig

    der documenten waren we volledig afhankelijk van hem.

    Per boot naar ItaliIn Griekenland leefde ik vier maanden op straat. Dan heb ik mijn vader gebeld en gezegd dat dit leven nog erger was dan in Afghanistan. Mijn vader heeft toen geld ingezameld bij familie en vrienden en nog eens 4000 dollar betaald aan een smokkelaar om mij per boot naar Itali te brengen. De overtocht duurde vier dagen. Met zestig mensen zaten we beneden in het dek. Het was heel vol. We kregen bijna niets te eten, wel wat water. Ik was erg bang en had erg veel honger.

    elk jaar wagen tienduizenden mensen de gevaarlijke oversteek via de Middellandse Zee naar europa. Op de vlucht voor oorlog, vervolging, uit economische noodzaak, of om een andere reden. De 18-jarige Afghaanse jongen Zalmai betaalde die oversteek niet met zijn leven en kwam uiteindelijk in Belgi terecht. Zijn relaas vertelt hij in Visie.

    In Itali vroeg ik hulp aan de politie, maar die heeft niets gedaan. Ik heb dan de trein naar Milaan genomen en ben daar op een andere trein gestapt. Zo ben ik in Frankrijk beland. In Parijs sliep ik twee weken op straat. Soms kreeg ik eten bij de kerk of kon ik me daar douchen. Ik had nog wat geld en heb daarmee een treinticket naar Belgi gekocht.

    Slapen in Brussel-NoordIn de trein vroeg de conducteur naar mijn paspoort. Dat had ik niet. In Brussel werd ik dus opgewacht door de politie. Maandagmorgen moest ik naar de Dienst Vreemdelin genzaken gaan om asiel aan te vragen. Het was vrijdag. Ik heb toen drie nachten in het station van BrusselNoord geslapen. Daar kwam ik andere Afghanen tegen die mij wat geld en iets te eten gaven.

    Sinds 2012 ben ik in Belgi. Ik mag hier twee jaar blijven. Ik wil mijn ITopleiding afmaken en later een goede job vinden. Ik hoop dat mijn familie naar Belgi mag komen, met het vliegtuig. Ik wil dat niemand de reis nog maakt die ik heb moeten maken. Maar ik had geen keuze. (lg)

    Zalmai wordt begeleid door Minor Ndako, een opvanginitiatief voor niet-begeleide, minderjarige asiel-zoekers in Belgi. Minor Ndako is op zoek naar steunfiguren, om het soci-aal netwerk van de jongeren te ver-ruimen. Op 20 mei is er een info-avond. Kijk op www.minor-ndako.be.

    Zon 70 cursisten van Openschool Brugge, een centrum voor basiseducatie, beleefden vorige donderdag een sportieve namiddag op de terreinen van Bloso in Brugge. De school organiseerde die activiteit samen met enthousiaste studenten lichamelijke opvoeding van de bacheloropleiding Se cun dair Onderwijs aan de Hogeschool WestVlaanderen.

    De studenten hebben deze sportnamiddag heel goed voorbereid en zetten hun beste beentje voor om de cursisten te begeleiden, vertelt Joke Vande Cavey van Openschool Brugge. Op het sportmenu stonden volleybal, fitness, voetbal, zumba, pingpong en viking kubb. Voor de cursisten was het volop genieten. Het was mooi weer. De routine werd even doorbroken. Ze kwamen in contact met andere mensen. En eindelijk konden ze nog eens samen sporten. Kortom een heel geslaagde namiddag! (LG)

    Organiseer jij of je vereniging een fijne activiteit? gedeeld geluk is dubbel geluk. laat het ons daarom weten via lezers@visieredactie.be. Wie weet komt onze fotograaf langs op jouw activiteit en verschijnt jouw foto in deze rubriek.

  • Visie donderdag 30 april 2015 3 onze samenleving

    Fitnessen of van een lunch genieten tussen de kerkpilaren

    Bovenstaande kerkgebouwen maakten vroeger deel uit van een kloosterorde. Omdat reli-gieuze gemeenschappen in Vlaanderen vergrijzen, kie-zen de broeders en zusters er voor om klei-ner te gaan wonen. Vaak verkopen zij hun kloosterdomein, mt kerkgebouw, aan commercile projectontwikkelaars. Die realiseren er onder meer (sociale) woon-projecten of rusthuizen. Ook het kerkge-bouw krijgt dan een nieuwe functie: een ontmoetingsruimte, evenementenloca-tie, hotel of fitnesscentrum zijn maar enkele van de mogelijkheden.

    Kerk wordt sociaal restaurantEen voorbeeld waarbij er geen vastgoedpro-ject aan te pas kwam, vinden we in Gent. In 2005 kocht het CAW Artevelde (Cen-trum voor Algemeen Welzijn) het Minder-broederklooster aan de Oude Houtlei. De zes overgebleven minderbroeders verhuis-den. Het CAW richtte er vergader- en ont-moetingsruimten in, maar wist niet wat te doen met het leegstaande kerkgebouw. Daarom klopte het aan bij sociale werk-plaats vzw Ateljee. Wij zagen onmiddel-lijk het potentieel in van die ruimte om er een sociaal restaurant en concertzaal in onder te brengen, vertelt Frank De Graeve van vzw Ateljee.

    Om het kerkgebouw om te toveren tot wat het vandaag is, was er wel veel geld nodig. Er was niets voorzien. Alle aan-sluitingen hebben wij nieuw aangelegd. Het was ook een koude ruimte, daarom hebben we vloerverwarming gelegd en de ramen gesoleerd. De kerk is ook een ge-klasseerd gebouw, dus alle aanpassingen moesten gebeuren in overleg met het Agentschap Onroerend Erfgoed. Gelukkig kregen we steun van de Koning Boudewijn-stichting en de National