MO*magazine 108

download MO*magazine 108

of 34

  • date post

    07-Apr-2016
  • Category

    Documents

  • view

    239
  • download

    0

Embed Size (px)

description

Het oktobernummer van MO*magazine 2013

Transcript of MO*magazine 108

  • inhoud

    De nucleaire wapens inEuropa dienen niet langer

    een militair doel. Dus kunnen ze weg.

    Zo eenvoudig is het. QHans Kristensen, interview pagina 20

    OKTOBER 2013

    6 de wereld kortIsral-EU, Baku, Afghanistan,Quintana, CO2 besparen

    10 baanbrekerDuurzaam bouwen in Brussel

    12 de nieuwe zijderouteTussen Istanboel en rmi

    14 leegstandGezocht: huis te kraak

    nieuws

    6-15tendensen

    16-45mensen en verhalen

    46-5416 in beeld: madagaskar

    Sprinkhanenplaag

    18 interview hans kristensenAtoomwapens in Kleine Brogel

    22 reportage: nigerStratego in de sahel

    28 fair tradeWij kunnen lawaai maken

    30 dossier: jonge allochtonenIk ben 20 in 2013

    36 libanonHet hart van Hezbollahs volksleger

    42 voorpublicatieSpionagedoelwit Brussel

    46 in beeld: boliviaHet leven is mooi

    48 europalia 2013India in vijf regels

    52 portret: bahman ghobadiGelukkig zijn met het kleine

    3MOQ oktober 2013 www.mo.be

    56 mo*debat 58 recensies62 agenda65 mo*lezing66 column bruksel

    moQservice

    56-66

    36

    Xander Stockmans

    MO*magazine is beschikbaar op iPad. Abonnees kunnen de iPad-versie gratis downloaden en lezen. Niet-abonnees kunnen via deApple-nieuwskiosk een los nummer of een jaarabonnement kopen.Download de MO*-app via de QR-code of via www.mo.be/ipad.

    42

    Historishe collectie Veilighid van de staat

    52

    Dieter Telem

    an

  • De atoomwapens in Kleine Brogel worden de komen-de jaren gemoderniseerd, niet verwijderd. Die informatiekrijgen de Belgen niet van de regering of het parlement,maar van nucleair wetenschapper Hans Kristensen in eeninterview dat MO* op 13 september al online bracht en datin dit nummer volledig afgedrukt wordt. Kristensen voegtdaar onder andere aan toe dat die kernwapens geen enkelmilitair doel meer dienen, maar dat ze natuurlijk wel altijdeen veiligheidsrisico vormen voor de omwonenden. Endan heeft hij het niet enkel over de buren uit Kaulille ofErperheide. We spreken tenslotte over kernwapens. De bijna achteloze manier waarop minister van DefensieDe Crem de vragen over die nieuwe informatie afdeed methet klassieke wij kunnen niet bevestigen of ontkennen dater nucleaire wapens zijn in Kleine Brogel, is stuitend.

    Kristensen zegt daarover: Overheden doen aan volksver-lakkerij... Dat geheimhoudingsspelletje wordt gebruikt omhet publieke debat te bevriezen. Erger nog is de medede-ling van de minister van Defensie dat er voor de geplandemodernisering en dus de verlenging van de aanwezigheidvan die nucleaire wapens nooit een formeel of informeelakkoord van de regering gevraagd is. En dat die toestem-ming ook niet nodig is. Er zijn stukken van ons grondgebied en belangrijke onder-delen van het nationale beleid die blijbaar niet meer onderde soevereiniteit van de natie en zeker niet onder de soeve-reiniteit van het volk vallen. Wie daar vragen bij heeft, kandaarvoor niet terecht in het politieke halfrond, want parle-ment noch regering wordt hierover geraadpleegd. De ver-antwoordelijke minister verwijst het volk in wiens naamhij bestuurt naar de tapkast waar het gesprek tot in de vroe-ge uurtjes verdergezet kan worden, zonder impact op het

    beleid. De Belgische regering bezondigt zich daarmee aande arrogantie van de onmacht. Er heeft in dit land altijd een ruime consensus bestaan overhet belang en het nut van de Navo. Zelfs tijdens de anti-atoomwapenbetogingen van begin jaren tachtig werd deroep om het Navo-lidmaatschap op te zeggen niet breedgedeeld. Dertig jaar later is de militaire alliantie eringeslaagd zichzelf overeind te houden, ondanks het ver-dwijnen van de vijand waartegen ze ons moest bescher-men. Bovendien past het grootste militaire bondgenoot-schap ter wereld op zichzelf een soort stealth-aanpak toe,waardoor het meestal onder de radar blijft. Twee dagen nade onthullingen van Kristensen was er in de media meeraandacht voor de boeddhistische plannen van Giel danvoor de nucleaire plannen van Evere.

    Tientallen organisaties en prominen-ten roepen op om de dertigste verjaar-dag van de vredesbetoging van 23 okto-ber 1983, die 400.000 Belgen op debeen bracht, te herdenken met het ver-wijderen van alle atoomwapens uitBelgi. Door de manier waarmee de

    Navo met vragen over en kritiek op haar nucleaire strategieomgaat, wordt het moeilijk de oproep Time to Go! niet ookop de alliantie zelf toe te passen. Gilles Dorronsoro, een Franse veiligheids- enAfghanistanexpert, stelde in een interview dat de Navo na1991 in leven gehouden werd omdat de Verenigde Statenonder geen beding hun greep op de Europese defensie wil-den verliezen. Daarom werd de opdracht van de Navogeherformuleerd: van defensief bondgenootschap naaroffensieve alliantie, die de democratische en humanitairewaarden van het Westen zou verdedigen waar nodig. Datleidde tot een interventionisme dat de wereld het voorbijedecennium biljoenen euros en tienduizenden levensgekost heeft. En in plaats van te ontwapenen om te ont-wikkelen, zoals een van de slogans in 1983 klonk, bespa-ren we op interne en internationale sociale uitgaven, om defactuur van de Navo te kunnen blijven betalen.

    VOORWOORD

    door Gie Goris

    De arrogantie van de onmacht

    5MOQ oktober 2013 www.mo.be

    COMMENTAAR

    Onze steden zijn superdivers. Tegelijk lijken de jongeren van aller-lei afkomst het grotendeels eens te zijn over de manier waarop ze zelfwillen omgaan met hun identiteit: ze omarmen de Belgische samen-leving maar blijven gehecht aan hun afkomst. Ze idealiseren diekomaf ook. Voor het dossier in dit nummer deden we vijf diepte-inter-views met Mechelse twintigers. Vier van hen zeggen dat religie heelbelangrijk is in hun leven en dat ze het geloof trouw zullen doorgevenaan hun kinderen.Het zou boeiend zijn na te gaan hoeveel procent van de lezers op heteinde van de vorige paragraaf dachten aan moslims en hun veron-dersteld gespannen verhouding met onze seculiere samenleving.Nochtans waren drie van de vijf jongeren christen. Met overtuiging.Maar als het gaat over jonge allochtonen en hun identiteit, verschuiftde focus haast automatisch naar de jonge moslim.Het benadrukken van n aspect van de identiteit hoeft geen pro-bleem te zijn. In het geval van moslims betekent dat echter meteenhet benadrukken van de negatieve associaties die de dominantesamenleving met islam verbindt. Dat wekt frustraties op, zegt n vande experts die in het dossier aan bod komen. En het zet jongeren aanom meer te willen weten over dat aspect van hun identiteit. Voor som-migen die zonder begeleiding de jungle van de internetinformatieintrekken, leidt dat tot een radicalisering die hen vervreemdt van deomgeving waarin ze leven: de samenleving, maar ook hun eigenfamilie en geloofsgemeenschap.Die radicalisering kreeg de voorbije maanden een gezicht of ten min-ste een naam: de Syristrijders. Het fenomeen van de Syristrijderswordt bijna uitsluitend voorgesteld als een resultaat van een radicali-serende generatie die zich uitgesloten voelt en zich daarom afzet tegende waarden, instellingen en belangen van het Westen. Dat is geenonzinnige uitleg, maar hij gaat wel voorbij aan het feit dat het conflictin Syri sowieso genternationaliseerd is en dat er elders in de wereldronselcampagnes gevoerd zijn. Het beleid doet intussen vooral aanontmijning en bekijkt de allochtone jongeren nog te veel als probleemof oorzaak van problemen. Het benadert hen te weinig als volwaardigonderdeel van deze samenleving en als bouwstenen voor de toekomstvan het land, de economie en de gemeenschappen die hier samen-wonen. Dat twintigers vandaag aan mensen die meer dan dubbel zooud zijn, willen uitleggen dat ze het goed menen met Belgi, spreektboekdelen. Het wordt tijd dat we die boodschap eens goed gaan lezen.

    door Samira Bendadi

    De jeugd is de toekomst Eind juni bracht Al Jazeera een driedelige reeks over Frankrijkin Afrika: The French Factor. De serie, die ook online te zien is, gaatover Frankrijks verleden in West-Afrika naar aanleiding van derecente Franse interventie in Mali en het aangekondigde einde vanla Franafrique, de symbiotische relatie tussen politici en geheimagenten aan de beide kanten van de Sahara en de Sahel. The FrenchFactor focust op inmenging, samenzweringen en kortetermijnge-win ten koste van de West-Afrikaanse bevolking. Zo was er hetgeval van Sekou Tour, Guineas postkoloniale linkse leider dieFrankrijk niet erg gunstig gezind was en de Franc CFA weigerdevoor zijn land. Frankrijk kelderde zijn economische plannen doorhet land te overspoelen met vals geld. Deze daad van sabotage werdniet aangeklaagd door een of andere verbitterde Afrikaan maar los-jes verhaald voor de camera door een voormalig hooggeplaatste inhet Franse establishment. Dat Tour tegen de Franse belangen inging, bleek voldoende verklaring te zijn.Dat was toen. Vandaag geloven we al te graag dat een van de Europese lidstaten en het Westen in het algemeen heel wat ethischer te werk gaan. Nochtans zijn er weinig concrete aan-wijzingen om in een fundamentele verandering te geloven.Militaire interventie om de Malinezen te redden van de jiha-disten, om de Ivorianen te redden van een president die geenplaats wil ruimen, om de Libirs te redden van een gekke dic-tator, om Idriss Dby van Tsjaad in het zadel te houden. Metveel toeters en bellen of discreet in de wandelgangen, het lijst-je is eindeloos en is behoorlijk choquerend als we onze wishfulthinking roze bril afzetten. Wie de welwillendheid van het Westen in vraag stelt of teenthousiast een link legt tussen de verschillende gebeurtenissenop het internationale toneel wordt er algauw van beschuldigd incomplottheorien te geloven. Veel Nigerezen zijn er nietteminrustig van overtuigd dat Frankrijk mee de plak zwaait in hunland en een hand had in de vele staatsgrepen die hen ten beurtvielen. Ondertussen ziet de bevolking amper iets van de winstenvan s lands bodemr