Visie 8 april 2016 - editie Limburg

download Visie 8 april 2016 - editie Limburg

of 24

  • date post

    27-Jul-2016
  • Category

    Documents

  • view

    225
  • download

    4

Embed Size (px)

description

Visie is het tijdschrift van de christelijke arbeidersbeweging in Vlaanderen. Het valt op vrijdag gratis in de bus bij de leden van CM en ACV. Wie bij de tijd is leest Visie, met de Limburgse pagina's, op donderdag al digitaal.

Transcript of Visie 8 april 2016 - editie Limburg

  • patintenrechten in de kijker

    > p. 8-9

    al mijn zorgverleners weten nu hoe het met me gaat

    www.beweging.net www.cm.be www.acv-online.bejaargang 72 visie nummer 07 afgiftekantoor

    brussel x p806000volgend nummer op 22 april 2016

    Regionieuws > p. 20

    Regio MechelenVrijdag 8 april 2016

    > p. 9 > p. 2-3

    Buurtwerk en onderwijs sleutels tegen radicalisering

    omgaan met angst

    Worden robots onze collegas?

    > p. 5

    Belgi na de aanslagen

    Laura hielp de gewonden van 22 maart

    ZiekenZorg wordt samana

    Samen sterk, want wij doen zoveel meer dan chronisch zieken ondersteunen.

    Mens en robot, ze hebben allebei hun sterktes. In de combinatie van die sterktes zie ik toekomst.

    Bram Vanderborght, professor robotica.

    Denkwerk zal sneller vervangen worden. Advocaat en dokter eerder dan kelner en kapper.

    gilbert de swert over zijn boek de mens, de robot, de arbeid.

    > p. 10

    > p. 16

    De gewone belastingbetaler moet extra ophoesten wat de grootverdieners en miljardairs via deze constructies nalaten te betalen.

    de panama papers

    > p. 18-19

  • 2 Visie vrijdag 8 april 20162

    uu Straathoekwerkers kunnen kwetsbare jongeren weer een doel geven.

    die extreem rechts worden, omdat ze kwaad zijn op de vluchtelingen, de migranten en de allochtonen omdat die hen zogezegd al-les afpakken. De strijd aan de onderkant van onze maatschappij wordt bitser.

    Doel gevenStraathoekwerkers zijn niet d oplossing tegen de radicalisering, voegt hij er nog aan toe. Maar we kunnen wel een belang-rijke rol spelen. We moeten kwetsbare jon-

    geren die vatbaar zijn voor radicalisering bereiken. Het is beter dat ze door ons wor-den aangesproken dan door de ronselaars. We kunnen proberen om hen weer een doel te geven. Want als je het contact met de sa-menleving verliest en je verbitterd raakt, loopt het fout. Onafhankelijk van wat je roots zijn. En eens zon jongeren in de greep van IS zitten, is het moeilijk ze er terug uit te krijgen, want dan sluiten ze zich volle-dig af en zijn wij geen oplossing meer.

    Straathoekwerk is eigenlijk een ruim begrip, maar kort samenge-vat komt het hierop neer. Wij zijn aanwezig in de leefwereld van mensen die om allerlei redenen geen of nauwelijks contact hebben met de maat-schappij, legt Cis Dewaele uit. Dat kan gaan over kwetsbare jongeren, daklozen, druggebruikers, maar ook psychiatrische patinten, vereenzaamde bejaarden in ar-moede of mensen zonder papieren. Ze voe-len zich uitgesloten en keren zich af van onze samenleving.

    Inzetten op preventieStraathoekwerkers zien dus vaak als eersten wat er leeft in de onderbuik van onze maat-schappij en kunnen waardevol werk leve-ren. Al komt dan ook altijd de vraag of hun aanpak niet te soft is? Of we niet meer moe-ten inzetten op repressie? Repressie is no-dig in een samenleving, zegt Cis. Maar pas als laatste maatregel als al de rest gefaald heeft. Eerst moet je inzetten op preventie. Jaren geleden hebben wij al gewaarschuwd voor de radicalisering. Veel jongeren voelen zich in de steek gelaten door de samenle-ving en racisme heeft daar veel mee te ma-ken. Ze verwijzen dan dikwijls naar de wo-ningmarkt maar soms ook naar de politie. Daarnaast keren ook mensen in armoede zich tegen de samenleving. Ik zie zeer alar-merende signalen bij autochtone jongeren

    Het loopt mis aan de basis en op straat. Jongeren die de voeling met onze samenleving verliezen, blijken een gewilde prooi voor ronselaars. Kunnen de straathoekwerkers die radicalisering tegengaan? Wij zijn niet d oplossing, zegt Cis Dewaele, cordinator straathoekwerk Vlaanderen. Maar we kunnen wel een belangrijke rol spelen.

    We moeten kwetsbare jongeren vatten voor ze radicaliseren

    Kunnen straathoekwerkers de radicalisering tegengaan?

    Brusselaars zijn armste inwoners van het landIs er nog perspectief voor de Brusse-laars, en meer specifiek voor de Brus-selse jongeren? Het gebrek aan kansen op een goed leven, een huis, een job, zou mee aan de basis liggen van de zoektocht van jongeren naar een alter-natief, weg van het huidige maatschap-pijmodel. Wat zeggen de cijfers?

    De Brusselaars zijn de armste inwoners van ons land. Hun netto-inkomen is de jongste jaren gedaald. Dat blijkt uit de cij-fers van het Instituut voor de Nationale Re-keningen. Er zijn meerdere redenen waarom het be-schikbare inkomen van de Brusselaars

    daalt. Rijke gezinnen verhuizen naar de rand en de slechte mobiliteit doet steeds meer Brusselse bedrijven uitwijken. Je krijgt een enorme dualisering in de steden, zegt woonsocioloog Pascal De Decker. Er is een groot contrast tussen de rijke en ar-me wijken. De ergste armoede is sinds 1995 alleen maar erger geworden. Tweeverdie-ners zouden nog wel in de stad willen wo-nen, maar dan alleen als die de kenmerken heeft van de rand. Ze willen niet te veel vreemdelingen en armen in hun buurt zien. En dus verhuizen ze ook steeds vaker.Die dualisering doet zich trouwens ook voor op economisch vlak, zegt stadssocio-loog Eric Corijn. Eigenlijk doen onze ste-

    AAnSlAgen 22 MAArt Hoe moet het nu verder?

    den het goed door de internationalisering van de economie. Brussel is de meest hoog-geschoolde markt van Europa. Maar toch heb je er een enorme sociale kloof. Er is veel minder handenarbeid nodig, want de economie draait er op diensten en zorg. En het zijn de pendelaars die deze hoger ge-schoolde jobs invullen. Met alle gevolgen van dien voor de Brusselaars, zeker voor jongeren. Met 26,1 procent blijft de jonge-renwerkloosheid zeer hoog. De algemene werkloosheidsgraad in Brussel bedroeg in februari 18,2 procent. (HVM)

    InDIJKen en SyMptoMen BeStrIJDen

    Wanneer een ziekte niet meer te genezen valt, geven artsen medi-cijnen die de pijn en de symptomen bestrijden. Voor radicalisering en het niets ontziende terrorisme, zijn militairen en agenten de medicij-nen die we vandaag krijgen. Ze pro-beren zo goed en zo kwaad als het kan de problematiek in te dijken. Dat lijkt het hoogst haalbare mo-menteel: symptomen bestrijden, indijken, als laatste redmiddel.

    Iedereen voelt dat de huidige situ-atie met militairen en agenten op straat onhoudbaar is. De wacht op-trekken, symptomen bestrijden en risicos indijken, dat kan mis-schien voor even soelaas bieden, maar voor een samenleving is het op lange termijn onhoudbaar en onleefbaar. Maar hoe kunnen we meer doen dan indijken en symptomen be-strijden? Want we moeten meer doen. Duidelijk niet met nog meer militairen en agenten op straat. Hun aantal kan niet oneindig wor-den opgedreven. Ze zorgen boven-dien voor angst en wantrouwen, terwijl we net vertrouwen en ge-loof in elkaar zoeken. Ironisch genoeg zou daarom de beste investering in veiligheid zijn om minstens een deel van de mili-tairen en agenten van de straat te halen, en ze te vervangen door leer-krachten, door straathoekwerkers en door mensen en organisaties die in gesprek gaan om zo samenle-vingsproblemen aan te pakken. Om ook te genezen en te voorko-men, in plaats van enkel in te dij-ken.

    patrick Develtere voorzitter beweging.net

  • Visie vrijdag 8 april 2016 3

    uu Straathoekwerkers kunnen kwetsbare jongeren weer een doel geven.

    uu Veel mensen hebben schrik om het openbaar vervoer te gebruiken na de aanslagen van 22 maart.

    gevoelig zijn voor angst hier niet te veel aan toegeven. Onlangs belde een vrouwe-lijke clint met vliegangst me op. Ze was van plan om een vlucht te boeken, maar durfde niet meer door de aanslagen. In dat geval is het zeker aangewezen om ondanks je angst toch het vliegtuig te nemen. An-ders zal je schrik alleen maar groter wor-den.Je angst overwinnen is natuurlijk gemak-kelijker gezegd dan gedaan. Want hoe weet

    je nu of er effectief een gevaar is? Dat is in-derdaad het probleem. Als je je angstig voelt, reageert je lichaam alsof het in het gevaar is. Zie je wel dat het gevaarlijk is, want ik ben angstig. Maar door te ervaren dat er geen echt gevaar is, leert je lichaam dat er eigenlijk niets aan de hand is. Daar-om gaan wij in de cursus dan ook echt gaan vliegen met mensen. Alleen zo raken ze er-van overtuigd dat ze veilig zijn. (EVG)

    Psychologe Anouk Vanden Bogaerde orga-niseert in samenwerking met Brussels Air-lines cursussen voor mensen met vlieg-angst. Zij verwacht een toename van men-sen met vliegangst na de aanslagen in Brus-sel. Op korte termijn kunnen we het ef-fect hier nog niet van zien in onze cursus. Maar ik verwacht wel een toename. 1 op de 3 mensen ervaart vliegangst in meer of mindere mate. Je hebt enerzijds degenen die effectief paniekaanvallen krijgen, maar er zijn ook veel mensen die zich ge-woon niet op hun gemak voelen in een vliegtuig. Het is bij die mensen dat de vlieg-angst enorm kan toenemen door deze ge-beurtenissen.

    Op zich vindt Vanden Bogaerde het niet ab-normaal dat we nu meer schrik hebben om het openbaar vervoer te gebruiken. Ik denk dat het heel logisch is dat we momen-teel waakzamer zijn dan anders. Het wordt pas problematisch als je door je angst niet meer durft te gaan werken of als je sociaal leven eronder begint te lijden. Angst heeft volgens de psychologe in de meeste geval-len wel degelijk een nut. Hierdoor krijgen we een signaal in onze hersenen zodat we adequaat kunnen reageren in een noodsi-tuatie. Angst stelt ons lichaam in staat om in actie te komen. Alleen kan ons lichaam geen onderscheid maken tussen echt ge-vaar of niet. Daarom mogen mensen die

    De kans om te sterven als gevolg van een terroristische aanslag is op zich veel kleiner dan dat je omkomt in het verkeer. Toch blijken veel men-sen na de aanslagen in Brussel schrik te hebben om het openbaar vervoer te gebruiken. Psychologe en UGent-onderzoekster Anouk Vanden Bogaerde legt uit hoe je het best omgaat met die angst.

    We moeten