Visie 12 juni 2015 - editie Limburg

download Visie 12 juni 2015 - editie Limburg

of 24

  • date post

    22-Jul-2016
  • Category

    Documents

  • view

    218
  • download

    3

Embed Size (px)

description

Visie is het tijdschrift van de christelijke arbeidersbeweging in Vlaanderen. Het valt op vrijdag gratis in de bus bij de leden van CM en ACV. Wie bij de tijd is leest Visie, met de Limburgse pagina's, op donderdag al digitaal

Transcript of Visie 12 juni 2015 - editie Limburg

  • www.beweging.net www.cm.be www.acv-online.bejaargang 71 visie nummer 12

    afgiftekantoor brussel x p806000volgend nummer op 26 juni 2015

    Regionieuws > p. 20

    Regio MechelenVrijdag 12 juni 2015

    Kinderen poetsen te weinig

    Selah Sue Meter van Te Gek!

    > p. 9

    Ik wil jongeren duidelijk maken dat er altijd een uitweg is.

    Twee keer per dag poetsen, hulp van mama of papa en poetsen voor de eerste verjaardag. Volgens een onderzoek van de Wereld-gezondheids organisatie zijn dat drie voorwaar-den om tandbederf bij jonge kinderen maximaal te voorkomen. CM-onderzoek bij 450 ouders toont aan dat slechts 19 procent van de kinderen tot 6 jaar aan alle drie voldoet.

    Marc Justaert neemt afscheidna 21 jaar CM-voorzitterschap

    Altijd heel goed naar onze leden geluisterd.Op 1 juli trekt Marc Justaert de deur achter zich dicht. Het af-scheid zal niet onopgemerkt voorbijgaan. Op 20 juni is er een groot CM-congres. Samen innove-ren is het thema waarmee CM naar de toekomst kijkt.

    Extra: 4 paginas > 5-8

    Tips om poetsen leuk te maken? Zie pagina 11

    ACV voortrekker van innovatie in chemie en grafische sector

    > 16> 17

    Schoonmakers zijn superheldenDag van de schoonmaak 19 juni

    poetst twee keer per dagpoetst voor eerste verjaardagkrijgt hulp van mama of papa

    29 %71 %84 %

    Uniek

    12

  • 2 Visie vrijdag 12 juni 20152WOORDveR ING

    ww

    w.tw

    itter

    .com

    /Bew

    egin

    gNet

    Stinkdieren Hij kocht een biertje. Zijn haar was al dagen niet gewassen en in de war. Zijn kleren oud en versleten. Hij beefde een beetje en stapte moeilijk. Ik kocht een broodje met kaas, een cola Zero met nog een rijsttaartje als folietje van de dag. De Nikes aan mijn voeten waren splinternieuw, mijn jeans pas gekocht.

    Ik keek stiekem naar hem en vroeg me af waar hij ergens was verloren gelopen in onze maatschappij. Of hij misschien iets mispeuterd had? Of was het simpelweg pech? In het ver-keerde gezin geboren, zoals het hoofdpersonage in de roman van Geert Taghon dat zichzelf maar een stinkdier vindt (pg. 19). Ik heb het hem niet gevraagd, alleen maar ge-keken. Vol medelijden, maar dan toch niets doen, en vooral denkend aan het rijsttaartje dat ik op de trein zou eten.

    Hij ging terug naar zijn vaste stek ergens aan het station. Ik nam de trein naar Brussel. Later, als de werken aan Gent Sint-Pieters af zijn, zal iedereen van ver kunnen zien welke trein aankomt door speciale oplichtende panelen op het dak. Een folietje van de architecten.

    Hij zal dat lichtschouwspel dan kun-nen zien vanop zijn bedelplaats. En zich misschien al lang niet meer af-vragen waarom er wel geld is voor zon nutteloze lichtshow, terwijl een warm bed en wat eten zoveel deugd zou doen. Voor ons een evidentie, voor hem een folietje in het kwa-draat. Had ik hem dat rijsttaartje maar gegeven.

    Hilde Van Malderenredactrice Visie

    onze samenleving

    Wou

    ter

    Van

    Voor

    en

    Geen rasechte Vlamingen meer

    Neem nu Antwerpen, zegt Sofie Put, di-versiteitsexperte van beweging.net. 44 procent van de Antwerpenaren heeft wor-tels in migratie. Dat betekent dat ze ofwel in het buitenland geboren zijn, ofwel een vader of een moeder hebben die in het bui-tenland geboren is. Dat cijfer stijgt elk jaar met 2 procent. 70 procent van de Antwerp-se kinderen jonger dan 10 jaar heeft bui-tenlandse roots.

    En zo krijgen we stilaan een Vlaamse be-volking met oorsprong in zowat de hele wereld. In Brussel en Antwerpen wonen in totaal 170 nationaliteiten, in Gent 150,

    Wie pas(s)t er op de kunstwerken?

    in Mechelen 130 en in Kortrijk 110, zegt Sofie. Onze samenleving is vandaag dus heel divers, er is al lang geen sprake meer van een meerderheidsgroep en een min-derheidsgroep, van echte Vlamingen en van nieuwe Vlamingen.

    Beweging.net zet daarom een traject rond superdiversiteit uit. Elkaar leren kennen en met elkaar in dialoog gaan, staan daar-bij centraal, zegt Sofie. Door elkaar en el-kaars cultuur te leren kennen en te streven naar wederzijdse betrokkenheid, kunnen we evolueren van een wij-zij-verhaal naar een wij-wij-verhaal. (JdO)

    Grote steden tellen vandaag geen meerderheidsbevolking meer. Ze bestaan meer en meer uit een grote diversiteit aan minderheden. die diversiteit groeit niet alleen in steden, maar ook in kleine gemeenten. een groot deel van de Vlamingen heeft tegenwoordig zijn wortels niet zoals vroeger in Belgi, itali, turkije, Marokko of Spanje, maar overal in europa en de wereld.

    Onder de kerktorens, tussen de glooiende groene heuvels van de Vlaamse Arden-nen, loopt tot en met 5 juli de tentoonstel-ling en kunstwandeling PASS. Hedendaag-se kunst gaat in confrontatie met de idyllische sfeer van de landelijke dorpen Mullem, Huise, Wannegem en Lede. Be-zoekuren zijn elke zaterdag en zondag van 12 tot 18 uur.

    Om de tentoonstelling in goede banen te leiden is vzw PASS op zoek naar vrijwilli-gers. Mogelijke taken zijn instaan voor het onthaal, de ticketverkoop en het toezicht op de werken. Zo helpen Geertje en Sop-hie een handje in de kerk van Lede (foto). Kandidaat-vrijwilligers mogen mailen naar passkunstindorpen@gmail.com. Meer info op www.passs.be.

    Organiseer jij of je vereniging een fijne activiteit? Gedeeld geluk is dubbel geluk. Laat het ons daarom weten via lezers@visieredactie.be. Wie weet komt onze fotograaf langs op jouw activiteit en verschijnt jouw foto in deze rubriek.

    Slachtoffers instorting rana Plaza eindelijk vergoedOp 24 april 2013 stortte het Rana Plaza-gebouw in Bangladesh in. Meer dan 1 000 mensen, voornamelijk kledingarbeiders, kwamen om het leven. Twee jaar later ligt eindelijk de 30 miljoen dollar op ta-fel om de slachtoffers en hun familie te vergoeden.Een grote overwinning, maar het heeft veel te lang geduurd, zegt Sara Ceus-termans van Schone Kleren Campagne Vlaanderen. Dat merken en ketens die samen jaarlijks meer dan 20 miljard dol-lar winst maken er twee jaar over doen en pas na immense druk 30 miljoen dol-lar verzamelen, toont aan dat we het ini-tiatief om ethisch te ondernemen niet kunnen overlaten aan de sector.

    www.schonekleren.be

    Prijs Armoede Uitsluiten voor Brussels project CasablancoDe Brusselse sociale economieonder-neming Casablanco wint de Prijs Ar-moede Uitsluiten van Welzijnszorg. Ca-sablanco is actief in de bouwsector en begeleidt langdurig en kortgeschoolde werkzoekenden.Dit jaar zette Welzijnszorg projecten in de kijker die mensen versterken die het zwakst staan op de arbeidsmarkt. Casa-blanco heeft volgens de jury veel oog voor de mensen die er aan de slag zijn. Tegelijk kiest ze duidelijk voor duurzame bouw, sociaal wonen en leefbare buur-ten.

    www.welzijnszorg.be

    kNIpsels

    In Antwerpen en Brussel wonen 170 verschillende nationaliteiten. 70 procent van de Antwerpse kinderen jonger dan 10 jaar heeft buitenlandse roots.

  • Visie vrijdag 12 juni 2015 3 onze samenleving

    Kinderen spreken zoveel makkelijker over de dood

    Veel mensen durven niet te spreken over de dood, zegt Keirse. En dat is niet zo verwonderlijk. Door de vooruitgang in de genees-kunde is de levensverwachting op hon-derd jaar tijd verdubbeld, van 38 naar 84 jaar. De dood is iets voor oudere mensen en is verhuisd naar het woonzorgcentrum en het ziekenhuis. We groeien er niet meer mee op. En iets waar je niets over weet, daar ben je bang voor.

    Heeft het debat over euthanasie niet gezorgd voor meer openheid?

    Het debat heeft mensen vooral doen con-centreren op papieren. Ze vullen het eutha-nasiedocument van de gemeente in en den-ken zo met alles in orde te zijn. Maar ze zijn met niets in orde. Dat papier telt enkel als je onomkeerbaar buiten bewustzijn bent. In twee jaar tijd zijn er maar 49 mensen op 225 000 sterfgevallen zo uit het leven ge-stapt. Zolang je zelf om euthanasie kunt vragen, heb je dat document niet nodig.Mijn boodschap is: concentreer je op het welzijn van jezelf en je familie in de peri-ode voor en na je dood. Hoe kun je je eigen levenskwaliteit tot op de laatste dag bevor-deren? En vooral, hoe kun je een goede her-innering nalaten voor je familie?

    Wat bedoelt u met een goede herin-nering nalaten?

    Een voorbeeld. Ik heb een vrouw begeleid: Veerle, 41 jaar, vier kinderen. Diagnose: een kleincellig carcinoom. Ze zei: Ik volg alle mogelijke behandelingen. Ik zal en moet gene-zen, want mijn gezin heeft mij nodig. Ik ant-woordde: Het is goed dat je vecht, maar binnen dit en twee jaar ben je dood. En ik zeg je dat zo uitdrukkelijk, omdat je nu nog iets kunt doen om altijd de mama te blijven van je kinderen. Door hen brieven te schrijven voor later, fotos uit te kiezen, voor een cadeau te zorgen voor hun 18de verjaardag, en dat allemaal in een doos te steken. Maar vooral, door hen regelmatig te zeg-gen dat je altijd van hen zult blijven houden. Tien maanden later is Veerle gestorven. Er stond een doos klaar voor haar man en vier voor haar kinderen. En ze heeft hen dik-wijls gezegd hoeveel ze van hen houdt. Zo blijft Veerle verder leven in de herinnerin-gen van haar familie.

    Botst het aanvaarden van de dood niet met de levensdrang in elke mens?

    We mogen ijveren om zo lang mogelijk te leven. Maar vroeger was dit een minder groot probleem, omdat de geneeskunde niets kon. Nu kan zij het leven verlengen, maar evenzeer het lijden en het sterven. Elke dag komen 80-plussers op de afdeling intensieve zorgen terecht. Diagnose: car-diogenese shock. Ofwel: zijn hart is tot op de draad versleten. 98 procent sterft daar, in plaats van thuis omringd door familie.

    Ligt dat aan de therapeutische hard-nekkigheid van artsen?

    Niet alleen, het is een probleem van de sa-menleving die de dood niet kan aanvaar-den. De druk van familie op artsen is groot. Daarnaast kunnen somm