Transcom-Info november 2012

Click here to load reader

  • date post

    06-Mar-2016
  • Category

    Documents

  • view

    219
  • download

    2

Embed Size (px)

description

Transcom-Info november 2012

Transcript of Transcom-Info november 2012

  • TRA

    NSC

    OM

    ACV

    t

    ra

    ns

    po

    rt

    e

    n

    co

    mm

    un

    ic

    at

    ie

    INF

    O09

    / 2

    012

    Postabonnement

    Afg

    iftek

    anto

    or :

    Bru

    ssel

    X

    Nov

    embe

    r 20

    12

  • I n t e r s e c t o r a a lMars voor de toekomstBelastingen en sociale bijdragenNieuwe reglementering uitzendarbeidpriv-sectoren p. 4

    V e r v o e r o v e r d e w e gActie tegen sociale dumpingOverzicht syndicale premies 2012Lonen en vergoedingen p. 8

    T e l e c o mAandacht voor de call centersComputerprogrammas functionerenonvoldoende... en nog veel meer p. 11

    C u l t u u rInterview met Philippe De Coene p. 14

    W a t e rGentse havenarbeiders steunen Ford Genk p. 18

    M o b i l i t e i tEuropa en de grondafhandelingsdiensten p. 19

    P o s tBpost erkent schoorvoetend de problemen p. 20

    D i a m a n tRechtszekerheid sociaal planUitbetaling wintervakantiegeld p. 22

    S p o o r w e g e nVoorstelling studie CERBuurlanden geven op waar Magnette aanvasthoudt.Internationaal reizigersvervoerUitbetaling syndicale premie 2012 p. 26

    I n t e r s e c t o r a a lAnders-actievenIn memoriamBen je verhuisd...Wereldsolidariteit, actie nieuwjaarskaarten p. 30

    I n h o u d

  • Kat

    rien

    Ver

    wim

    p, V

    oorz

    itter

    Did

    ier

    Smey

    ers,

    Ond

    ervo

    orzi

    tter

    Nov

    embe

    r 20

    12

    Solidariteit is krachtig wapen

    Leven we in een individuele samenleving? Denkt ie-

    dereen enkel aan zichzelf? Je zou denken van wel,

    maar de mars voor Ford Genk geeft hoop.

    Meer dan 20 000 mensen reisden af naar Genk om

    hun solidariteit te betuigen met de werknemers die

    door de sluiting van Ford Genk hun job verliezen. Voor

    de duidelijkheid: dit gaat niet enkel over het getroffen

    personeel van de Fordfabriek, maar ook van alle per-

    soneelsleden van toeleveringsbedrijven.

    Een opvallend beeld tijdens de optocht: er stapten niet

    enkel vakbondsmensen mee, maar veel gezinnen en

    sympathisanten. Hoe dat komt? Omdat alle aanwezi-

    gen tot n groep behoren. Ze behoren tot een groep

    met dezelfde vragen, met dezelfde verontwaardiging.

    Deze groepsidentiteit brengt mensen samen, zoals die

    zondag in Genk.

    Bovendien groeit bij steeds meer mensen het besef dat

    er moet worden nagedacht over de toekomst van onze

    kinderen en kleinkinderen. Zal ik nog verder kunnen

    studeren? Zal ik nog een job vinden? Dat vraagt Britt,

    het tienjarige dochtertje van een Ford-werknemer zich

    af. Als we niet snel ingrijpen, is het te laat. We moe-

    ten nadenken over de arbeidsmarkt van de toekomst.

    Als we een toekomst willen voor de volgende genera-

    ties, moeten we duurzame jobs creren. Ik trek er mij

    aan op dat solidariteit een enorm krachtig wapen kan

    zijn. In dat geval is het antwoord op de eerste vragen:

    neen.

    E d i t o

    E i n d r e d a c t i e :Piet CatryJef Kerremans

    O p m a a k :Doneux - Mettet

    D r u k :Corelio Printing

    F o t o s :Redactie ACV-Transcom

  • I n t e r s e c t o r a a l

    M a r s v o o r d e t o e k o m s t :

    g r o o t s u c c e s !

    De vakbonden organiseerden op zondag 11 november in Genk een Mars voor de toekomst. De opkomst was groot: er daagden 20 000 mensen op. Ook ACV-Transcom was massaal aanwezig. De mars werd een moment om solidariteit te tonen met de duizenden werknemers die door de sluiting van Ford Genk hun job verloren. Er waren niet enkel vakbondsmensen aanwezig, maar ook heel wat sympathisanten die met de hele familie naar Genk waren afgereisd.

    Maar de optocht was ook een signaal en een oproep aan de overheden. We zullen vechten voor alle jobs, en het maximum uit de onderhandelingen halen, luidde het bij de bonden. We vragen om samen werk te maken van een in-dustrieel beleid gebaseerd op technologische innovatie en vergroening van de economie. Want wij willen: werk, kwa-liteitsvol werk en duurzaam werk.

  • 5B e l a s t i n g e n e n s o c i a l e

    b i j d r a g e n

    Belastingen en sociale bijdragen zijn de prijs die we betalen voor onze beschaving

    Werkgeversorganisaties, de meeste economen en neo-li-beraal denkende politici herhalen het als een mantra: Bel-gi heeft een loonkostenhandicap! Het liefst zou men willen komaf maken met het indexmechanisme, maar er is meer! Zij die vinden dat de loonkosten in Belgi te hoog zijn, heb-ben het voornamelijk over het deel van de totale loonkost dat naar de sociale zekerheid gaat. Werkgeversorganisaties vinden dit een zware last en vol-gens hen bemoeilijkt dit constant de concurrentiepositie. Maar een verlaging van de bijdrage aan de sociale zeker-heid via het loon heeft gevolgen voor de betaalbaarheid van de sociale zekerheid! Om dit te compenseren worden er voorstellen gelanceerd om de bijdrage aan de sociale ze-kerheid via arbeid te verschuiven naar milieubelastingen of btw-verhogingen. Dat deze belastingen nog meer mensen in de armoede zal duwen, zal hun worst wezen!

    Hoe wordt onze sociale zekerheid gefinancierd?

    De basis van de financiering van de Sociale zekerheid komt voor het grootste deel via het loon: de werkgever stort een deel van de totale wedde door naar de sociale zekerheid. Ook wordt een deel van de bruto wedde van de werknemer door-gestort naar de sociale zekerheid. Door het onderscheid tus-sen het begrip werkgeversbijdrage en werknemersbijdrage, geeft men het gevoel dat de werkgever hier een extra in-spanning levert! Het geeft de indruk dat deze bijdrage wordt betaald door de winsten die het bedrijf maakt. Wat natuurlijk niet waar is, want de werkgever rekent het volledige loon bij de kosten. Om de winstmarge te berekenen, wordt dus de totale loon-kost in rekening genomen. De winst is dan het verschil tus-sen de omzet en de kosten, en de volledige loonkost wordt bij de kosten gerekend. Het deel van je loon dat de werkgever doorstort naar de sociale zekerheid is een uitgestelde wed-de die terecht komt in een sociale zekerheidskas. Bij ziekte, werkloosheid of bij pensionering wordt het vervangingsin-komen vanuit die sociale zekerheidskas betaald. Dus een daling van de bijdrage via het loon aan de sociale zekerheid, brengt de sociale zekerheid in gevaar!

    Paul De Grauwe, Fons Verplaetse en Chris Ser-royen nuanceren het debat over de hoge loon-kost in Belgi.

    Is er een probleem met de hoge loonkosten? Ja, zegt top-econoom Paul De Grauwe, als de loonkosten sneller stijgen dan de productiviteit. Maar dat is in het Noorden van Europa nauwelijks het geval geweest in de laatste twee decennia, ook niet in Belgi! In het weekblad Knack van 22 juni 2011 zegt Eregouverneur Fons Verplaetse het volgende: Als een Belgisch product of een Belgische dienst 100 euro kost, dan is daarvan gemid-deld maar 30 euro afkomstig van de loonkosten. Voor onze drie buurlanden is dat 42 euro, dus de loonkosten zijn daar belangrijker () Maar veel belangrijker zijn voor Belgi de invoerkosten, dus alles wat we moeten betalen aan invoer om onze producten en diensten te kunnen vervaardigen. Onze invoerkosten zijn goed voor 42 euro als een product of dienst 100 euro kost, bij onze drie buurlanden is dat maar 16 euro. Slotsom: als het over kostprijs competitiviteit gaat, ligt het probleem voor Belgi vooral bij de invoerprij-zen en bij onze drie buurlanden vooral bij de loonkosten.Chris Serroyen, hoofd van de ACV-studiedienst, pleit voor het aanpakken van de prijsstijgingen in de distributie en de

  • energiesector. De loonkloof met de ons omringende lan-den is volgens Chris Serroyen niet zo groot als wordt ge-suggereerd. Er is een loonkostenhandicap, maar die blijft sinds 1996 binnen de marge van 1 procent () We moeten ons ook durven afvragen of onze lonen het probleem zijn, of de voortdurende Duitse dumping. Door onze oosterburen worden de verhoudingen in heel Europa scheefgetrokken.

    Is er dan helemaal geen probleem?

    Ja zeker, maar de hoge loonkost mag niet veralgemeend worden naar alle sectoren. Kijk naar Ford! Volgens het Flemish centre for automotive research van Vic Heylen en ex-Ford Genk-ceo Peter Heller zijn de loonkosten in Ford Genk goed voor 5,5 procent van de totale kosten. De loon-kosten kunnen dus moeilijk een rol gespeeld hebben in de beslissing om Ford Genk te sluiten. Ze zijn zelfs een bijna verwaarloosbaar onderdeel van de totale kosten! Volgens Paul De Grauwe weerspiegelen de hoge loonkos-ten ook een hoog niveau van welvaart. En inderdaad: hij heeft gelijk, want die maken het mogelijk om collectieve diensten, gezondheidszorg, kwalitatief onderwijs, orde en veiligheid en een sociaal vangnet te financieren. Het is dus de prijs die we betalen voor onze beschaving! Werkgevers moeten maar eens stoppen met te zeggen dat de loonkost in Belgi een zwaar probleem is. Ten eerste geldt dit niet voor alle sectoren en ten tweede mogen ze niet vergeten dat de bedrijven vele subsidies krijgen om de loonkost te verlichten. Dat tellen ze er meestal niet bij als ze de loonkost vergelijken met andere landen. Wist je dat vandaag de werkgevers evenveel subsidies krijgen dan dat ze belastingen betalen? De totale loonsubsidie vanuit de overheid aan bedrijven steeg van 1,3 miljard euro in 1996 naar bijna 9 miljard euro vandaag.

    Om aan diegenen te geven die het nodig hebben moet de rijkdom herverdeeld worden! Dit zorgt voor alternatieve middelen om onze beschaving te financieren. Dit is wer-kelijk een noodzaak als je weet dat alleen al de 20 rijkste families van Belgi een vermogen bezitten van 49,2 mil-jard euro. Alleen al een vermogensbelasting invoeren op het vermogen van de 2 procent rijkste Belgen, kan bijna