The lost continent of MU - James Churchward Nederlandse vertaling | Verzonken steden

download The lost continent of MU - James Churchward Nederlandse vertaling | Verzonken steden

of 13

  • date post

    28-Mar-2016
  • Category

    Documents

  • view

    219
  • download

    0

Embed Size (px)

description

Dutch translation of the book "The lost continent of MU - James Churchward by Robert van der Meulen. Part 13 of 19

Transcript of The lost continent of MU - James Churchward Nederlandse vertaling | Verzonken steden

  • TITEL: The Lost Continent of MUAUTEUR: James ChurchwardUITGEVER: Coronet Communications, N.Y./USA

    HET VERZONKEN CONTINENT MU

    HOOFDSTUK 11VERZONKEN STEDEN

    We verlaten de het grondgebied van de Verenigde Staten en gaan naar Mexico.Een van de merkwaardigste en belangrijkste archeologische ontdekkingen komt op naam van Niven, een mineraloog uit Mexico. Enkele jaren geleden maakte hij het pas bekend; maar zoals met alle andere Amerikaanse ontdekkingen werd er door de wetenschappelijke wereld weinig aandacht aan besteed.Nivens ontdekking heeft een tweeledige betekenis; want het geeft de sleutel tot de vraag wanneer de grote gasgordels zijn gevormd en wanneer de bergen omhoog zijn gekomen.Hij toont aan dat een hoog ontwikkeld menselijk ras een aantal verschrikkelijke vulkanische uitbarstingen heeft meegemaakt. Hij toont ook aan dat er beschaafde mensen bestonden en wel tienduizenden jaren voor de geologische ijstijd en de europese pleistocene aap-mens. Het voegt ook schakels toe aan de reeks gebeurtenissen die aantonen dat de beschaving van de aarde in twee delen of perioden kan worden verdeeld: VOOR EN NA.

    Voor en na wat? De toekomst zal het uitwijzen.De ontdekkingen van Niven zijn geologisch en archeologisch zo waardevol dat ik hem zelf aan het woord laat:In de vallei van Mexico zijn van Texcoco tot Haluepantla over een oppervlakte van ongeveer 300 vierkante kilometers duizenden leemgroeven te vinden. Nadat ze door de stad Mexico meer dan 300 jaar als bron voor bouwmateriaal zijn gebruikt, heb ik in die groeves een uitgebreid onderzoek kunnen doen naar een grote rune. Onlangs zijn mijn pogingen beloond met enkele merkwaardige ontdekkingen, die een nieuw gebied voor archeologisch onderzoek op dit continent openlegt.Mijn werkzaamheden strekten zich uit over een gebied van zowat 32 km lang en 16 km breed, in het noordwestelijke deel van de vallei. Daar heb ik sporen gevonden van twee beschavingen en drie goed bewaard gebleven, tot een vaste massa geworden vloeren of plaveisels, die ieder eens een grote stad bedekten. Deze plaveisels liggen op een diepte van 2 tot 7,5 meter onder de oppervlakte. Boven de eerste ligt een laag kleine keien, kiezelsteen en zand, die bedekt is met een voet-dikke laag vruchtbare grond van de vallei. De grote ouderdom van deze jongste, bovenste laag wordt begrijpelijk als je erbij stilstaat hoeveel jaar er nodig is om een voet aarde op een effen oppervlakte te laten ontstaan. Overal in deze laag van keien, kiezels en zand vond ik stukken gebroken aardewerk, kleine figuurtjes van klei, dioriete kralen, speer- en pijlpunten, spoelen en andere vervaardigde dingen, waarvan de meeste gebroken waren:.De tweede goed bewaard gebleven laag ligt 1,2 tot 2 meter onder de eerste; het verschil in afstand is te verklaren door de gebroken toestand van het lagere plaveisel, die waarschijnlijk door seismografische storingen is veroorzaakt. In de tussenruimte tussen laag een en twee heb ik geen enkel stukje aardewerk of enig ander spoor van menselijke activiteit gevonden.Onder de tweede verdieping kwam echter de grote vondst van mijn jarenlange archeologische werk in Mexico. Eerst kwam ik op een goed afgebakende, 60 tot 90 cm dikke laag as, die bij nader onderzoek van vulkanische oorsprong bleek te zijn. Vlak onder die as vond ik sporen van ontelbare gebouwen: groot maar regelmatig van omvang; in meer dan 100 leemgroeven kwamen precies gelijksoortige te voorschijn; ik heb ze alle onderzocht.Al deze huizen zijn danig verwoest, samengeperst en met as en puin gevuld. Kort geleden vond ik een houten deur, waarvan het hout versteend was. De deur was overwelfd met een halfronde boog, die gemaakt was door een boomstam van 8 tot 12 cm diameter te buigen. Dit is het eerste gebogen gewelf dat ooit in Mexicaanse runes gevonden is; en daar de muren van de huizen van stenen gemaakt waren, samengevoegd met een witte cement harder dan de steen zelf, moet

  • deze houten boog als versiering zijn aangebracht. Toen ik door de deur heen hakte, kwam ik in een kamer van ongeveer 9 meter in het vierkant, die merendeels gevuld was met vulkanische as, Het dak was kennelijk sterk genoeg om het ontzettende gewicht van de grond, as en steen erboven te weerstaan. Het platte dak was van beton en steen. Het was ingestort, maar in de diepere hoeken van de kamer hadden grote platte stukken van dit dak gewelven gevormd; kleine grotten in de as, waarin veel kunstwerkjes lagen die in de bijgaande illustraties te zien zijn. Tussen de kunstvoorwerpen lagen ook ontelbare beenderen van menselijke wezens, die bij aanraking uit elkaar vielen als gebluste kalk.

    Boven hun graf had het water van een grote overstroming gewoed. De ingang was meer dan 2 meter diep en op de grond, 4 meter van de deur, stootte ik op een komplete uitrusting van een goudsmid. Het bestond uit een 60 cm hoge terracotta schoorsteen, naar boven toelopend vanaf een ronde smeltoven van 40 cm diameter. Op de grond rond de smeltoven, waar nog steeds stukjes puur goud aan kleefden, vond ik meer dan 200 modellen die eens gebakken klei waren, maar nu tot steen vervormd. Dit waren allemaal gegrafeerde duplikaten van figuren en idolen die ik later in hetzelfde huis vond. Kennelijk was dit het huis van een welvarende goudsmid en juwelier uit de hogere stand in de verwoeste stad.Enkele van de modellen of ontwerpen waren minder dan een millimeter dik; zij werden gebruikt voor het maken van gouden, zilveren en koperen versierselen voor kleding, hoofd-, borst-, arm- en enkelsierraden, zoals de beeldjes ons tonen die in die dagen werden gedragen. Ieder model was dik met ijzeroxide bekleed, glanzend en geel; het was er waarschijnlijk op aangebracht om te voorkomen dat de gesmolten metalen in de ontwerpen zouden blijven kleven als ze gegoten werden. Later werden mijn onderzoekingen beloond door de vonst van een dun gouden plaatje, dat voor een borststuk was gemaakt. Het was versierd met andere tekens dan in Palenque en Mitla. Sindsdien heb ik verscheidene van zulke sierraden in de werkplaatsen van goudsmeden gevonden. Het werk is fijn, mooi gepolijst en toont een grotere beschaving dan die van de Azteken. Maar wat me het meest trof, was de muurversiering. Klaarblijkelijk was er eens een dunne afscheidng door het midden geweest, terwijl bij de achtermuren de vage omtrek van een deur die naar een andere kamer leidde, zichtbaar

    werd; die is zo totaal verwoest; ik denk dat er alleen maar beenderen liggen,:Het is echter duidelijk dat de goudsmid zijn werkplaats in het voorste deel van de eerste kamer had, terwijl het achterste deel de toegang tot de woonruimte was. Hier zijn in rood, blauw, geel, groen en zwart muurschilderingen uitgevoerd, die de vergelijking met de beste Griekse, Etruskische en Egyptische werken die ik heb gezien met glans kunnen doorstaan:.De grondkleur van de muur was bleek-blauw, terwijl 15 cm onder de 4 meter hoge zoldering een

    Figuur 1. De verzonken Mexicaanse stad van Niven, nu 2100 meter boven de zeespiegel.

  • in donkerrood en zwart geverfde fries rondom alle vier zijden liep. Dankzij een waslaag over de schildering, is deze fries wat kleur en tekening betreft voortreffelijk bewaard gebleven. Het was wel op drie plaatsen door vallende stukken dak gebroken, maar verder was het even goed leesbaar als op de dag dat het geschilderd werd. Het schetst het leven van een mens, waarschijnlijk een herder, van zijn kindertijd tot aan zijn dood.Onder de kamer vond ik het graf van iemand van betekenis: mogelijk van de herder in het fries. In dit gewelf dat slechts 1 meter diep en met cement bekleed was, waren 75 beenderen, alles van een kompleet skelet overgebleven.In een groot fragment van de schedel zat het blad van een beslagen koperen bijl. De beenderen verpulverden bij aanraking, maar er lagen nog vele interessante voorwerpen. Honderdvijfentwintig kleine terracotta idolen, mannetjes, afbeeldingen en schotels van allerlei soort waren rondom op de bodem van het graf geplaatst. Het meest wonderlijke hiervan is het terracotta figuurtje 3. Het is een zittende man; zijn benen zijn op de Japanse manier gekruist en de handen liggen op de knien. Het type mens is sterk Fenicisch of Semitisch; het hoofd is hol en beweegbaar en kan van het beeldje afgehaald worden. Het is door middel van een afgeknotte pin door een gaatje onderaan de schedel op de hals aangebracht.Men moet bedenken dat het onderzoek van deze kamer slechts n stap op de weg naar de onthulling van het mysterie van deze 300 vierkante kilometer in omtrek grote rune is. Op minder dan 5 kilometer daarvandaan vond ik in een oude rivierbedding die nu droog is, tussen zand en grind duizenden terracotta- en kleifiguurtjes, waarvan de gezichten alle rassen van Zuid-Azi vertegenwoordigen. Het aardewerk en de figuurtjes die ik vond op een diepte van 6 meter zijn het best bewaard gebleven en het is waarschijnlijk dat een volk met zon kultuur net zulke indrukwekkende tempels en regeringsgebouwen had als die in Mitla, Palenque en Chichen Itza. Als dit door toekomstige archeologen wordt opgegraven, vinden ze een even goed geconserveerde stad als Pompe of Herculanum.

    Figuur 2. Vondsten uit de onderste laag: 1. Oud-Griekse vaas. 2. Egyptisch hoofd. 3. Stuk speelgoed. 4. Klein Chineesje.

  • Ik denk dat we hier dingen vinden die bewijzen, dat de Azteken een van de minder belangrijke rassen waren die Mexico bevolkten en waarschijnlijk pas als laatste dit Mexicaanse gebied be-traden tijdens die wonderlijke migratie in Noord-Amerika.Niven schreef nog meer over de verzonken steden. Hier volgen er een aantal uit deze tweede publicatie:

    HET KLEINE CHINEESJE: Dit beeld lijkt het bewijs dat de mensen die lang geleden in de Vallei van Mexico woonden, vertrouwd waren met het Mongoolse ras. De rune waarin ik het Chinese beeldje vond, lag in de resten van de derde of onderste beschaving, 9 meter onder de oppervlakte van de groeve in San Miguel Amantla, bij