Richards fantastische reizen isuu

of 20 /20
1

Embed Size (px)

description

Een voorpublicatie, het hele e-boek is voor 6 euro te bestellen via een mailtje naar [email protected]

Transcript of Richards fantastische reizen isuu

  • 1

  • 2

    Uitgeverij Legba, 2016

    Fotografie: Richard Meijer(voorkant)/ Peter

    Valckx (portret).

    Vormgeving: Gideon Kokosky

    www.uitgeverijlegba.nl

  • 3

    Inhoud

    Voorwoord. 5

    Ponypark City 2016.7

    Bali 2015..81

    Marmaris 2015.115

    New Orleans 2014133

    Albufeira 2014..155

    Hati 2009..173

    Studiereis Fez 2006..189

    Bali 2006.213

    Lefkas 2005241

    Huwelijksreis Venezuela 2002..265

    Bali 2002285

  • 4

    Voorwoord van de auteur

    Dit boek met korte verhalen is het soort boek dat

    snel na een bestseller wordt gepubliceerd. De

    uitgever wil gebruik maken van de plotse

    populariteit van de auteur en die heeft nog wat

    verhalen op de plank liggen die wel gebundeld

    kunnen worden.

    Nu is er geen bestseller van mij verschenen, maar

    ik heb wel een boel verhalen op de plank liggen

    die maar met de vakanties blijven groeien.

    Elk van de volgende verhalen is waargebeurd en

    tijdens mijn vakanties en reizen geschreven. Nou

    ja, het begin is in ieder geval waargebeurd en

    plots ontspoor ik zonder aanwijsbare reden en

    verdwaal ik in de krochten van mijn fantasie

    (twee verhalen zijn trouwens wel helemaal

    waargebeurd, n was zon fantastische reis dat

    ik er niets bij hoefde te verzinnen; de andere was

    zon horrorvakantie dat mijn fantasie het

    eenvoudigweg niet kon overtreffen).

    De oudste verhalen staan achteraan en die

    verschillen duidelijk van toon. Ik heb ze toch

    opgenomen, want tot mijn verrassing zag ik bij de

    redactie voor deze bundel opzetjes van latere

  • 5

    boeken terugkomen. En dat vond ik leuk.

    Eigenlijk schrijf ik de hele tijd hetzelfde verhaal.

    Ik hoop dat je een beetje plezier zult beleven aan

    dit boek; het was in ieder geval erg plezierig om te

    schrijven.

    Amsterdam, juni 2016

  • 6

    PONYPARK CITY 2016

  • 7

    Ponypark City 2016

    Yasmin heeft een dapper plan: We gaan met zijn allen naar Ponypark City. Je ouders gaan ook mee en ik trakteer. Ponypark City. Het Dis van de paardensteden.

    Zeven jaar geleden was ik hier met Yasmin en Gideon. De meeste dagen heb ik uit mijn geheugen geblokt, maar soms sijpelen vage

    beelden mijn bewustzijn binnen: alle dagen vieze patat, extreem lawaaiige mensen die veel te dik

    waren (niet dat daar iets mis mee is) en een vloedgolf aan platte grappen die mij deed huilen. Eten doe je in de Saloon, met alle avonden Bingo

    (Bingooo, Bingoo, Bingoo, bingoo, ) afgewisseld met optredens van cowboy Henk. En ik had geen

    nacht geslapen door de onmogelijk bedbanken en veel te kleine stapelbedden. En dan die ponys. Ik houd niet van paarden en alles wat er op lijkt. Ze

    hebben gele tanden en loeren altijd vals uit hun ogen, net of ze je willen bijten of trappen. Het enige leuke wat ik me kan herinneren is Kleine

    Billy: Gideons pony van de eerste dag. Een oud beestje dat goedmoedig overal heen sjokte. Zon lief beest dat s nachts door de andere ponys gepest werd omdat hij toch niks terug deed.

    Ponypark City. Ik durf geen nee te zeggen, want ik heb twee dochters en alle meiden houden van

    paardachtigen. Iedereen is enthousiast: mijn

  • 8

    ouders, mijn vrouw en mijn kinderen. Ik glimlach

    en zeg niets. Maar goed, als je ergens zo tegenop ziet, valt het altijd mee.

    Ponypark City, dag 1 150 vakantiehuisjes, 300 ponys en 30.000 paardenmeisjes

    We zijn er! Twee huisjes aan de rand van het bos

    en ponys tot zover het oog reikt. Laura en Luhad hebben Arie en Zavier opgehaald: twee

    bruine Shetlanders met blonde manen. Ik houd niet van paarden, ook niet van kleine. Dapper springen mijn dochters op hun paarden en

    rijden weg. Naar het hek, waar de beesten beginnen te grazen en niet meer in beweging te

    krijgen zijn. Een stoet paardenmeisje rijdt rakelings langs ons huisje en ik vraag hen hoe je Arie en Zavier in beweging krijgt.

    Schoppen en aan de teugels trekken. En streng toespreken. Luhad probeert het, maar Arie negeert haar.

    Zavier probeert me te bijten met die okergele tanden van hem. Om half zes moeten de paarden terug en om de n of andere duistere

    reden willen mijn dochters de beesten per ze de volgende dag weer reserveren. De bonding tussen

    pony en meisje is kennelijk al begonnen. Nadat

  • 9

    we de ponys hebben ingeleverd gaan we naar de saloon. Ik eet de meest smerige mixed grill aller tijden.

    Dat smaakt naar kleine Billy, grap ik.

    Mijn stoere zoon begint te huilen en de rest van de familie kijkt mij boos aan. Daarna gaan we Bingon. Ik had me voorbereid op 200 joelende

    mensen, maar het publiek lijkt veranderd: minder dik (niet dat daar iets mis mee is) en

    minder plat. Blijkbaar is Ponypark City door een ander marktsegment ontdekt. We Bingon gezellig tot in de kleine uurtjes en gaan daarna

    vrolijk naar onze huisjes. Met uitzondering van mijn kinderen dan, die zeer chagrijnig zijn omdat

    ze niks gewonnen hebben. Behalve dan een pluche pony als troostprijs. Dag 2

    Er zit een gezin met een zwerm paardenmeisjes

    in E4, het huisje achter ons. De paardenmeisjes rijden de hele tijd met hun ponys door onze tuin en verzamelen pal voor mijn deur. 149 huisjes hebben een keurig hekje om hun bostuintje. En huisje heeft dat niet. Raad eens welke?

  • 10

    Middag

    Nu rijdt de moeder van E4 met haar dikke Audi

    (niet dat daar iets mis mee is) langs mijn huis! Ze hebben een eigen oprit (met een bordje E4), maar dan moet je blijkbaar 30 centimeter

    omrijden! Het is zon IJburgvrouw: goed geconserveerd, zonnebankbruin, beetje okergele tanden en een outdoor mantelpakje, maar van

    binnen puur kwaad. Ik haat haar, ze is mijn vijand. De rest van de middag zit ik in tweestrijd

    uit het raam te loeren. Moet ik er wat van zeggen? De paardenmeisjes galopperen vrolijk langs ons

    huisje. Mijn kinderen zitten ook op hun ponys, maar die staan alweer een uur of drie bij het hek

    te grazen. Avond

    Om zes uur gaan de ponys naar de grote stal. Daar staan honderden Shetlanders, met

    paardenmeisjes die in hun avondeten liggen. Ze fluisteren lieve woordjes en strelen de koppen

    van de beesten. Al die aanbiddende liefde heeft iets sinisters. Alsof ik op het buitenterrein van een sekte loop. Ondertussen hollen mijn dochters

    langs de etende monsters tot ze Arie en Zavier hebben gevonden. Dan vleien ook zij zich in het

    hooi.

  • 11

    Dag 3

    Slagharen Vandaag gaan we naar attractiepark Slagharen.

    We vertrekken vroeg, maar de parkeerplaats is al aardig vol. Gelukkig vindt mijn vader nog een plekje dat niet al te ver van de ingang verwijderd

    is. Net als hij achterwaarts wil insteken, pikt een Audi ons plaatsje in. De deuren gaan open en er

    stromen paardenmeisjes uit. E4, knarsetand ik. We moeten weer van voor af aan zoeken en het

    duurt een stief kwartier voor we een plek hebben, heel ver van de ingang. Ondertussen staat de zon al hoog aan de hemel.

    Na de Big Wheel, de Eagle, de Ripsaw Falls en de Mine Train rammel ik van de honger. Ik ben blijkbaar niet de enige, want alle terrassen zitten

    bomvol. Dan zie ik een leeg tafeltje op het terras. Ik loop er met stevige pas heen en op het moment

    dat ik mijn hand op een stoeltje leg, hoor ik achter mij een stem: Pardon. De goed geconserveerde vrouw uit E4 gaat snel op de stoel zitten en wenkt de paardenmeisjes: Polly, Jolly, Zilver, Klaartje, Blackie en Beauty, hier

  • 12

    is nog plaats! De meisjes komen aangehuppeld en gaan rond de

    tafel zitten. Mijn mond staat wagenwijd open. Even ben ik

    met stomheid geslagen, dan zeg ik zo beleefd als ik kan: Sorry, ik wilde hier juist gaan zitten.

    De vrouw kijkt me quasi verbaasd aan: Wilde u hier zitten? Tja, net te laat vrees ik. Het is ook zo

    druk vandaag. Bovendien is het een beetje asociaal niet? In je eentje zon grote tafel

    Ik voel mijn hoofd rood worden: Waarom sodemieter jij met je paardenmeisjes en je

    bakfiets niet op naar IJburg? Het geroezemoes op het terras valt stil. De vrouw

    en de meisjes staren mij glazig aan: Bakfiets? IJburg? Wat is dat?

    Gideon trekt aan mijn arm: Kom pappa, laten we gaan. Ik laat me meevoeren. Hij heeft een CITO-score van 550 en is waarschijnlijk de verstandigste van

    ons twee.

  • 13

    Middag

    Na het terrasincident moesten we Slagharen

    verlaten. De kinderen hebben Arie en Zavier opgehaald en Gideon heeft Elina: een vals kreng dat op de vrouw van E4 lijkt.

    Als je het over de duivel hebt! Terwijl ik aan het schrijven bent, rijdt ze vlak langs mijn tafel. Ik bal mijn vuisten en voel mijn Amygdala

    overtoeren draaien. Zo beheerst mogelijk stap ik op de auto af.

    Pardon.

    Ze kijkt me aan, dan zie ik herkenning.

    Ja? U rijdt de hele tijd over ons terrein. Zou u uw eigen opgang willen gebruiken? Eigen opgang? herhaalt ze huichelachtig. Ja! bries ik en ik wijs op het pijlvormige bordje waar E4 op staat. E4, ziet u wel? E4! Daar staat het!

  • 14

    Haar man komt uit het huisje. Een

    gladgeschoren veertiger in een sportblazertje. Hij doet me aan een jonge Himmler denken.

    Wat is er aan de hand?

    Ik zou het op prijs stellen als jullie je eigen oprit gebruiken.

    De gekke terrasman is blijkbaar onze buurman, mompelt de vrouw.

    Ik doe mijn mond open, maar er komt geen geluid uit.

    De man kijkt mij minzaam aan: Ik denk dat dat geen probleem is. Goedemiddag. Ze glimlachen en lopen weg.

    Vol machteloze woede loop ik terug naar mijn huisje. Ik probeer af te koelen, maar op dat moment hoor ik een afgrijselijke kreet.

    Gideon komt huilend aangerend. Elina heeft me eraf gegooid. De zwarte pony staat op de weg te grijnzen,

    erachter staan de IJburgers te grinniken en te wijzen.

  • 15

    Ik loop naar Elina en trek aan haar teugels.

    Meekomen mormel, jij gaat naar de paardenslager. Het beest hapt naar me. De E4-ers lachen nu luidkeels. Ik pak een tak en sla Elina op dr kop.

    Het wordt doodstil in Ponypark City. Dan begint het geroezemoes:

    Hij heeft een pony geslagen Welke? Elina Hij heeft Elina geslagen Nacht

    Gideon heeft met Yasmin geruild en slaapt naast me op de bedbank. Ik word wakker omdat hij me

    bijna uit bed duwt. Ik duw terug, maar hij geeft niet mee. Gideon, opschuiven, je pikt het hele bed in! Ik knip het licht aan en ik zie het hoofd van Elina naast me. In een plas bloed. Ik begin te gillen, waarop Yasmin en de kinderen

    vanuit de slaapkamer naar binnen stormen. Ook zij beginnen te gillen. We rennen naar buiten en

    ik struikel bijna over het hekje. Hekje? We hadden toch geen hekje? Yasmin knipt het buitenlicht aan. Het hekje is gemaakt uit vier

    zwarte paardenbenen die met elkaar verbonden zijn door bloederige ribben. Elina.

  • 16

    Dag 4, naar huis

    Dus u werd wakker door een dood paardenhoofd? De agente schrijft in haar boekje. Klopt. Van Elina, de pony die u gisteren niet hebt teruggebracht en van wie 20 mensen gezien

    hebben dat u haar met een stuk hout heeft geslagen? Eh Ik had haar wel ingeleverd. Yasmin is met mijn ouders en kinderen de auto

    aan het inpakken. We willen hier zo snel mogelijk vandaan. Achter ons stoppen politiemensen de

    restanten van Elina in een zwarte lijkzak. Himmler en de IJburger zitten op hun terrasje.

    Leuk hekkie, buurman. U moet voorlopig op het terrein blijven, tot we meer duidelijkheid hebben, zegt de agente.

    Maar mijn kinderen moeten naar school! Zij mogen weg, jij moet blijven. De agent doet haar boekje dicht en loopt weg.

  • 17

    Ondertussen zijn de gasten hun ponys aan het ophalen. Duizenden meisjes lopen met woedende blikken langs mijn huisje. Ik hoor ze mompelen.

    Moordenaar Moordenaar

    De auto is ingepakt. Mijn vader geeft mij de sleutel van hun huisje: Check jij even uit? Tijd genoeg, dacht ik zo. Iedereen gaat snel de auto in en mijn kinderen

    zwaaien vluchtig uit het raam. De Volvo trekt met piepende banden op en weg zijn ze. Ik voel me als Xenophon na de staatsgreep.

    Ik ga met de sleutels naar de receptie en wil

    uitchecken. Prima, zegt de vrouw, uitgecheckt. Ze neemt alleen de sleutels van mijn ouders in. Hoeft u de andere sleutels niet? Ik moet hier weliswaar nog even blijven, maar...

    U kunt uitchecken wanneer u wilt, maar u kunt nooit weg. Ze loopt weg.

    Een beetje in de war loop ik naar buiten. Bij de slagboom staat een politieauto.

  • 18

    Avond

    Ik weet niet hoe ik buiten ben gekomen, maar ik

    sta nog altijd na te bibberen. Omdat ik vannacht bijna niet gelsapen heb, wilde ik even een dutje gaan doen. Ik was nauwelijks ingedommeld toen

    ik hoestend wakker schrok. De kamer stond blauw van de rook en de ik was omringd door vlammen. Mijn huisje stond in de fik! Ik ga

    maar naar de receptie.

    De vrouw achter de balie haalt nors haar schouders op. Ongelukje, kan gebeuren. Moordenaar. Dat laatste fluistert ze zachtjes. Ongelukje? Het was een aanslag! Zeg maar tegen de politie dat ik naar huis ga! Ik stap naar buiten, maar bij de slagboom word ik tegengehouden door de agente.

    Hier blijven was de afspraak.

    Ze hebben mijn huis in de fik gestoken! Zet me maar in de cel. De agente schudt. Haar lange manen wuiven om haar hoofd: Hier blijven was de afspraak.

  • 19

    Ik smeek, word boos en probeer het met huilen,

    maar de agente is niet te vermurwen. Verslagen loop ik terug naar de receptie.

    Mag ik een ander huisje?

    We zitten vol. Hoe bedoel je we zitten vol? De Pinkstervakantie is afgelopen!

    Vol is vol. Je mag in het hooi slapen, bij de ponys. Elinas plekkie is vrij Moordenaar.

    Nu zit ik in het hooi, tussen driehonderd stinkende ponys. Ze negeren me, al lijkt het soms alsof ze naar me kijken en veelbetekenend tegen elkaar hinniken. Vanuit het Mexicaanse restaurant klinkt de melodie van ABBAs Summernight City. Alleen de woorden zijn anders. Een koor van bassende mannenstemmen zingt de hele tijd: Ponypark City. Ik denk niet dat ik vannacht veel ga slapen.

    Richard Meijer (Sweet Lake City, 1966) is liefdes psycholoog,

    vodouwizan (aanhanger van de vodoureligie) en schrijver van

    onder meer Het Fort van Sjako, waarop de tv-serie De Bende

    van Sjako gebaseerd is.

    Hij woont aan de rand van het oude moeras van Amsterdam

  • 20

    en heeft drie kinderen, waaronder een mysterieuze tweeling.