OPOPO OPEN PODIUM POËZIE

download OPOPO OPEN PODIUM POËZIE

of 47

  • date post

    19-Mar-2016
  • Category

    Documents

  • view

    45
  • download

    1

Embed Size (px)

description

OPOPO OPEN PODIUM POËZIE. Jij Zegt Het !. Martinus Nijhoff. 1896 - 1953. Lief en vriendelijk. Gedicht:  Hendrik de Vries Stem: Jan Severins Spel:  Marcel Groot. Februarizon. - PowerPoint PPT Presentation

Transcript of OPOPO OPEN PODIUM POËZIE

  • OPOPOOPEN PODIUM POZIE

  • 1896 - 1953Martinus Nijhoff

  • Lief en vriendelijk

    Gedicht:Hendrik de Vries

    Stem: Jan SeverinsSpel:Marcel Groot

  • Februarizon

    Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open het straatgebeuren zeilt uit witte verten aan arbeiders bouwen met aluinen handen aan een raamloos huis van trappen en piano's. De populieren werpen met een schoolse nijging elkaar een bal vol vogelstemmen toe en hl hoog schildert een onzichtbaar vliegtuig helblauwe bloemen op helblauwe zijde. De zon speelt aan mijn voeten als een ernstig kind. Ik draag het donzen masker van de eerste lentewind. Paul Rodenko

  • Aldichters: eigen werk

    Bert Fakkeldij

    Rim Sartori

    Cees Noordhoek

  • Gevieren betraden wij de warme zaak. Al deerde ons de regen niet, ons jong gezin had trek in friet. We aten ze met smaak. Een oude man, doodmoe van het leven, at staand, zijn galgenmaal. Vertelde zo een triest verhaal. Vooral aan jou, mijn zoon van zeven. Stilletjes zag je hem aan. Ineens met dikke tranen van verdriet, zag je zijn eenzaam broos bestaan. Jouw helblauwe ogen, zijn grijze staar, walsen door dit levenslied, teder bekroond met spierwit haar. Bert Fakkeldij

  • HeinIn nachtelijk duister verborgenNaderde hij stilaanOm in de vroege morgenOnverwacht zijn slag te slaanIn het vale licht van dit bange uurGrijnsde hij vileinZij raakte hevig overstuurZag nu wie hij moest zijnNooit eerder werd zij zo belaagdGered door witte jassenDie hem koel hebben verjaagdGlimlachend wist hij onverstoordEen ander te verrassenWier bede eindelijk werd verhoord Bert Fakkeldij

  • Dagmar en HannekeDagmarIn jouw geboortenachtKwamen er zwijgend en zachtVoorvaders en moeders bijeen in mijn breinZij wilden bij de bevalling zijnHannekeIk zag niet heel scherp hoe of dat gingHet had iets van koeien gedromd in een kringSaamhorig, ernstig en trouwBeschermden zij het kind en jou Bert Fakkeldij

  • De bloeimaandMei geboren uit de zon.Met lentebries blaast Florahet zaad nieuw leven in, zijbreit een beddensprei vanbloemblaadjes voor haar geliefde.Meiregen voedt al wat ontspruit,alles geurt naar jong.Het gras begint te groenen.De goudgele gloed van de koolzaadbloemis in weldaad opgebloeid. Langs bermenfleuren wilde bloemen ferm mee.IJle populieren blazen welhonderdduizend pluizen weg..De meigraaf met zijn krans kroontzijn liefste groen tot meigravin.Kinderen dansen en zingen met kleurige linten de meiboom rond.Er vliegt een voorjaarstrek voorbij een waterval van kwebbelende tantes Het weidse landschap ligtte blaken in alle gradaties van wit,geel, blauw tot paars en rode stippen. In getooide tuinen zingt de lokkende merel. Paardenbloemen joelen er doorheen.In alle vroegte een paarroep van de duif.Meimaand zitten op het terras met biertjes in de hand. Lenteboter op het brood,kindje groeit en wordt groot.Alle vensters mogen open. Rim Sartori

  • Een leuke dag

    De deur van de patio staat openeen stoel die kraaktbuurman zaagt en zaagteen tak die valt.Mijn naaste buurvrouwgalmt haar operafragmentenmijn andere buur klopt met een hamer.Ik drink een glas rode wijn.En proost op de lente,de zon en het slagje op het vlees.Schuif de deur van de patio dicht -Volop loert de zon door de ramen.De kamer is geel getooid,het lijkt wel Lente!Ik kijk in de spiegelzweef naar mezelf toe,als ik me omdraai, ben ik weg. Rim Sartori

  • ParachutistDe parachutist is uit de lucht gevallen, zomaar.Zijn vliegtuig trekt onverstoord een witte baan. Er is een noodparachute, die het ook niet doet.De parachutist komt zomaar uit de lucht gevallen,Onbarmhartig ligt een weiland voor hem klaar.De koeien staan op stal, geen boer is in de buurt,De parachutist komt zomaar uit de lucht gevallen.Ook na zeven dagen niemand die hem mist,De voorspringers niet en de bemanning, geen toren,Geen uitkijk, buur of vrouw die naar hem tuurt.Zomaar gevallen, onzichtbaar in de wintermist.Geen jager hoeft er een schot aan te verspillen,Als hemels hagelslag ligt hij voor hem opgedist.De parachutist wil geen draden meer trekkenUit de levenslijnen in zijn valscherm vastgenaaid.Zomaar vallen en anders niet, dat is wat hij wil.Dode parachutist, jij moet een dichter zijn geweest.Je dacht dat je in de wolken zwemmen kon, Je dacht dat de golven je zouden dragen,Naar het met namen volgeschreven strand. Cees Noordhoek

  • Hoog waterHet is niets -Niets anders dan een oude boot. Een schip op een stil meer,Een voorbijdrijvend uitzicht.Ik weet nietWaarom het me raakt -Om de oudbruine kleur van de zeilen,Om het neergelaten zwaard, wie weet.Ik zieDat die boot, die oude platbodem,Alles is.De rilling die over het water trekt,Ik dein erin mee.Die wimpel, die traag meegolft,Geen ander.Ik zit aan het roer, hijs fok en grootzeil.Ik trek het zwaard op, haal het net naar binnen.Ik gooi vis in de bun, een anker uit.Storm raast over me heen,Tegenwind kerft banen in mijn kaken.Ik raakt verstrikt in een schoot,Verwar de lijnen en verlijer.Ik ben groter dan dat, ik benMeer, zee en het luchtruimWaarvoor ik huiver.Ik ben een boei, een weerlicht,Ik ben nevel, mist en zon,Ik verzink ook bij kalme zee.Gerafelde seinvlaggen wuiven Radeloos naar de lege stuurmanshut.

    Cees Noordhoek

  • Het is gruwelijk Gedicht:Hanny Michaelis

    Stem: Jan Severins Spel: Marcel Groot

  • Liggen in de zonIk hoor het licht het zonlicht pizzicato de warmte spreekt weer tegen mijn gezicht ik lig weer dat gaat zo maar niet dat gaat zo ik lig weer monomaan weer monodwaas van licht Ik lig languit lig in mijn huid te zingen lig zacht te zingen antwoord op het licht lig dwaas zo dwaas niet buiten mensen dingen te zingen van het licht dat om en op mij ligt Ik lig hier duidelijk zeer zuidelijk lig zonder te weten hoe of wat ik lig alleen maar stil ik weet alleen het licht van wonder boven wonder ik weet alleen maar alles wat ik weten wil.

    Hans Andreus

  • Inleiding: Anne van RooijenMartinus Nijhoff

  • Martinus Nijhoff 1896 - 1953.. dit meldt het uur U,nu gaat het beginnen, nuverdwijnt de onzekerheidvan de mij gegunde tijd,nu is het voor alles te laat.De stilte die dan ontstaatis een stilte, niet slechts naar de vormeen stilte voor de storm,maar een stilte van het soortwaar dingen in worden gehoorddie nog nimmer het oor vernam.

  • Zoon van een succesvol uitgever en een zeer religieuze vrouw.In zijn jeugd was Martinus veel ziek. In deze tijd ontstond de diepe band met zijn moeder.18 jaar: begin van de 1ste Wereldoorlog. Martinus wordt gemobiliseerd.19 jaar: Rondt zijn rechtenstudie af, die hij op aandringen van zijn vader is gaan volgen. 21 Jaar: Trouwt met Netty Wind en wordt vader van zoon Stefaan. Ter gelegenheid van het huwelijk brengt zijn broer Martinus bundel De Wandelaar uit, als cadeau aan de bruiloftsgasten. Netty stimuleert in hem het dichter- en schrijverschap.

    25 jaar: Netty verlaat hem en vertrekt met hun zoontje naar het buitenland.Martinus gaat zelf ook reizen. We zijn nomaden geworden, Poent, Netty en ik. (Faan Nijhoff).

    28 jaar: Tweede bundel: Vormen.36 jaar: Studie Nederlandse letteren in Utrecht.38 jaar: Bundel Nieuwe gedichten en Awater.40 jaar: Het uur U.41 jaar: afgestudeerd.

    44 jaar: 2de Wereldoorlog breekt uit. Hij raakt gewond bij de slag om Arnhem en wordt krijgsgevangen genomen. Gedurende de oorlog weigert hij de Cultuurkamer en een hoogleraarschap en duikt onder in den Haag.

    56 jaar: Psalmenberijming in opdracht. Aan het eind van zijn carrire ook een aantal Lange verzen in opdracht, o.a. t.b.v. het koningshuis (huwelijk Juliana, Wilhelmina 40 jaar vorstin e.a.)Trouwt met Georgette Hagendoorn.57 jaar: Overlijdt aan hartfalen, een week vr de watersnoodramp van 53.

  • Misverstanden rond Nijhoff:

    Is hij een ouderwetse dichter? Was hij erg religieus?Zijn veel van zijn gedichten zoals De moeder de vrouw autobiografisch?

    Speelt Het uur U zich af in Utrecht?

    Werkte Nijhoff met vaste themas?

  • Gedichten bij Nijhoff door AldichtersNijhoff & Aldichter

  • De moeder de vrouw

    Ik ging naar Bommel om de brug te zien.Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijdendie elkaar vroeger schenen te vermijden,worden weer buren. Een minuut of tiendat ik daar lag, in 't gras, mijn thee gedronken,mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd -laat mij daar midden uit de oneindigheideen stem vernemen dat mijn oren klonken.Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoerkwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.Zij was alleen aan dek, zij stond bij 't roer,en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.Martinus Nijhoff

  • De moeder de vrouw (maar dan anders)

    Een van de minnaressen van Martinus Nijhoff: Ik ging naar het lommer om jou terug te zienIk zag je al vlug, wij beiden,die beter deden elkaar te vermijdenwerden opnieuw intiem.Daar in het gras, van elkaars liefde gedronken,klonk plots een stem waarvan de vonkenspatten. Het was jouw vrouw, die daar uitvoer.De duivel leek in haar gevaren.En wat jou velde hoorde ik dat schoten waren.Ik vluchtte weg en dacht nog: God zal me bewaren!Anne van Rooijen

  • De Wandelaar

    Mijn eenzaam leven wandelt in de straten,Langs een landschap of tussen kamerwanden.Er stroomt geen bloed meer door mijn dode handen,Stil heeft mijn hart de daden sterven laten.Kloosterling uit den tijd der Carolingen,Zit ik met ernstig Vlaamsch gelaat voor 't raam;Zie menschen op een zonnig grasveld gaan,En hoor matrozen langs de kaden zingen.Kunstenaar uit den tijd der Renaissance,Teken ik 's nachts de glimlach van een vrouw,Of buig me over een spiegel en beschouwVan de eigen ogen het ontzaglijk glanzen.

    Een dichter uit den tijd van Baudelaire,- Daags tusschen boek