Mijn Limburgs Manifest

Click here to load reader

  • date post

    08-Mar-2016
  • Category

    Documents

  • view

    213
  • download

    0

Embed Size (px)

description

 

Transcript of Mijn Limburgs Manifest

  • Mijn Limburgs ManifestNol Slangen

  • Wat zeg je als Limburger als iemand u in het buitenland vraagt waar u woont?

    Ik zeg altijd in Limburg vlakbij Brussel. Maar in Amerika of Azi mag je ook

    zeggen op enkele uurtjes van Londen, Parijs en Keulen. Limburg is alleen maar

    afgelegen als je het heel klein bekijkt. Elk punt is het middelpunt als je zelf

    de cirkel trekt. Als je met de juiste bril kijkt, is Limburg een van de beste en veelbelovendste plaatsen ter wereld.

  • Nol Slangen I Mijn Limburgs Manifest

    Hoe komt het dan dat ik mij al sinds mijn geboorte herinner dat er over de problemen van Limburg gesproken wordt? De internationale kolencrisis brak uit in 1958, het jaar dat onze ouders en grootouders op de wereldtentoonstelling Expo 58 in Brussel kennis maakten met een toekomst die modern, optimis-tisch en gestroomlijnd zou zijn. Hetzelfde jaar waarin gouverneur Louis Roppe al die grootsteedse frivoliteit wilde relativeren door met het openluchtmuseum van Bokrijk een ode aan het verleden te scheppen. Na de kolencrisis van 58 zouden de mijnen n voor n gesloten worden, de laatste in 1992, nog maar 20 jaar geleden. Maar liefst 44.000 Limburgers werkten in die mijnen, waarvan velen uit verre landen; Italianen, Spanjaarden, Grieken, Polen en later Ma-rokkanen en Turken.

    Een crisis is een uitdaging, die we als Limburgers perfect zelf aankunnen. Maar onze ambitie moet hoger en onze creativiteit scherper.

    Het zwart is sinds de mijnsluitingen van onze gezichten, maar in onze gedachten is het stof nog niet gaan liggen. De achterstand die wij als regio hadden, hebben we in al die jaren niet kunnen bijbenen. Als er niet een paar Waalse provincies waren

  • Nol Slangen I Mijn Limburgs Manifest

    die het slechter deden, dan zou Limburg vandaag de paria van Vlaanderen zijn. Het verre Limburg, dat stukje Vlaanderen waar gek gepraat wordt en waar men eindeloos blijft vragen naar meer geld zonder zelf ooit zijn lot in handen te nemen. De sukkelaars, dachten ze eerst in Brussel. De zeurpieten denken ze nu. Ze hebben ongelijk. Wij Limburgers zijn tot veel in staat. Maar hebben we al ooit een faire kans gehad?

    54 steden in de wereld zijn groter dan Vlaanderen. Als Vlaanderen een stad zou zijn, dan was Limburg Central Park NY, de beste plek om te leven en te wonen.

    Limburg is geen eiland. We zijn niet omgeven door water. Stel dat Vlaanderen een stad zou zijn? Er zijn 54 steden in de wereld die meer inwoners hebben dan Vlaanderen, dus de idee is niet eens zo gek. Wat zou Limburg in dat geval zijn? Het zou zeker niet de ach-terbuurt van de stad Vlaanderen zijn. Eerder de villawijk, midden tussen het groen, waar topgastronomie naast een kleurrijke veelzij-digheid aan exotische restaurantjes gedijt. Het Central Park van Vlaanderen, waar kleine en gezellige bur-

  • Nol Slangen I Mijn Limburgs Manifest

    gerhuisjes hand in hand gaan met massieve villas waarvoor zelfs Nederlanders naar hier verhuizen. Maar alsof de verrassing nog niet groot genoeg is, blijkt er ook ruimte te zijn voor toeristische attractiepolen, industrie verbonden door kanalen, voortreffelijke ziekenhuizen en de derde winkelplek van de stad Vlaanderen. Wie zou er niet in dat stukje Vlaanderen willen wonen?

    We krijgen minder omwille van ob-jectieve regels, zegt men ons. Maar die regels zijn wel gemaakt op maat van de steden uit het centrum van het land.

    Bijna n op acht Vlamingen en n op dertien Belgen is Limbur-ger. Als n dertiende van alle spoorinvesteringen voor Limburg zou zijn of wij zouden n achtste van alle cultuursubsidies krijgen, dan zou het groot feest zijn. Maar we krijgen vandaag zelfs geen fractie van deze middelen. Men zwaait met objectieve parameters maar die zijn wel gemaakt op maat van de steden uit het centrum van het land. Het funda-ment om het potentieel van Limburg vrij te maken en de reconver-sie achter ons te laten is dat we minstens krijgen waar we recht op hebben.

  • Een crisis is een uitdaging, die we als Limburgers perfect zelf aan kunnen.

    Maar onze ambitie moet hoger en onze creativiteit scherper.

    Nol Slangen

  • Nol Slangen I Mijn Limburgs Manifest

    Als Limburg zelfs maar de helft zou krij-gen van waar we recht op hebben, moeten we nooit meer iets vragen.

    Ik pleit niet voor een provinciaal wafelijzer, maar in feite zou de helft van alle middelen gelijkmatig over de verschillende provincies ge-spreid moeten worden. Dan blijft er nog de helft over om op Vlaams of federaal niveau aan specifieke behoeften of projecten tegemoet

    te komen. Ik besef dat we zelden meer dan die helft zullen krijgen, maar zelfs met de helft gaan we er op vooruit. En zestiende van ie-der Vlaams budget en n zesentwintigste van ieder federaal budget zou minimaal in Limburg gespendeerd worden. Onze samenwer-king, onze creativiteit en onze trots op Limburg doen de rest.

    Vandaag kiezen ondernemers en Euro-pese ambtenaren ervoor om in de Ar-dennen te wonen omwille van de hoge levenskwaliteit vlakbij Brussel. Waarom halen wij die niet naar Limburg?

    Vandaag verhuizen Europese ambtenaren, ondernemers en ma-nagers van Brussel naar de Ardennen omwille van de hoge le-venskwaliteit. Dat soort mensen moet in Limburg komen wonen,

  • Nol Slangen I Mijn Limburgs Manifest

    want ze brengen kapitaal, tewerkstelling en brains mee. De mooie Limburgse bevolkingsmix moet verrijkt worden door meer men-sen met impact en middelen naar hier te lokken met onze hoge levenskwaliteit, de groene ruimte en de voortreffelijke zorg. Die mensen brengen jobs, ondernemingen en welstand mee en betalen meer dan gemiddelde belastingen die ten goede komen aan iedere Limburger.

    We moeten inzetten op de economie van de toekomst. Als een bedrijf ver-dwijnt, moeten wij niet op zoek naar een gelijkaardig bedrijf.

    Proberen we het verdwijnen van oude industrien niet teveel op te vangen met recepten die al net zo oud zijn?Ford verdwijnt en we gaan op zoek naar een nieuwe Ford. En als dat niet lukt, naar een aantal kleine Fordjes. Een probleem los je op door te mikken op een ambitie die ver voorbij het probleem ligt. Wie een crisis meemaakt, moet niet streven naar de situatie van voor die crisis. Om te slagen moet je er naar streven om sterker, weerbaarder en innovatiever te worden dan voor de crisis.

  • Nol Slangen I Mijn Limburgs Manifest

    Wij zullen nooit goedkoper zijn dan het Oosten of het Oostblok. Daarom zijn innovatie en toegevoegde waarde voor onze bedrijven prioriteit nummer n.

    Een uur werk kost in ons land gemiddeld 41 euro en in Neder-land bijvoorbeeld 35 euro. Dat is onze fameuze loonhandicap. Het aanpakken van die loonhandicap is voor iedere partij d prioriteit voor de volgende jaren. Maar het probleem van de loonhandicap geeft ons ook oogkleppen. Wij zullen nooit uurlonen hebben zoals die in Azi of in het voormalige Oostblok. Daarom heeft het geen zin om te blijven investeren in industrien uit het verleden. In een fles Chanel No 5 van 90 euro zit voor 7 euro materiaal,

    waarvan 5 euro voor de fles. De rest is toegevoegde waarde.

    Mensen betalen niet meer voor wat je maakt, maar voor je ideen en voor de beleving. Als Limburg mensen en ondernemingen heeft die producten en projecten bedenken en in de markt zetten, dan is er ook behoefte aan mensen om die producten te maken. Zo werkt het, en niet omgekeerd. Alles begint met ideen, verkopen en ondernemen en pas dan volgen de jobs.

  • Als men de provincies wil afschaffen, dan richten we een nieuwe op. Maar dan groter.

    Samen met de verweesde Antwerpse Kempen en Brabantse gemeenten maken we n Groot-Limburg.

    Nol Slangen

  • Nol Slangen I Mijn Limburgs Manifest

    We hebben meer ondernemers nodig. Waarom geen eigen valschermfonds, zo-dat wie struikelt als ondernemer niet op straat terecht komt zodat meer mensen durven ondernemen.

    Vlaanderen is een woestenij als het op ondernemerschap aankomt. Vertel mijn moeder dat ik pianist in een bordeel ben, want ze weet niet dat ik zelfstandige geworden ben. Ondernemerschap zit ons niet in het bloed. En Limburg doet het helemaal beroerd, vooral in de diensteneconomie. Daarom moeten wij een duwtje geven. Door kapitaal te voorzien, maar ook door in het onderwijs sterk in te zetten op economische opleidingen met een zelfstandige finaliteit.

    Door rolmodellen en inspirators aan te trekken in de vorm van onderzoekers, designers en ondernemers van buiten Limburg. En door de onzekerheid wat te verzachten. Velen willen de stap zetten maar hebben schrik aan de grond te eindigen als het fout gaat. Daarom moeten wij een valschermfonds creren voor wie start als zelfstandig ondernemer zodat wie onderneemt in Limburg van hetzelfde valscherm kan genieten als wie werkt.

  • Nol Slangen I Mijn Limburgs Manifest

    Iedere keer wijzen ze naar de midde-len die we nog hebben van de mijn-sluiting. Dat geld had al lang genves-teerd moeten zijn.

    Dankzij de mijnwerkers en hun families, die akkoord gingen om de zwaar verlieslatende mijnen sneller te sluiten, beschikte onze provincie bij de sluiting over een som geld van de federale over-heid waarmee we de provincie terug op de sporen konden zetten. Nu zoveel tientallen jaren later doen we het nog steeds met dat-zelfde geld. En wijst men vanuit Vlaanderen vaak naar datzelfde potje als we weer een nieuwe crisis moeten verwerken. Waarom hebben we dat geld niet sneller genvesteerd? Je kan niet zeggen dat er niet genoeg noden in Limburg zijn. Wie beslissingen neemt, kan ook falen, maar de realiteit is dat zelfs minder goed maar ambitieus besteed geld zorgt voor jobs, wel-vaart en vooruitgang. Laat ons volgende keer maar wat minder spaarzaam en wat meer ambitieus zijn.

  • Nol Slangen I Mijn Limburgs Manifest