GLAMCULT // ISSUE 10 // DEC 2011

Click here to load reader

  • date post

    07-Mar-2016
  • Category

    Documents

  • view

    226
  • download

    6

Embed Size (px)

description

INDEPENDENT STYLE PAPER

Transcript of GLAMCULT // ISSUE 10 // DEC 2011

  • jaargang 8

    issue 10

    december 2011

    ISSUE 10

    ANTONIO BERARDI

    NIKI & THE DOVE

    MARI SARAI

    NICK CAVE

    STILL CORNERS

    LISA SHAHNO

  • LEESTOREWOLVENSTRAAT 8AMSTERDAM

    KAMMENSTRAAT 32ANTWERPEN

  • ISSUE 10

    p08. STILL CORNERSOp een mooie nazomerse dag ontmoet ik GREG HUGHES enTESSA MURRAY van STILL CORNERS. We hebben afge-sproken op het terras van Caf de Pont in Amsterdam. Aangezienik de tocht naar Noord altijd overschat, ben ik te vroeg en nodi-gen ze me uit mee te lunchen voor het officile interview van startgaat. We hebben het over film, muziek en nog meer film.

    p10. MARI SARAIEen poedelnaakte ALICE DELLAL, DAISY LOWE znder vintage jurkje en JANICE DICKINSONin een even zo glorieus eva-kostuum de Japanse fotograaf MARI SARAI mag van geluk spreken.Onlangs bracht ze het fotoboek Naked uit, vol sensuele fotos van haar modelievende vriendenkring.

    p12. ANTONIO BERARDIZijn liefde voor vrouwen steekt hij niet onder stoelen of banken. ANTONIO BERARDI staat danook bekend om zijn gestroomlijnde ontwerpen die de vrouwelijke vormen omarmen. Glamcult ont-moette de charmante Italiaan tijdens New York Fashion Week.

    p18. NICK CAVEIk zie mijzelf niet in de eerste plaats als artiest. Ik ben een boodschapper, een provider, aldus NICKCAVE die, letterlijk, getrouwd blijkt met kunst. Een visionair niet te verwarren met de gelijknamigemuzikant en schepper van de soundsuit: een imposant staaltje draagbare kunst waarmee Cave verschil-

    lende culturen en kunstdisciplines tracht samen tebrengen. Het bijbehorende credo: Embody thespirit of human joy.

    p22. NIKI & THE DOVEEind oktober zag The Drummer het daglicht, de tweede EPvan de hand van duo NIKI &THE DOVE. De overweldi-gende powersynthpop die de twee produceren, doet hunZweedse roots eer aan. Al met de eerste, bijzonder versla-vende, release DJ, Ease My Mind veroverden ze vorig jaarGlamcults hart. Rond maart verschijnt hun debuutalbum.

    p24. LISA SHAHNOSquaring the Square, Hexapelerine en The Iteration, het klinkt alswiskunde en dat is het ook grotendeels. Bij de collecties van deRussische modeontwerper LISA SHAHNO is geometrie derode draad van het ontwerp. In 2009 won zij de Best AvantgardeAward en nu heeft ze de laatste hand gelegd aan haar nieuwecollectie The Iteration.

    p06. CULT & FASHION p28. BALLETS RUSSES p34. THE LAST PILLAR p40. ICELAND AIRWAVES

    p44. ALBUMS p45. FILM p46. STUFF

    UITGEVERHOOFDREDACTEURROGIER [email protected]mcult.com

    HOOFD REDACTIEVANESSA [email protected]

    REDACTIE MODESTEFFIE [email protected]

    REDACTIE FILMMARICKE [email protected]

    CREATIVE DIRECTORROGIER VLAMING

    ART DIRECTORMARLINE [email protected]

    GRAFISCH ONTWERPISABEL VAN DER VELDENISABELLE VAVERKAMARLINE BAKKER SUZIE WEMPE

    AAN DEZE EDITIE WERKTEN MEEANNA NITACARLIJN POTMADOROTHY VRIELINKEVELINE SCHRAMJOLINE PLATJEMATTHIJS VAN BURGNIELS WIESESANDY HAYESSARAH JOHANNA ESKENSSHARDA FHMELTARA VIERBERGEN

    FOTOGRAFENDUY QUOC VOEDEL VERZIJLJAMES PRINZMARC DEURLOOPABLO DELFOSPIM TOPVALERIA MITELMAN

    COVERFotografie PABLO DELFOS @ MANJAOTTENXCAKEStyling AYNOUK TANHaar en make-up JUDITH NEYENS voor CHANEL @ NCL RepresentationModel FELINE @ Paparazzi Model ManagementJurk en jurk met strik SOL ALONSO

    UITGEVERGLAMCULT STUDIO B.V.Postbus 145351001 LA AmsterdamT 020 419 41 32F 020 419 66 [email protected]

    [email protected]

    DISTRIBUTIEJAM

    PERS EN COMMUNICATIECREAM PR

    OPGAVE EN VRAGEN OVER ABONNEMENTENABONNEMENTENLANDPostbus 201910 AA UitgeestTel. 0900 ABOLAND of 0900 226 52 63 (0,10 per minuut)Fax 0251 31 04 05www.bladenbox.nl voor abonnerenof www.aboland.nl voor adreswijzigingen en opzeggingen.

    Abonnementsprijs bedraagt 37 per jaar (10 nummers). Abonnementen binnen Europa 59,50, buiten Europa 79,50 per jaar.

    Een abonnement kan bij iedere editie ingaan; het wordt afgesloten voor minimaal een jaar en wordt stilzwijgend verlengd tot wederopzegging.Opzeggingen dienen schriftelijk uiterlijk 6 weken voor het aflopen van de abonnementsperiode in bezitvan Abonnementenland te zijn.Adreswijzigingen uiterlijk drie weken vooraf schriftelijk doorgeven aan Abonnementenland.Prijswijzigingen voorbehouden.

    Copyright: Niets uit deze uitgave mag worden overgenomen en /of vermenigvuldigd zonder de schriftelijke toestemming van de uitgever en de andere auteursrechthebbenden. De uitgever is niet verantwoordelijk voor schade opgelopen door onjuiste verwerking in het blad. GLAMCULT, ISSN 1874-1932

    inhoud & colofon

    4

  • Geniet, maar drink met mate

  • cult

    6

    DANSER SA VIEDANSER SA VIEGIULIANO BOLIVARGIULIANO BOLIVARDe titel van deze omvangrijke expositie in het Centre Pompidou inParijs verwijst naar een uitspraak van Isadora Duncan - samen metMartha Graham de grondlegger van de moderne dans. In Danser savie wordt middels drie verschillende themas de relatie tussen dans enmoderne kunst van 1900 tot nu uit de doeken gedaan. The Dance ofthe Senses, from Auguste Rodin to Matthew Barney richt zich op de uit-wisseling die in de loop van de vorige eeuw plaatsvond tussen ver-schillende dansers en kunstenaars, zoals bijvoorbeeld de samenwer-king tussen Martha Graham en beeldhouwer Isamu Noguchi. In TheAbstraction of the Body, from Loe Fuller to Alwin Nikolais staat de geboor-te van de abstracte kunst centraal; de invloed van de vooruitstrevende(veelal gemproviseerde) choreografien van Loe Fuller die daaraanbijdroeg, maar ook hoe de kubisten, futuristen en Bauhaus-bewegingelementen van dans in hun werk incorporeerden. Olafur Eliasson ont-wierp speciaal voor dit gedeelte van de expositie een installatie.TheBody As Event, from Dada to Jrme Bel tot slot, legt verbanden tussendans en performance art. Van de Dada interventies van Cabaret Voltairetot de happenings van de jaren zestig. Ook worden er links gelegd metde hedendaagse club- en technocultuur. T/M 2 APR 2012 / CENTRE POMPIDOU PARIJS / WWW.CENTREPOMPIDOU.FR

    FROM CATWALK TO COVERFROM CATWALK TO COVER

    Het grootste deel van zijn inspiratie haalt hij van de straat. Zwervers,junkies, straatmuzikanten en andere excentriekelingen met bijna door-zichtige afgedragen T-shirts, gescheurde broeken en verwaarloosdelange haren noemt hij eye candy. De laatste collectie van derdejaarsKABK student Giuliano Bolivar heet dan ook 2, en bestaat uit twee-dehands kleding die hij heeft gecustomized. Het idee is om vergetenkleding een platform te geven zodat het opnieuw kan stralen en gedra-gen kan worden door the cool en beautiful. De collectie is tegelijkertijdeen ode aan Alexander Wang, wiens stijl bekend staat als effortless cool.Naast Wang zijn ook Cavalli, Christian Lacroix, Riccardo Tisci enVersace voorbeelden. Met een stage bij Versace in het vooruitzicht zietde toekomst er gunstig uit. Ondanks dat hij zich verheugt op de Versacex H&M collectie vindt Bolivar het wel jammer dat iedereen nu opeensfan is van zijn geliefde gouden medusa rijk. WWW.TW0TW0.TUMBLR.COM

    In het MoMA in New York wordt vier decennia werk van de Kroa -tische kunstenaar Sanja Ivekovic gexposeerd in de tentoonstellingSweet Violence. Ivekovic (Zagreb,1949) is een pionier op het gebiedvan video- en performancekunst en oefende een grote invloed uit ophet feministiche en activistische discours van na 1968. In de jaren70 provoceerde ze de verleidende kracht van de opkomende massa-media en de invloed daarvan op identiteitsvorming. In haar gelou-werde serie Double Life (1975-76) bijvoorbeeld, plaatste ze beelden vanzichzelf tegenover commercile advertenties uit vrouwenbladen alsElle, Grazia en Brigitte. Meer recent portretteerde ze in Figure & Ground(2006) fotomodellen uitgedost als terroristen maar wel in kledingvan topontwerpers. Ze liet de beelden corresponderen met actuelenieuwsfotografie. Na de val van de muur richtte Ivekovic haar pijlenook op de transformatie van politieke systemen. In haar werk biedt zeen kritische blik op machtsstructuren, man-vrouwrollen en de para-doxen die in het collectieve geheugen van onze maatschappij onderde oppervlakte borrelen. 18 DEC 2011 T/M 26 MRT 2012 / MOMA NEW YORK /WWW.MOMA.ORG

    SANJA IVEKOVICSANJA IVEKOVIC

    From Catwalk to Cover is een tentoonstelling die zich richt op de cat-walkshow. En dan niet alleen op het eindresultaat dat verschijnt intijdschriften en op tv, maar op vier elementen die essentieel zijn voorde creatie hiervan: Backstage, Frontrow, Catwalk en Street Style. Uitde portfolios van vier doorgewinterde catwalkfotografen is het bestewerk gekozen, waardoor op een prachtige manier wordt weergegevenhoe de mode zich op de catwalk presenteert en hoe dit verandertdoor de tijd heen. Leuke onderdelen van deze expositie zijn ongewo-ne momentjes zoals Madonna op de catwalk, Kate Moss eerste show,maar ook shows van s werelds grootste ontwerpers als Karl Lagerfelden Vivienne Westwood. En wat dragen top mo dellen off duty?

    T/M 26 FEB 2012 / FASHION AND TEXTILE MUSEUM LONDEN /

    WWW.FTMLONDON.ORG

    Ontwerper Jonathan Goldstein studeerde twee jaar lang traditioneleproductie en ontwerp in Kyoto en menswear aan Parsons, the NewSchool for Design in New York voor hij in 2010 zijn sieradenmerkBevel oprichtte. Inspiratie voor de collecties vindt hij voornamelijkin geschiedenis, cultuur en de creatieve energie van zijn mede NewYorkers. Aan de ontwerpen zit immer een duister tintje, want volgensGoldstein voeden donkere zaken lichte ideen. De wintercollectie,genaamd Ball Game 2, is genspireerd op een oude Maya mythe ge - naamd Hero Twins en bestaat uit kettingen, oorsieraden en hoofd-stukken die insect-achtige associaties oproepen door hun dierlijke,skeletachtige vormen. De handgemaakte sieraden zijn in te delen indrie categorien; modern, classic en sacrificed. De moderne stukken zijnglanzend en hebben een architectonische, futuristische uitstraling, declassics zijn gevormd naar de texturen van oude, verweerde Mayatempels en de sacrificed pieces zijn sober met een zwart oppervlak.

    WWW.BEVELNYC.COM

    CHAR ALFONZO

    Vanaf december toont het Groninger Museum het werk van deTunesische modeontwerper Azzedine Alaa van 2001 tot nu. In dejaren zeventig opende hij, na gewerkt te hebben voor Christian Dioren Thierry Mugler, zijn eerste atelier in Parijs. Zijn veelal strakkejurken werden al snel geliefd en gedragen door beroemdheden alsNaomi Campbell, Madonna en Michelle Obama. Alaa, door de mediabekroond tot King of Cling vanwege deze second-skin dresses, staatnaast zijn kledingontwerp bekend om zijn passie en bescheidenheidin het ontwerpen van luxe goederen en accessoires. Hij vindt het be -langrijk zichzelf niet te verliezen in de markt, ondanks dat artikelen- zoals it-bags - voor veel modeontwerpers het grootste deel van huninkomsten genereren. De overzichtstentoonstelling in het GroningerMuseum is een vervolg op die in 1998, en laat een aantal van Alaasmooiste designs zien van de afgelopen tien jaar. 11 DEC 2011 T/M 6 MEI 2012/ GRONINGER MUSEUM / WWW.GRONINGERMUSEUM.NL

    Foto KIRSTIN SINCLAIR

    Foto YVES HERVOCHON / MAURICE BJART ET SPATIODYNAMIQUE 16 DE NICOLAS SCHFFER,1953 / Archives Elonore de Lavandeyra Schffer, Paris

    SWEET VIOLENCE

    Winter 2011 / AZZEDINE ALAA

    BEVELBEVEL

    AZZEDINE ALAAAZZEDINE ALAA

    Foto JEAN POODLE

  • cult

    7

    CAROLYN MASSEY X ASOS CAROLYN MASSEY X ASOS Stphanie Baechler is geboren in Zwitserland, maar volgt nu een Fa -shion Master aan ArtEZ in Arnhem. Haar portfolio bestaat uit foto-grafie, tekenkunst en modeontwerp. Vanuit haar interesse voor mas-saproductie van kleding en de consumptie hiervan, is het idee ontstaankleding te ontwerpen uit reeds bestaande materialen. Dit lijkt nieterg vernieuwend, maar het concept van Baechler is dat wel. Voor ditproject heeft zij gebruik gemaakt van gordijnen, plastic tassen, verpak-kingen en verschillende soorten stoffen, die zij op een bijzonderemanier naast en op elkaar heeft gedrapeerd. Dit beeld heeft Baechlervastgelegd en geprint op nieuwe stoffen, waar ze nieuwe kleding meeheeft ontworpen. Hierdoor lijkt de scheiding tussen 2D en 3D te ver-vagen, wat een bijzonder effect geeft! WWW.STEPHANIEBAECHLER.COM

    Introdans bestaat 40 jaar en dat werd deze herfst gevierd met een spe-ciaal jubileumprogramma dat nog tot eind december te zien is in deNederlandse theaters. VIER40 bestaat uit twee premireballetten diebeide meer dan de moeite waard zijn. In Noces, van de Vlaamse choreo -graaf Stijn Celis (voor het eerst in Nederland te zien) wordt een groepmannen tegenover een groep vrouwen geplaatst. Op de heftige klan-ken van Igor Stravinsky volgt een krachtige en virtuoze confrontatietussen 24 dansers. CelebrAGE bestaat uit een ode aan de wisseling vande seizoenen, van de Braziliaanse Gisela Rocha, en een werk vanAdriaan Luteijn, waarin de groei en ontwikkeling van de mens centraalstaan. Fotograaf Erwin Olaf en modeontwerper Sjaak Hullekes werdeningezet voor filmbeeld en kostuums. Het levert een fraai en zeer diverstotaalbeeld op. Voor de bijzonder feestelijke finale hebben Rocha enLuteijn de handen ineen geslagen. T/M 21 DEC / WWW.INTRODANS.NL

    Foto SIEBRECHT & BAECHLER

    JOEL STERNFELDJOEL STERNFELD

    Na een aantal kleine projecten voor ASOS te hebben ontworpen,heeft de Britse Carolyn Massey nu haar eigen capsule collectie voorde onlineshop ontwikkeld. De mannencollectie bestaande uit vijftienstukken lijkt op het eerste gezicht vrij eenvoudig. Toch speelt Masseyslim met materiaal en vorm. Zo zijn er meerdere stukken waaronderjasjes en shirts waarvan de onder- en bovenkant gemaakt zijn uitverschillende stoffen en kleuren. Ook de knitwear truien en workweargenspireerde jasjes en broeken onderscheiden zich van de standaardformule. Inspiratie voor de collectie haalde de ontwerper uit het boekCity of Shadows; een vrij duistere collectie politiefotos genomen inSydney rond de jaren 50. Massey studeerde in 2005 af aan the RoyalCollege of Art in Londen en vanwege frustratie, verveling en vraagnaar startte ze een jaar later haar eigen label.

    WWW.ASOS.COM / WWW.CAROLYNMASSEY.COM

    VIER40VIER40

    STPHANIE BAECHLERSTPHANIE BAECHLER

    BIEKE DEPOORTERBIEKE DEPOORTER

    De Belgische fotograaf Bieke Depoorter studeerde in 2009 af aan deKoninklijke Academie voor Schone Kunsten met haar indrukwekken-de serie Ou Menya, waar zij ook de HP Magnum Expression Awardvoor won. Depoorter heeft fotoseries gemaakt in onder andere Rus -land en Amerika.Geleid door het toeval werd zij enkele dagen opge -nomen in bizarre gezinnen waar zaken als drugs, prostitutie en geweldde overhand hadden. Voor Ou Menya, wat Russisch is voor bij mij,is Depoorter op haar 22e met de Trans Siberi Express afgereisd naarRusland. Met de kennis van slechts enkele Russische woorden zwierfzij langs vergeten dorpjes, van woonkamer naar woonkamer om elkekeer weer onthaald te worden in warme, maar vaak chaotische en aan-grijpende gezinssituaties. Het avontuur resulteerde in rauwe en intiemefotos die de sfeer van het Russische gezinsleven waarheidsgetrouwweergeven. 9 DEC 2011 T/M 29 JAN 2012 / KUNSTHAL ROTTERDAM /

    WWW.KUNSTHAL.NL

    OU MENYA

    Foto ERWIN OLAF / Introdans

    SUMMER INTERNS HAVING LUNCH, WALL STREET, NEW YORK, 1987 / JOEL STERNFELD and LUHRING AUGUSTINE, New York

    Foto MALI LAZELL

    De titel van mijn Autumn/Winter collectie Pain is Felt by All... isgebaseerd op de ontdekkingen die ik deed toen ik in de koloniale ge -schiedenis van mijn geboorteland Denemarken dook. Mads Dinesenwil in zijn ontwerpen laten zien dat de geschiedenis van dit land meerkent dan de geboorte van Hamlet en de Kleine Zeemeermin, namelijkeen verleden dat gekenmerkt wordt door onderdrukking en uitbuiting.De titel van zijn collectie slaat, in een notendop, op het feit dat de pijnen het verleden van een land door het hele volk gedragen moet wor-den, zodat dit bij kan dragen aan een betere toekomst. Dinesens goeddraagbare creaties combineert hij met dramatische, bijna theatralestyling. De collectie is het resultaat, en tevens afstudeerproject, van zijnvijf jaar durende studie aan de University of Arts in Berlijn.

    WWW.MADSDINESEN.COM

    MADS DINESENMADS DINESEN

    Het werk van de Amerikaanse fotograaf Joel Sternfeld (1944) kenmerktzich door ironische maatschappijkritiek en door het overweldigendegebruik van kleur, waarbij hij zich liet inspireren door de kleurentheo-rie van Bauhaus en de fotografie van William Eggleston. In de jarenzeventig droeg hij samen met Eggleston en Stephan Shore bij aan deacceptatie van kleurenfotografie binnen de kunstwereld. In zijn vroe-gere werk richtte hij zich vooral op landschappen (altijd in Amerika)en hoe de mens zich hierin beweegt. In zijn bekendere, vanaf de jarennegentig verschenen series, zijn duidelijkere vormen van kritiek opde samenleving te ontdekken. In On This Site, bijvoorbeeld, zijn stadselocaties te zien waar geweldsdelicten hebben plaatsgevonden en inOxbow Archive toont Sternfeld hoe het menselijk handelen de natuurnegatief benvloedt. De hierna verschenen series lijken steeds meerpolitiek geladen te worden. Het eerste grote overzicht van zijn werk,Colour Photographs Since 1970, bestaat uit ruim honderd fotos uit tienverschillende series en is vanaf deze maand te zien in Foam. 16 DEC 2011T/M 14 MRT 2012 / FOAM AMSTERDAM / WWW.FOAM.ORG

  • interview

    8

    Door SANDY HAYESFotografie MARC DEURLOO

    Op 10 oktober kwam Still Corners eerste album uit, Creatures of an Hour,en eind november speelde de band op het Le Guess Who? festival inUtrecht. Still Corners maakt sferische dreampop die doet denken aan

    THE JESUS AND MARY CHAIN en beelden oproept van Twin Peaks en spannende zwart-wit films. De band wordtdoor sommige media gezien als de toekomst van de Britse indiepop. De Texaanse Greg glimt trots. Tien jaar geledenverruilde hij zijn geboorteplaats Austin voor Londen en ging hij aan de slag als muzikant. In 2008 richtte hij StillCorners op met vriend LEON DUFFICY die LUKE JARVIS en PAULMAYHEW erbij betrok. Ze brachten een EP uit en gingen op zoek naarde ontbre kende factor: een zangeres met husky stem. Ze vonden haar inde persoon van Tessa. Niet via een advertentie, maar via een ontmoetingwaardig aan een openingsscne van een Franse film noir.

    Het was een koude en donkere winterse avond. Ik was onderweg naarLondon Bridge, maar de metro nam een andere route waardoor ik ergensin zuidoost Londen uitstapte. In de verte zag ik Tessa die ook verkeerdzat. Greg kijkt opzij naar Tessa die verder vertelt: Ik wilde gaan zittenmaar het had geregend en het bankje was nat, dus liep ik een beetje heenen weer. Toen zag ik Greg staan en vroeg hem of hij ook in de verkeerdetrein zat. Grappig hoe het leven kan afhangen van een natte bank,lacht hij. Het is nogal een filmisch beeld dat hij schetst. Hij heeft het nognet niet over laag hangende mist. Het is dan ook niet verwonderlijk dathij een groot filmfanaat is.

    Greg ademt film, vertelt Tessa. Momenteel krijg ik een soort stoom-cursus. We kijken nu veel films uit de seventies zoals Five Easy Pieces enlaatst zag ik voor het eerst The Breakfast Club. Greg onderbreekt enthou-siast. I love JOHN HUGHES! Ik was heel verdrietig toen hij recentelijkoverleed. Het voelde alsof er een stukje van mij dood ging. Echt! Tessais iets minder hartstochtelijk. Ik vond The Breakfast Club wel leuk, maarik ben in de jaren 80 geboren. Ik denk dat het nogal veel uitmaakt ofje die film ziet op je zesentwintigste of op je twaalfde. Dan denk je: Datkan ik zijn over twee jaar, getting it on with a bad guy! Ja, of je lippenstiftopdoen met je boobies, voeg ik er aan toe, denkend aan het trucje vanMOLLY RINGWALD. Ja! Dat zou echt heel cool zijn. Ze kijken elkaarlachend aan. Erg lieflijk voor bandmates en ik vraag me af of ze misschienmeer zijn dan dat. Maar eerst gaan we nog even door over film.

    Ik ben gek op ALFRED HITCHCOCK, gaat Greg verder. Ik zougeen favoriet kunnen kiezen, maar als je een pistool tegen mijn hoofdzou zetten, denk ik Rear Window, of misschien Vertigo. En The Birds! Enn uit de jaren 40, met die oom die de bad guy blijkt te zijn? Hij kijktme aanmoedigend aan. Ik schud mijn hoofd en noem maar wat randomHitchock films, maar tot zijn grote teleurstelling komen we niet op detitel. Zodra ik erop kom, stuur ik je de link want die moet je zien!Amerikanen zijn zo makkelijk in de omgang. Ze weten gelijk wat je leukvindt en sturen je al dingen voor ze berhaupt je emailadres hebben.Ik houd er wel van. Tessa is Brits en dus per definitie wat gereserveerder,maar Gregs familiariteit is aanstekelijk en ze vertelt graag. Het is voorhaar de eerste keer dat ze in een band zit. Muziek heeft altijd eengrote rol in mijn leven gespeeld. Mijn vader had een massive platen-collectie en hij is ook heel erg op de hoogte. Toen we laatst bij hemwaren, had hij de cd van EMA op staan. Zijn smaak gaat alle kanten op.Dankzij mijn vader heb ik een bepaald begrip voor muziek waardoorik snel doorhad wat Greg voor ogen had met Still Corners. Maar het iswel bizar hoor, om ineens in een band te zitten. Als ik Greg die avondniet was tegengekomen, had ik nu n of ander baantje gehad in Londen. Tessa zong wel van jongs af aan bij eenkoor, maar een optreden met zon zestig man, allemaal hetzelfde gekleed, is toch anders dan frontvrouw zijn van eenband. Het is echt heel spannend en leuk. Ook wel eng al die aandacht, maar ik vind het heerlijk me flink uit tedossen en ik houd van mooie jurkjes!

    Naast Tessa als aantrekkelijk visueel aspect, maakt Still Corners ook gebruik van projecties tijdens hun optredens.We maken het altijd heel donker en proberen een ambiance te creren die onze muziek versterkt, vertelt Greg.Hij begint over zijn recente hang naar Italiaanse horrorfilms van de jaren 70. Tessa onderbreekt hem lachend. Ja,en daarnaast vinden we Amsterdam te gek trouwens. Hij pikt de subtiele hint op en reageert enthousiast:Absoluut, en het is maar veertig minuten vliegen! Misschien gaan we hier wel wonen. Of in Berlijn? Hij kijktTessa aan. Duidelijk meer dan bandmates. Ja, wie weet, lacht Tessa. Maar voorlopig gaan we touren. Ze treden nietop in Amsterdam en snappen zelf ook niet zo goed waarom dat is. We gaan het zeker wel proberen als we hier innovember zijn. Kom je dan ook kijken?!

    WWW.MYSPACE.COM/STILLCORNERS

    OP EEN MOOIE NAZOMERSE DAG ONTMOET IKGREG HUGHES EN TESSA MURRAY VAN STILL CORNERS. WE HEBBEN AFGESPROKEN OP HET TERRAS VAN CAF

    DE PONT IN AMSTERDAM. AANGEZIEN IK DE TOCHT NAARNOORD ALTIJD OVERSCHAT, BEN IK TE VROEG EN NODIGEN ZE ME UIT MEE TE LUNCHEN VOOR HET

    OFFICILE INTERVIEW VAN START GAAT. WE HEBBEN HET OVER FILM, MUZIEK, EN NOG MEER FILM.

    STILL CORNERS

  • Door CARLIJN POTMAFotografie MARI SARAI

    Wie het werk van Mari Sarai eens goed bekijkt, ontdekt al snel de overeenkomst methet oeuvre van HELMUT NEWTON. Zelfverzekerde vrouwen krijgen veelal

    de hoofdrol in beelden die balanceren op het randje van mode en erotiek. Haar realistische reportagestijl geefteen gevoel van echtheid, alsof de modellen in hun dagelijkse doen-en-laten onbewust zijn vastgelegd. Naked lijkteen lofzang aan het vrouwelijk lichaam, met een knipoog naar de modewereld. Vooral in haar geboortelandheeft de Japanse nieuwe deuren geopend: Naked is de sleutel voor een nieuw vrouwbeeld, zonder taboes.

    Maar het is niet enkel het naakte lijf dat voor haar camera verschijnt. Sarai heeft de afgelopen jaren een portfolioopgebouwd waar je u tegen zegt: magazines als Vogue, ELLE, Muse en Harpers Bazaar maakten al gretig gebruikvan haar diensten en ook commercilen als Topshop en River Island stonden in de rij. En dan hebben we het nogniet eens over de reeks musici en celebrities die zich door haar lieten portretteren. Waar dit allemaal begonnen is?In LA, waar Sarai haar toekomstdroom ontdekte. Eigenlijk heb ik er nooit over nagedacht om iets met fotografiete gaan doen. Ik wilde altijd reisgids worden, want dan zou ik de kans krijgen veel van de wereld te zien. In Japanis deze baan serious business; je moet er een driejarige opleiding voor volgen om een certificaat te halen, maar zover ben ik niet gekomen. Mijn volgende plan was Engels studeren in LA. Daar ging ik op een zeker moment ook

    een opleiding fotografie naast doen en die keuze bleek achteraf heelslim te zijn geweest. Ik voelde meteen dit is het en wilde vanaf toeneen echte professional worden. Stiekem merkte ik ook wel dat ikbeter was dan de anderen in mijn klas.

    Na haar studie ging Sarai terug naar Tokyo om ervaring op te doenals assistent in een fotostudio. Maar de American dream bleef aanlok-kelijk. Toen haar beste vriendin naar New York vertrok was er dusreden genoeg om terug te keren naar de States. Ik ging aan het werkals paparazzi fotograaf voor het Spaanse magazine Semana. Het wasleuk voor de ervaring, het visum en het geld, maar niet mijn ambitieom hier in de toekomst iets mee te gaan doen. Pas toen ik weerterug was in Tokyo begon ik de juiste paden te bewandelen. Hetbegon met het fotograferen van pop- en rocksterren voor mu ziek -bladen. Ik heb bijvoorbeeld veel Japanse boybands geportretteerd.Langzaam begon ik ook steeds meer opdrachten in het mode circuitte krijgen. Het is erg moeilijk om in de fashionscene van Tokyo terechtte komen; je moet de juiste mensen kennen en stukje bij beetjeomhoog klimmen. Mijn eerste modeshoot had ik te danken aan deart director van een bekend Japans muziekblad. Hij was groot fan vanmijn werk en introduceerde me bij verschillende magazines. Daarnaging het snel: ik werd onderdeel van een team, mensen be gonnen mijte bellen en de opdrachten stroomden langzaam binnen.

    Omdat de reislust nog steeds kriebelde en haar nieuwe liefde inLonden woonachtig was, besloot Sarai in 2005 naar de Britse hoofd -stad te verhuizen. Het was een wereld van verschil: De Japanse mode -wereld is heel commercieel; er is weinig vrijheid om zelf te creren.Bovendien word je erg gehyped als je eenmaal bekend bent. Iedereenwil dan met je samenwerken en je fotos zijn overal. Het is net alsofje in een wasmachine terecht komt. Je gaat maar door en door. InLonden is de sfeer veel minder gehaast, ik heb hier gewoon tijd om

    naar de bioscoop te gaan of iets te ondernemen met vrienden. In Tokyo kennen ze het begrip relaxing time nietzo goed. Bovendien is Londen edgy, een stuk cooler en meer avant-gardistisch. Iedereen wil hier juist nieuwedingen doen en er bestaat naast de commercile kant van de mode ook een meer vrije, creatieve kant. Maar detop is voor mij nog altijd New York; het volgende level waar ik naar streef. Topfotografen, topmodellen en top -stylisten, ze zitten allemaal daar.

    In Londen kwamen ook de grote namen om de hoek kijken. En wederom was het een kwestie van toeval engoed geluk: Een stylist met wie ik had samengewerkt voor Dazed and Confused introduceerde me bij Vogue UK,

    MARISARAIEEN POEDELNAAKTE ALICE DELLAL, DAISY LOWE ZNDER VINTAGE JURKJE EN JANICE DICKINSON IN EEN EVEN ZO GLORIEUS EVA-KOSTUUM DE JAPANSEFOTOGRAAF MARI SARAI MAG VAN GELUK SPREKEN.

    ONLANGS BRACHT ZE HET FOTOBOEK NAKED UIT, VOL SENSUELE FOTOS VAN HAAR MODELIEVENDE

    VRIENDENKRING.

  • die het wel met mij wilde proberen. Het begon met kleine klusjes, maar de opdrachten werden steeds groter.De meest memorabele shoot die ik heb gedaan was ook doorslaggevend voor mijn succes. Ik werd voor HarpersBazaar naar Miami gevlogen om daar twee editiorials en twee covers te schieten een hele ervaring. Na depublicatie kreeg ik ineens veel aandacht en enige naamsbekendheid, waardoor ik ook in Londen goed aan deslag kon. n ik heb het geluk dat hier maar weinig Japanse fotografen werkzaam zijn; ik val daardoor nogal op,waardoor mensen mij niet snel vergeten. En mijn fotos gelukkig ook niet!

    Om de balans tussen commercieel en persoonlijk werk te behouden probeert Sarai ook regelmatig te investerenin eigen projecten. Er moet geld in het laatje komen, maar de drang om te creren roept zo nu en dan omaf wisseling. Het idee voor Naked ontstond al een paar jaar geleden: Ik ontmoette een bekende Japanse editoren uitgever MASA SUGATSUKE die graag met mij wilde samenwerken en een boek wilde publiceren.Tijdens onze eerste ontmoeting praatten we wel vier uur non-stop over onze inspiratie, stijl en ideen. Hijkwam met het plan om iets met nudes te doen, maar dan op een nieuwe manier. Ik wilde ook een intiem gevoelsuggereren met de fotos, en een soort fashionable nudity. Het moest absoluut geen porno worden; als vrouwelijkefotograaf kijk ik toch met een andere blik naar de modellen. Ik zie ze niet als lustobject, zoals zoveel mannen, enval bo vendien ook niet op vrouwen. Ik schiet met veel liefde, zon-der ge dachten als I wanna fuck this girl!. De shoots voor Nakedwaren gewoon mooie momenten, thuis bij een vriendin, waar ikvan genoot. Vrouwen zijn sowieso mijn favoriete onderwerp.Tijdens een shoot maak ik ze tot een soort mini-me; ik vorm ze totde vrouw die ik zou willen zijn.

    Het boek werd ook in Japan goed ontvangen, waar het naakte lichaamnog altijd verbonden is aan taboes. Naked was een ware sensatie.Vrouwen zijn in Japan ondergeschikt aan mannen. De mentaliteitis conservatief. Ze hebben niet de vrijheid zich helemaal te latengaan, moeten in het stereotype plaatje passen enzovoort. De vrouwendie ik laat zien hebben attitude, zijn sterk en onafhankelijk zoalsmijn muse Alice Delall. Dat vind ik heel inspirerend; die houdingen het zelfvertrouwen, ook zonder kleding. In Japan was dit bestschokkend. Mensen hadden zoiets nog nooit gezien. Naked is ho pe -lijk de sleutel tot een nieuwe mindset en heeft al een paar deurengeopend.

    Het liefst zou de drukbezette fotograaf constant op reis zijn en haarhuis iedere maand ergens anders neerplanten. Maar Londen is voornu een goede basis. Daar is de opvolger van Naked inmiddels in demaak, maar de hoofdrol is niet meer enkel weggelegd voor de vrouw:Ik wil misschien ook naaktportretten van mannen gaan maken,en het liefst ook groepen. Plak daar een reeks editorials voor grotemode bladen aan vast plus het feit dat Sarai onlangs moeder isgeworden en je snapt waarom de omschrijving bezig bijtje zondertwijfel op haar van toepassing is. Tijd is eigenlijk hetgeen waar iknog het meest naar op zoek ben.

    WWW.MARISARAI.COM

    interview

    11

  • interview

    13

    Antonio Berardi omschrijft zijn stijl als Baro -quen Roll. Ik ben en blijf een Siciliaans barokdier, vertelt de ontwerper. Een deel van mijhoudt van alles wat glimt en glanst, dat is altijd zogeweest. Toen ik klein was gingen mijn oudersveel naar feestjes. Alle vijf de kinderen krulden omde trap heen als mijn moeder helemaal opgedoftnaar be neden kwam. De basis voor zijn fascina-tie voor avondkleding was gelegd. Het heeft ietsprachtigs: een vrouw die het gevoel heeft zichniet te hoeven haasten. Berardi ziet vrouwenoverdag het liefst in een mooi overhemd en eengoede jeans. Dat is chic. Ik zou het alleen zelfnooit ontwerpen want ik weet dat er mensen zijndie dat beter kunnen.

    Met zijn collectie voor autumn/winter 2011 doetde ontwerper, die voornamelijk bekend staat omzijn avondkleding, toch een toenaderingspogingtot daywear. Ik wilde een collectie creren meteen verloop van dag tot avond. Het resultaat: luxeop een meer casual manier. Berardi liet zich zo -wel inspireren door het werk van de achttiendeeeuwse Duitse dichter GOETHE als door zijneigen verlangen om het verleden te herinterpre-teren. Alles in de mode gaat zo snel, zeker nu metalle pre-collecties. Er zijn zoveel dingen die nan seizoen verdwijnen terwijl ze eigenlijk jaren -la ng hun waarde behouden. De ontwerper be -sloot terug te grijpen naar oude stukken en dezeverder te ontwikkelen. Ik vergelijk het met hetwerk van wetenschappers. Die werken ook nietzes maanden aan een onderzoek om het vervol-gens weg te gooien.

    De nadruk van de wintercollectie ligt op constructie. Door verschillendegevouwen stukken stof als panelen aan een simpele jas te bevestigen, ente spelen met de proporties van een rokje door aan de voor- en achter -kant geplooide origami vormen toe te voegen, ontstaat een nieuwe kijkop het bekende silhouet. Ondanks de zware coconvormige jassen, stijvecapes en vele lagen, is de collectie, voornamelijk door het gebruik vankant, toch vrouwelijk en hier en daar onthullend. Ik werk met kant sindsik ben begonnen met ontwerpen. Ik heb er altijd van gehouden, het isals een raam dat je openzet. Hoewel sommige stukken op de catwalk-fotos een lichte indruk maken, blijken de meeste in het echt verrassendzwaar. Ik houd ervan als iets zwaar is, het beweegt op een andere manieren geeft een nieuwe sensatie. Soms is het niet nodig om iets te makenmet het doel dat het goed verkoopt, maar gewoon omdat het de mo -dellen een attitude of een be paald loopje geeft.

    De curve hugging jurken van Berardi zijn door de jaren heen een be kendfenomeen geworden in Hollywood. Menig celeb waaronder JESSICAALBA, VICTORIA BECKHAM, GWYNETH PALTROW, MEGANFOX en SARAH JESSICA PARKER betreden regelmatig de rode loper

    echt nog vrouwen die zo zijn! Mijn beste vrien -din SOPHIA NEOPHITOU, die ook mijn stylistis, bijvoorbeeld. Ze is sexy, groot en mannen zijndol op haar. Vrouwen trouwens ook. Toch moetBerardi toegeven dat zijn droom vrouwen schaarszijn in deze tijd. Ik weet ook wel dat niet allevrouwen in Sicili eruitzien als filmsterren. Maarals immigrant is dat wel iets waar ik aan vasthoud.Mijn perceptie van Sicili is niet per se hoe heter echt is, maar ik droom graag weg bij mijnfantasie van hoe ik zou willen dat het was.

    Als kind van Italiaanse immigranten die in dejaren vijftig naar Engeland verhuisden, kreegBerardi in zijn jeugd vaak te maken met eencultuurclash. Ons huis in Engeland was Sicilibinnen vier muren. Mijn moeder maakte iederedag vers brood, kaas en pasta, want dat was daarniet te krijgen. We woonden in een buurt waar demeeste inwoners nog nooit in aanraking warengekomen met mensen van het platteland. Iederjaar ging het gezin met alle vijf de kinderen terugnaar Sicili. Berardi herinnert zich nog dat zespeciaal voor die periode een andere garderobehadden. Er waren bepaalde kleuren die wij daarals kind niet aankonden omdat dat niet gepast wasin de kerk. Ik ben me dus altijd bewust geweestvan de rol die kleding speelt. De tweedeling inzijn opvoeding is ook in zijn werk terug te zien.Mijn Engelse kant gaat vooral om tailoring terwijl

    mijn Italiaanse achtergrond om vrouwelijkheid en sensualiteit draait.Ik prijs me gelukkig met het feit dat ik beide culturen met me meedraag.

    Berardi ontwikkelde al op jonge leeftijd een fascinatie voor mode. Alsnegenjarig jongetje spaarde hij al zijn geld bij elkaar voor ARMANIT-shirts. Aangezien hij goed was op school hadden zijn ouders heel ande-re plannen met hem. Het was de bedoeling dat hij dokter of advo caatzou worden. Mijn vader vond modeontwerpen geen baan voor mannen.Ik ging in eerste instantie akkoord maar besloot uiteindelijk toch mijnhart achterna te gaan. Na het Lincoln College of Art and Design schreefhij zich in aan Central St. Martins in Londen. Jaren later vertelde zijnvader dat hij trots was dat zijn zoon zijn eigen pad had gevolgd. Voordathij overleed ontving ik een eredoctoraat, dus uitein delijk heb ik deverwachtingen die hij had gelukkig wel waar kunnen maken.

    De tijd aan St. Martins omschrijft de ontwerper als een droom. Hetvoelde als een soort membership bij een exclusieve priv-club. Tege lij -kertijd was je onderdeel van een competitie zonder te weten tegen wieje het opnam. Aan het einde moest je laten zien waar je toe in staat was,

    in een Berardi. Bizar, volgens de ontwerper. Ze krijgen aangebodenom te dragen wat ze maar willen, hebben alle modehuizen tot hun be -schikking, en dan kiezen ze jou, vertelt hij bescheiden. Maar, ik moethet voor me zelf opnemen, alle vrouwen die mijn jurken hebben gedragenzagen er wel ontzettend sexy uit. De publiciteit die dit oplevert, is in - middels haast onmisbaar geworden voor het label. Het is afhankelijkvan wie wat aanheeft wat de mensen kopen en wat de bladen gebruiken.De rode jurk die ROSIE HUNTINGTON-WHITELEY droeg naarde premire van Transformers moest bijvoorbeeld meteen in meerderekleuren worden bijge maakt.

    Berardi ontwerpt enkel voor vrouwen, hetgeen meteen zijn lieve-lingsonderwerp blijkt. Als een ware Italiaan legt hij vol passie uit hoehij een echte Berardi vrouw ziet. Ze heeft ronde vormen. Ze is bewustvan haar sensualiteit. Ze is sexy, chic en gepolijst. Ze draagt parfum achterhaar knien, niet omdat ze denkt dat iemand het ruikt, maar puur voorhaarzelf. Als ze een zakdoek bij zich heeft, dan past die perfect bij haartas. Ze denkt na over dat soort dingen. In Neder land zullen in ieder gevalniet veel vrouwen zijn die aan Berardis ideaal voldoen Er bestaan

    ZIJN LIEFDE VOOR VROUWEN STEEKT HIJ NIET ONDER STOELEN OF BANKEN. ANTONIO BERARDI

    STAAT DAN OOK BEKEND OM ZIJN GESTROOMLIJNDEONTWERPEN DIE DE VROUWELIJKE VORMEN OMARMEN.

    GLAMCULT ONTMOETTE DE CHARMANTE ITALIAAN TIJDENS NEW YORK FASHION WEEK.

    LinksJurk ANTONIO BERARDIPanty H&MSchoenen vintage

    RechtsJurk ANTONIO BERARDIHaaraccessoire van stylist

    Door ROGIER VLAMING en STEFFIE HENDERSONFotografie EDEL VERZIJL @ Unit C.M.A.Styling IRIS SATIJN @ Faas Veronique

    Haar BIANCA VAN ZWIETEN @ Angelique HoornMake-up YOKAW @ Angelique HoornModel NICOLE @ House of Orange

  • zonder te weten wat alle anderen deden. Het was een periode waarinje compleet aan jezelf werd overgelaten; een reis vol zelfontdekkingen.Al tijdens zijn studie begon de jonge ambitieuze Berardi als assistent bijJOHN GALLIANO. Wat hem betreft werden zijn dromen daar werke -lijkheid. We leefden voor de show, voor de fantasie, voor de vrijdag -avonden in de Londense nachtclub Subterranea met JEREMY HEALY.Bij Galliano kleedde je geen celebrities en royalty, je bedacht ze. Berardiscarrire begon in 1994, toen zijn afstudeercollectie de aandacht trok vanANGELA QUAINTRELL, Senior Fashion Buyer van het toonaangevendeLondense warenhuis Liberty. Met financile steun van het warenhuisproduceerde hij een jaar later zijn eerste collectie onder eigen naamdie hij presenteerde tijdens Fashion Week. Met KYLIE MINOGUE alsmodel in zijn show en met accessoires van de hand van schoenenont-werper MANOLO BLAHNIK en hoedenontwerper PHILIP TREACYmaakte hij een droomdebuut.

    In 1998 ontwierp Berardi naast zijn eigen label voor het Italiaanse leer-merk RUFFO RESEARCH en een jaar later werd hij hoofdontwerpervan het Italiaanse label EXT. Berardi verliet Ext in 2001 en sindsdienvalt zijn eigen label naast onder meer ROCHAS, PAUL SMITH, RO -BERTO CAVALLI en zijn leermeester John Galliano onder de Italiaanseholding GIBO Co S.P.A. Ondanks zijn jarenlange ervaring staat Berardisdrijfveer nog steeds als een huis. Ik wil kleding maken die mensenwillen dragen, koesteren en weer willen dragen. Het is makkelijk eenma nie te creren, maar een goede klassieker? Dan heb je pas iets bereikt.

    WWW.ANTONIOBERARDI.COM

    LinksMantel en blouse ANTONIO BERARDI

    Panty H&MPumps vintage

    RechtsTrui en rok ANTONIO BERARDI

    Veren rok via ALTERNATIEF KOSTUUM

  • LinksJurk en jas ANTONIO BERARDIPanty H&M

    RechtsJurk ANTONIO BERARDIHoed vintagePanty H&MPumps vintage

  • Door TARA VIERBERGENFotografie JAMES PRINZ PHOTOGRAPHY, Chicago.

    Courtesy NICK CAVE / JACK SHAINMAN GALLERY, New York

    Moet worden gezien alvorens het te geloven, schreefThe New York Times eens over de soundsuits van Nick Cave.Na een aanzienlijke dosis research kan ik me hier volledig invinden. Allereerst valt hetgeen de Amerikaan creert nietonder te bren gen binnen n discipline. Een vermenging vanbeeldhouwkunst, haute couture en performance maakt dekostuums van de artiest complexe ma te rie. Zo ook de om -vangrijke keuzes in ma te rialen. In zijn werk be schouwt hij hetherintroduceren van uitgediend materieel als pure noodzaak.Zonder oordeel en met open geest benadert hij zijn ingre-dinten, zoals hijzelf ook verlangt be naderd te worden.Vari rend van vintage speelgoed en flessen doppen, tot langelokken haar en roestig ijzer. Maar ook oude sweaters, sokken,takken, knopen, pailletten en kralen in talrijke kleurnuancesworden met zorg verwerkt in zijn extravagante creaties. Elkmateriaal op zich produceert vervolgens een uniek geluidzodra een drager zich in de soundsuit voort beweegt. Alsof jeeen feestje aantrekt, aldus een er va ringsdeskundige.

    Duidelijke referentiepunten voor Caves draagbare sculpturenzijn ce re monile kostuums en maskers afkomstig uit zuidelijkAfrika. Ze staan voor hem voor een bepaalde free spirit. Maar,vertelt hij, dit geldt even goed voor bijvoorbeeld voodoo,hiphop of GEORGE CLINTON. Eigenlijk ben ik gentri-geerd door dat wat is verankerd aan een hoger wezen. Dit kanin feite van alles zijn, zolang het niet verandertmet de tijd maar hetzelfde blijft, continuteitvertoont. Hier door word ik ge dwongen datgenete on der zoeken wat ik no dig heb om tot mijzelfte ko men, legt Cave uit. Het moge duidelijk zijndat we te maken hebben met een inspirerenddan wel filosofisch man. In zijn werk stelt Cavefundamentele vragen over de menselijke conditieop sociaal en politiek vlak, en zoals het eenwaardig kunste naar annex boodschapperbetaamd, heeft Cave hierover een bepaalde ide-ologie ontwikkeld. Zijn soundsuits, tevens gety-peerd als harnas, zijn ge maakt vanuit het ideedat wanneer iemands ge slacht, ras en klasse zijngemaskeerd, men met een hernieuwde blik naardiegene moet kijken. Er moet opnieuw een oor-deel geveld worden, en ditmaal zonder die ohzo vooroordeelgevoelige kenmerken.

    Cave ontwikkelde die gedachtegang naar aan lei - ding van de rassenrellen die begin jaren negentigontstonden rondom de affaire RODNEY KING,een donkere taxichauffeur die met onnodig veelgeweld door vier politieagenten in Los Angeleswerd gearresteerd. Dit incident betekende eengrote strijd met mijzelf als zwart persoon. In eenartikel dat ik ooit las over Rodney King werd hij beschreven als eenmonster. Het heeft me diep geraakt en ik begon over mijzelf na te den-ken als iemand met niet alleen een andere huidskleur, maar als iemanddie minder is, verworpen is, vertelt Cave. Op een dag bevond ik me

    op een bankje in Chicagos Grant Park en bedacht ik me hoe iemanddie op zon manier afgeschilderd wordt, er uit zou moeten zien, ver-volgt hij. Op dat moment zag Cave een takje liggen dat er zijn inziensook verloren uitzag. Hij verzamelde er een arm vol van en begon aaneen sculptuur die uit zou groeien tot de eerste soundsuit. De ontdekkingvan ge luid in zijn kostuums was een toevalstreffer: Ik had vooraf nietbedacht dat ik het zou kunnen dragen, maar eenmaal aan voelde het alseen tweede huid. Toen ik vervolgens in de rondte sprong, hoorde ikeen ruisend geluid dat ik werkelijk prachtig vond!

    De in Chicago gesitueerde artiest leerde de naaimachine be dienen aande Kansas City Art Institute, waar hij afstudeerde in 1982. Zijn Masterof Fine Arts ontving hij zeven jaar later van de Cranbrook Academyof Art. Hoewel hij er vezelkunst studeerde, en de expressieve mogelijk-

    heden van textiel hem mateloos in tri geerden, volgde Cavegelijktijdig danslessen aan Alvin Ailey American Dance The -ater een danstheater dat de eigenheid van de Afro-Ame ri -kaanse danscultuur samenbrengt met Amerikaanse mo dernedans. Ik was altijd al genteresseerd in beweging, maar ik wistdat ik me niet alleen wilde toeleggen op dans. Ik wilde hetmet kunst over bruggen, aldus Cave.

    En zo komt het dat menig danser zich vandaag de dag voort -beweegt in n van zijn draagbare sculpturen, om in grotengetale voor ludieke taferelen te zorgen in de straten van wil -lekeurige steden. Hierbij laat Cave zijn dansers vrij zelf teonderzoeken wat wel en niet werkt. Ik beschouw deze op -

    tredens als een invasie op het leven van alledag.Het is mijn doel de toeschouwer even uit die sleurte trekken, hen een glimlach te bezorgen, verteltde artiest. Hij vraagt zich hierbij continu af wathet is dat de mens gelukkig maakt, en wat henertoe beweegt uit de dagelijkse gang van zaken testappen om voor een klein moment het licht teervaren. Hieraan voegt hij toe: Ik wil terug naareen plek waar we nog in staat zijn te dromen, endaarvoor wil ik mijn kunstwerken inzetten Alszijnde een fundament voor anderen bij het na -streven van hun ambities. Want weet je, aan heteinde van de rit willen we er allemaal toe doen.Allemaal. Als ik mensen nu het gevoel mee kangeven dat ze er toe doen, dat ze gewaardeerd wor-den, dan zou ik dat geweldig vinden.

    De manier waarop Cave over kunst spreekt, doetdenken aan de manier waarop een geestelijk lei-der zijn schriftuur predikt; als een religie. Het isvoor mij inderdaad een religieus iets, vertelt hij.Sterker nog, vorige maand zat ik aan het dinermet enkele vrienden die mij de vraag toewierpenwanneer ik nu eens op zoek zou gaan naar eenpartner. Ik ant woordde hierop dat ik al getrouwdwas met kunst, waarop zij niet anders konden dan

    dit beamen. De volgende dag besloot ik officieel met kunst te trouwen,dus belde ik een vriend vanuit New York. Deze ontwierp een prachtigering met binnenin de tekst married to art. Ik draag hem elke dag. Voor mijis kunst een manier van leven, een manier om te kun nen ademen. Mijnpartner moet dit begrijpen om met mij samen te kunnen zijn, steltCave vast.

    Nick Cave werd eind jaren vijftig geboren in Missouri, waar hij alskleine jongen met zijn zes broers de opvoeding genoot van een alleen - staande moeder. We hadden het niet breed, maar naar mijn idee hebje niets nodig om magie te creren, om creatief te zijn, aldus Cave. Alop jonge leeftijd maakte hij van afgedankte kleding stukken zijn eigencreaties en ook al handelde hij toentertijd uit pure noodzaak, zo ervoerhij het niet. Het Missouri van de jaren zestig was fantastisch. Oh my God.

    IK ZIE MIJZELF NIET IN DE EERSTE PLAATS ALS ARTIEST. IK BEN EEN BOODSCHAPPER,

    EEN PROVIDER, ALDUS NICK CAVE DIE, LETTERLIJK,GETROUWD BLIJKT MET KUNST. EEN VISIONAIR -

    NIET TE VERWARREN MET DE GELIJKNAMIGE MUZIKANT- EN SCHEPPER VAN DE SOUNDSUIT: EEN IMPOSANT

    STAALTJE DRAAGBARE KUNST WAARMEE CAVE VERSCHILLENDE CULTUREN EN KUNSTDISCIPLINESTRACHT SAMEN TE BRENGEN. HET BIJBEHORENDECREDO: EMBODY THE SPIRIT OF HUMAN JOY.

    interview

    19

  • Er was zo veel vrijheid. Het ge vecht was sterk, maar er was progressie.Het is zo anders te genwoordig. We vechten nergens meer voor. De pas-sie, de honger, het is er niet meer. We zijn afgevlakt, mijn inziens doortoedoen van technologie, he kelt hij. Het betekent een barrire voormensen om bij elkaar te komen, tijd voor elkaar te nemen. Mijn expo-sitie Meet Me at the Centre of the Earth is daar een reactie op. Met dezeshow wil ik mensen opnieuw bij elkaar brengen. Ik dwing ze een stapterug te doen en de haastigheid even los te laten om de dingen die hetleven leuker maken weer bewust te ervaren.

    Dat is ook deels wat hij zijn studenten wil mee geven. Naast danser, ont -werper en performance kunstenaar, vervult Cave namelijk de functie vandirecteur voor het mode programma aan de School of the Art Institutete Chicago. Over deze rol vertelt hij: Ik moedig mijn studenten aanin novatief te zijn, te experimenteren en hun eigen weg te bewandelen.Ik wil hen daarbij uitdagen en vertel ze vaak dat ze net zoveel kunnenbe reiken als wat ze zichzelf durven toe te vertrouwen. Dat is moeilijk,dat gaat gepaard met innerlijke strijd. Maar, als zij de tijd durven nemenom na te denken wat ze met zichzelf willen, dan denk ik dat ze er komen.Mits ze gemotiveerd zijn en ze willen leren. Daarnaast hoopt Cave datde kunst die zijn studenten maken vroeger of later zal gaan dienen alsvoertuig voor verandering op mondiale schaal.

    Naast Meet Me at the Centre of the Earth was het werk van de artiest re - centelijk te bewonderen in de expositie Ever-After, die hij samen metgoede vriend en artistiek partner MATTHEW MASCOTTE opzette.Helaas overleed deze in februari op 42-jarige leeftijd aan de gevolgenvan kanker. Zo diende Ever-After ter nagedachtenis van de overledenkunstenaar. Een collectie van Caves meer sombere, ingetogen werken.Ik wist niet dat Matthew worstelde met kanker, hij heeft het me nooitverteld. Hij is de man die me mijn doel leerde begrijpen. Ik heb de ex -positie de naam Ever-After gegeven, simpelweg omdat ik wil dat Matthewvoor altijd blijft. In de expositie ben ik tot de ab solute essentie van mijnwerk gekomen. Geen uitbundige kleuren, alles was zwart en wit en bo - vendien gemaakt van knopen, vertelt Cave. Hij lijkt even na te denkenen vervolgt dan: Het was niet moeilijk deze show alsnog samen te stel-len. Kunst was mijn redding, het was de plaats waarin ik mijn emotieskwijt kon. Ik bedoel, het was als de hemel. Kunst heeft mijn leven altijdgered. So, thank God for art!

    MEET ME AT THE CENTER OF THE EARTH / TAUBMAN MUSEUM OF ART / VIRGINIA

    T/M 30 DECEMBER 2011 / WWW.NICKCAVEART.COM

  • interview

    23

    We willen naar een caf! In die ene straat! MALIN DAHLSTRMen GUSTAF KARLF van Niki & The Dove onderbreken hun Engelsetour om op vrijdagavond acte de prsence te geven tijdens Iceland Air -waves. Na hun optreden in Nasa de Paradiso van Reykjavik stappenze om 4.00 uur s nachts weer op het vliegtuig terug naar Londen. In despaarzame minuten die niet besteed worden aan soundchecken, omkledenof voorbereiden, willen ze een glimp opvangen van de stad. In een fijne,chaotische diner aan Laugavegur die ene straat drinken we koffie.

    Gustaf en Malin lijken elkaars tegenpolen. Hij strak in pak, met bijpas-send glad naar achter gekamd haar kan zijn grenzeloze enthousiasmeen gedachtestromen soms nauwelijks bedwingen. Zij licht ontploftkapsel, veer in het linkeroor en gehuld in een glittertrui komt meerverlegen en gevoelig over. Beiden zijn ze even ontwapenend. En in demix zit de magie. Zet Malin en Gustaf bij elkaar in een repetitieruimteof op een podium en het levert iets prachtigs op:pop zoals pop bedoeld is. Meeslepend, onont-koombaar, episch. Songs als DJ, Ease My Mind,Gentle Roar (van eerste EP The Fox) of MotherNature (van The Drummer) dwingen je niet alleende dansvloer op, ze voeren je tegelijkertijd meenaar een geheel andere, mystieke wereld. FairytalePop, noemt Gustaf het zelf. Dat klinkt misschientuttig, maar daar is de muziek van het duo teavant- gardistisch voor en de stem van Malin terauw.

    Malin en Gustaf leerden elkaar in 1999 kennen inGteborg, waar Gustaf al snel verliefd werd opMalins stem: De eerste keer dat ik haar hoordezingen, was ik jaloers op de pianist die haar bege-leidde, vertelt hij. Of de twee een relatie hebbenblijft trouwens in mysterin gehuld, maar het lijkterop. Ze is n van de wonderlijkste muzikantendie ik ken. Ik ben een enorme fan, vervolgt hij.Malin giechelt. Zij roemt Gustafs integriteit en zebewondert hoe hij zijn hart kan volgen. Hij doetwat hij wil! Pas sinds februari 2010 opereren de twee onder de naamNiki &The Dove. Beiden waren al jaren muzikaal actief, zaten in diversebands en componeerden muziek voor verschillende theaterproducties.Van jongs af aan speelde muziek een belangrijke rol in hun leven.

    Malins eerste herinnering aan muziek is gelijk een vrij heftige. Als kleinmeisje dwaalde ze met haar blokfluit door de tuin van haar ouderlijkhuis. Uit het niets speelde ze een prachtige melodie. Trots wilde ze haarmoeder het resultaat laten horen. Maar toen ze bij het huis aankwam, wasze de melodie kwijt. Het gevoel dat ik toen had, de pijn die door mijnlichaam schoot... Ik kan het moeilijk omschrijven, vertelt ze. Ik konbijna niet meer ademen. Het ene moment was het er nog en het vol-gende was ik leeg. Gustaf vindt het een prachtig, symbolisch verhaal enheeft er gelijk een theorie over: Je voelde de kracht van muziek en hetvulde je met leven. Misschien is toen het eerste zaadje geplant voor jouwbehoefte om muziek vast te leggen en te delen met een publiek. Malinlacht droevig: Misschien was het wel de beste melodie die ik ooit gecre -erd heb. Het achtervolgt me tot op de dag van vandaag. Gustaf stelthaar gerust: Misschien is elke melodie die je sindsdien geschreven hebt,wel een variatie op die ene die je toen verloor.

    Hij herinnert zich vooral de pianolessen die hij als kind moest doorstaan,een ware marteling voor iemand die slecht was in muziek lezen. Ik haat-te mijn pianohuiswerk en was doodsbang voor mijn pianoleraar. Als ikeen bepaalde melodie moest oefenen, voelde ik eigenlijk alleen maarpaniek. Ik speelde het altijd verkeerd. De grap was dat ik die verkeerdemelodie meestal een stuk interessanter vond en daaromheen vervolgenshele variaties ging improviseren. Zo kon ik mezelf uren zoet houden. Datis de enige reden dat ik heb kunnen doorzetten. De lessen zelf wareneen kwelling.

    Beide herinneringen zijn veelzeggend. De passie van Malin en de expe-rimenteerdrang van Gustaf vinden elkaar zon tien jaar na hun eersteontmoeting als Malin Gustaf betrekt bij haar soloproject DISDISH-DANCE. Ik had DJ, Ease My Mind geschreven en vroeg hem of hij wildehelpen met het nummer. De samenwerking verliep zo goed, dat we beslo-ten samen muziek te blijven maken. Hun eerste EP The Fox verscheenin juli bij Subpop en The Drummer, die uit is sinds oktober, bij Mercury.De band tourde al eerder succesvol door Engeland en de tweede Engelsetour die nu onderbroken wordt voor een bliksembezoek aan IJsland,bracht Niki & The Dove in het voorprogramma van de mannen vanHURTS, die openlijk fan zijn van het duo. De release van hun debuut-album staat voor begin 2012 gepland. Dan hopen ze ook Nederland aante kunnen doen. Maar eerst moet het album af , verzucht Malin. Washet maar vast maart

    Gelukkig hebben we nu The Drummer die we moeten zien als een collageof patchwork. Gustaf: Als je uitzoomt, zie je hopelijk wel een bepaaldpatroon! De EP is een samenvatting van wat we tot nu toe hebbengedaan. Of klinkt dat saai? Dat klinkt vreselijk saai! Schrijf dat maar nietop, lacht hij. Malin vervolgt serieuzer: Het is een thematische EP.We hebben geprobeerd de woestijn en alle aspecten daarvan te inter-preteren. Ik ben zo blij dat het gelukt is en er instrumentale nummersals Sundog en Breath of the World uit voortgekomen zijn. De woestijnsprak hen aan omdat die wat hen betreft symbool staat voor zowel ietsouds als iets nieuws. Een begin en een einde. Malin: We hebben ons echtgevonden in dit soort symbolische landschappen. Gustaf heeft eropnieuw een mooie theorie over: Onze allereerste release kwam uit bijMoshi Moshi, een ontzettend stads label. En bij DJ Ease My Mind voelje die vibe ook; het gaat over de dansvloer. Daarna ontmoetten weSubpop in Seattle, een stad met gigantische bossen er omheen. Toenkwam The Fox op ons af. Malin haakt in: Het kwam als een antwoordinderdaad! We hadden bij het schrijven van de nummers veel tijd door-gebracht in het noorden van Zweden, tussen de bergen en bossen. En danbij toeval kom je in Seattle ook in zon omgeving terecht. Gustaf zouhet geen toeval willen noemen: Ik wil er meer betekenis aan geven.Hij kijkt er mysterieus bij. Ik ben er van overtuigd dat dingen met eenreden op ons pad komen. We hadden een stadse release, in de lente kwamhet woud en toen voelde de woestijn als een logisch vervolg.

    Als het op het schrijven van nummers aankomt, hebben Malin en Gustafgeen vaste formule. Een bepaalde passie en oprechtheid is voor hen hetbelangrijkste en durven om de controle los te laten en je open te stellenvoor alles wat er om je heen gebeurt. Zo ontstond Gentle Roar met dankaan een lege frisdrankfles. Gustaf: In de studio zat ik een keer te wachtenen met een lege fles tegen mijn been te tikken. Het bleek een heel coolgeluid: pop pop pop. Toen dachten we: laten we het opnemen. Uiteindelijkleidde die lege fles tot drie verschillende drum-geluiden. Het ritme vanhet nummer volgde als vanzelf. Malin begon er overheen te zingen enik dacht: oh, shit! Gustaf pauseert even. Ik herinner me dit moment

    nog zo goed, vervolgt hij. Soms heb je iets inhanden waarvan je weet dat het goed is, de basisingredinten kloppen, maar er mist nog iets. Ver -volgens komt Malin met een tekst of een melodieen alles komt tot leven. Ze kan haar ziel echt inhet geraamte van de muziek leggen. Malin isonder de indruk van Gustafs uiteenzetting. Thatsvery nice! roept ze.

    Als alles op zijn plek valt ervaren Malin en Gustafeen zogenaamde rush. Maar soms gaat er besteen tijd overheen voor die rush gevonden wordt.De tekst van Gentle Roar bijvoorbeeld lag al eenbehoorlijk tijdje op de plank. Malin: Het kanrustig jaren duren voordat iets zijn weg vindt.Soms komen de woorden niet, soms komt demelodie niet. Ik heb wel eens gehad dat iets pasna tien jaar op zijn plek viel. Gustaf herinnertzich een tentoonstelling van het werk van film-maker DAVID LYNCH die hij onlangs in Parijsbezocht. Een van de expositieruimtes was gevuldmet kleine briefjes die Lynch gedurende zijn

    hele leven al schrijft. Op een notitie, opgetekend rond zijn veertiende,stonden de woorden: Fire Walk With Me. Ruim dertig jaar later werd hetde titel van een van zijn films. Ongelooflijk, h?! roept Gustaf uit. Malinvindt het gerustellend: Dit bewijst maar weer eens dat dingen altijdterecht komen. Nu ik het zelf ook een paar keer heb meegemaakt, durf ikdaar op te vertrouwen. Dat maakt het draaglijker gedurende het proces.

    Als het aan Gustaf en Malin ligt, is het nu tijd voor een headline tour.Vooralsnog speelde de band enkel vrij korte sets. Gustaf: Ons label zegt:skip al die intros en outros. Just play the fucking song!Terwijl wij juistvan de opbouw van onze liedjes houden. Malin vervolgt: Ik droom overeen sessie waarin we de gehele The Drummer EP kunnen opvoeren, inde juiste volgorde en met heel veel ruimte voor improvisatie binnen denummers. Ja, en dat we ons dan kunnen verkleden als bedoeen,grapt Gustaf. Malin moet hard lachen. Gustaf doet er nog een schepjebovenop: En dat we dan een zandstorm creren op het podium! Malingrijpt in: Ja, je maakt nu grapjes, maar ik meen het wel serieus!

    Het is niet gek, deze fantasien van twee mensen die veelvuldig in hettheater werkten. Maar ze benadrukken dat muziek componeren voorhet theater toch wezenlijk anders is dan werken aan je eigen materiaalals muzikant. Er zijn heus overeenkomsten, meent Gustaf. Maar wan-neer je muziek maakt voor een theaterproductie ben je onderdeel vaniemand anders visie. Je kunt geen standbeeld voor jezelf oprichten. Bijhet maken van een popsong kan dat wel, haha! Dan wordt hij ineensbloedserieus: Bij het schrijven van een popsong heb je enkel de tune.Dat is je enige platform. Ik denk dat het heel belangrijk is de eigenlijkewaarde van de popsong niet te vergeten. Dat BJRK haar nieuwe albumals app lanceert vind ik geweldig, maar ik vraag me wel af of het demuziek zelf niet overschaduwt. De kracht van de popsong moet nooitop de achtergrond raken. Dat is waar het allemaal mee begonnen is!

    NIKI & THE DOVE TREEDT IN JANUARI OP TIJDENS EUROSONIC IN GRONINGEN

    WWW.NIKIANDTHEDOVE.COM

    EIND OKTOBER ZAG THE DRUMMER HET DAGLICHT, DE TWEEDE EP VAN DE HAND VAN DUO NIKI & THEDOVE. DE OVERWELDIGENDE POWERSYNTHPOP DIE DE TWEE PRODUCEREN, DOET HUN ZWEEDSE ROOTS

    EER AAN. AL MET DE EERSTE, BIJZONDER VERSLAVENDE,RELEASE DJ, EASE MY MIND VEROVERDEN ZE VORIG

    JAAR GLAMCULTS HART. ROND MAART VERSCHIJNT HUN DEBUUTALBUM.

    Door VANESSA GROENEWEGENFotografie PIM TOP

  • interview

    25

    Modeontwerper Lisa Shahno komt oorspronkelijk uit Rusland, maardoor haar vaders werk heeft zij op jonge leeftijd al in verschillende landengewoond. Hierdoor viel het haar op dat dezelfde gebruiksvoorwerpen,uit Duitsland en uit Rusland, totaal anders vormgegeven waren, waardoorhaar interesse werd gewekt voor design. Na de middelbare school gingLisa naar het Moscow Mossovet College, waar ze voor de richting modekoos. Haar wiskundig klinkende collecties, Squaring the Square waar zein 2009 de Best Avantgarde Award mee won Hexa pe lerine, en haarnieuwste collectie The Iteration, zijn alledrie verwijzingen naar de uni-versele taal van geometrie. Dit heeft tot gevolg dat al haar werk over eenbijzonder, apart, maar vooral futuristisch uiterlijk be schikt. De laatstecollectie lijkt voor de wiskundeleek te bestaan uit door diagonalen ver-deelde vierkanten, maar wat is de theorie hierachter en vanwaar dezelink met mode?

    KUN JE IETS VERTELLEN OVER JE ACHTERGROND?Mijn moeder is dokter en mijn vader gepensioneerd Sovjet officier.Hij had wel talent voor te kenen, maar heeft hier verder geen opleidingvoor gevolgd. Van wege mijn vaders werk moesten we vaak verhuizen,waardoor ik mijn kin derjaren heb gesleten in Oost-Duitsland. Daarnaverhuisden we naar Oezbekistan en begin jaren negentig gingen weterug naar Rusland. Op de militaire basis waar wewoonden had ik vrienden die me verhalen ver-telden over hun leven in Cuba, Mon goli, Frank -rijk en de voormalige Sovjet Re publiek. Voor demeeste mensen was de jaren negentig in Rus landeen ontzettend moei lijke tijd. Voor zover ik weet,waren er nauwelijks mensen die creatieve be roe -pen uitoefenden.

    WANNEER BESLOOT JE MODE TE GAAN STUDE REN?

    Toen we vanuit Duitsland terugkeerden naarRus land viel het me op hoe anders dingen er hieruitzagen. Ik had toen nog geen idee van design,maar ik zag wel dat spullen uit Duits land er eenstuk mooier uitzagen. Toen ik nog op school zat,wist ik nog niet precies wat ik wilde gaan doen,totdat een vriend me een keer vertelde over hetMoscow Mossovet College, waar ik na de middel -bare school heen ben gegaan. Hier haalde ik veelplezier uit patroontekenen en naaien, en beslootik voor modeontwerp te kiezen. Wat ik hier hetleukst aan vind, is het proces waarbij een abstract idee verder ontwikkeldwordt tot een concreet ontwerp. Nu ben ik bezig met af studeren aande Moscow State University of Design and Technology. Ik kan niet be -paald zeggen dat mijn studie erg fascinerend was, maar ik heb er wel eenpaar mensen ontmoet die erg interessant en inspirerend waren. De bestestage die ik heb gelopen was in de studio van modeontwerper AN DREAVAN REIMERSDAHL in Berlijn.

    KUN JE IETS VERTELLEN OVER DE FASHIONSCENE IN RUSLAND?

    De revolutie van 1918 heeft veel interessante dingen gebracht.Helaas werd veel creativiteit al snel door het Stalinistische re -gime de kop in gedrukt. Er was alleen ruimte voor Sovjet rea-lisme en dat stond haaks op het hele idee van vrijheid van me - ningsuiting. Ik ben grote fan van het werk van constructivistenals VARVARA STEPANOVA en LYUBOV POPOVA. En ikhoud van hoe kunstenaars als VERA MUKHINA en NA DEJ -DA LAMANOVA begin vorige eeuw kleding creerden vantraditionele vierkante zakdoeken en handdoeken. Momenteel iser in Rusland niet echt sprake van een mode-industrie, waarinprofessionele modeontwerpers werkzaam zijn. Het grootste deelvan de Russische bevolking draagt klassieke of dure, luxe kle-ding van populaire Westerse merken en is niet genteresseerd inavant-gardistische of experimentele mode.

    IN 2009 BEN JE NAAR BERLIJN VERHUISD, WAAROM BEN JE TERUGGEGAAN NAAR MOSKOU?

    In dat jaar won ik de Best Avant garde Award op de CreateuropeContest 2009, waar een jaar gratis onderdak in Berlijn onderdeelvan was. Ik ben hierna weer teruggegaan naar Moskou om hierte kunnen afstuderen.

    WAT IS JOUW FASCINATIE MET WISKUNDE EN GEOMETRIE?Op de middelbare school was ik eigenlijk helemaal niet goedin wiskunde, maar op de universiteit begon ik in te zien dat

    wiskunde een universele taal is. Ik houd ook van het modernistischeidee dat we ons bepaalde dingen niet kunnen voorstellen, niet voor onskunnen zien, maar er wel over kunnen praten door het gebruik vande visuele taal van geometrische vormen. Dit thema heb ik gebruiktin een van mijn installaties: Nobody Knows the Way Things Really Are.

    DE COLLECTIE THE ITERATION IS GENSPIREERD OP FRACTALE KOS MOLOGIE. WAT HOUDT DIT IN?

    Toen ik het boek Cosmos van CARL SAGAN las was ik gefasci-neerd door de schaal van het universum. De aarde lijkt zo gi -gantisch, maar als je het vergelijkt met de zon is het maar eenpiepklein puntje. Op internet kwam ik een artikel tegen overde fractale kosmologie theorie, die het universum beschrijft alseen fractaal dat oneindig is in elke richting. Een van de meestintrigerende aspecten van deze theorie is het idee dat iets datvoor ons ongelooflijk groot is, zoals het heelal, iets heel kleinskan zijn in een wereld met een veel grotere schaal en andersom.Ik vroeg me dus af hoe een, voor ons klein deeltje, tegelijker-tijd deel kan uitmaken van een wereld waar ditzelfde deeltje juistgroot is.

    HOE IS DIT TERUG TE VINDEN IN JE COLLECTIE EN VOOR WELK MATERIAAL HEB JE GEKOZEN?

    Voor mijn ontwerpen heb ik een module (een vierkant verdeelddoor diagonalen) als basiselement genomen, die telkens terug-keert in het patroon, maar dan op een andere schaal. Je zou duskunnen zeggen dat elke module een ander niveau van het uni -versum voorstelt, en zo kun je, door het gebruik van dit eenvou-dige kruis, veel meer patronen creren. Bij de collectie heb ikgebruik gemaakt van polyester, kunstleer en heel veel PVC voorde vormen. Soms gebruik ik nepbont in mijn ontwerpen, maarnooit echt bont of leer.

    Door EVELINE SCHRAMFotografie VALERIA MITELMAN

    Postproductie THELOCALGENIUS.COM

    HOE WAS HET OM DE BEST AVANTGARDE AWARD TE WINNEN?

    Ik wilde ontzettend graag winnen, maar ik hadhet totaal niet verwacht. Berlijn was wel onge-looflijk indrukwekkend, maar ik kan niet zeggendat mijn carrire significant is veranderd doordeze prijs Createurope was toen namelijk net zijnsponsor kwijtgeraakt, dus toen ik aankwam inBerlijn was ik een beetje teleurgesteld. Ik wist nietwat de bedoeling was en er was niemand om mete helpen. Gelukkig kreeg ik toen een studiebeursvan het Russische Federaal Agentschap voor deJeugd. Zij ondersteunden me financieel toen ikstage liep en hielpen mij met het ontwikkelenvan mijn nieuwe collectie.

    WIE ZIJN JE FAVORIETE KUNSTENAARS?Op het gebied van mode bewonder ik WALTER

    VAN BEIRENDONCK, vanwege zijn kinderlijke visie, bij HUSSEINCHALAYAN waardeer ik zijn technische benadering van mode en ikrespecteer REI KAWAKUBOs vermogen om potentie te zien in dingendie in eerste instantie nutteloos lijken. Daarnaast ben ik genteresseerdin moderne architectuur en speelgoedontwerp. Ik waardeer het werkvan artiesten als VICTOR VASARELY, een Frans-Hongaarse optical artkunstenaar, en de Ne derlandse kunstenaar MAURITS CORNELISESCHER, die bekend stond om zijn gebruik van wiskundige principes.Een paar maanden geleden ontdekte in het werk van de Zweedse ont -werper KILIAN ENG. Ik had het vreemde gevoel dat ik op de plekkenben geweest waar hij over vertelt, maar dat ik dat op de n of anderemanier ben vergeten. Eigenlijk haal ik mijn inspiratie overal vandaan.Ik lees veel boeken en artikelen over kunstgeschiedenis en ik kijk graagsurrealistische films van STANLEY KUBRICK en DAVID LYNCH.Maar ik prefereer het om alles wat ik ervaar te vertalen naar de taal vande geometrie.

    WAT ZIJN JE AMBITIES VOOR DE TOEKOMST?Naast afstuderen ben ik nu op zoek naar de beste manier om mijn col-lectie te produceren. Daarnaast blijf ik in de toekomst gewoon doen watik leuk vind en waar ik goed in ben. Het loopt zoals het loopt, en als eronverwachte dingen gebeuren, maken die het alleen nog maar leuker.

    WWW.LISASHAHNO.COM

    SQUARING THE SQUARE, HEXAPELERINE EN THE ITERATION, HET KLINKT ALS WISKUNDE EN DAT IS HET OOK GROTENDEELS. BIJ DE COLLECTIES VAN DE RUSSISCHE MODEONTWERPER LISA SHAHNO

    IS GEOMETRIE DE RODE DRAAD VAN HET ONTWERP. IN 2009 WON ZIJ DE BEST AVANTGARDE AWARD EN NU HEEFT ZE DE LAATSTE HAND GELEGD AAN

    HAAR NIEUWE COLLECTIE THE ITERATION.

  • JANNA EN AINO LEERDEN ELKAAR OP HUN VIJFTIENDE KENNEN, REISDENVERVOLGENS SAMEN DE WERELD ROND EN WONEN NU IN AMSTERDAM.ONDER DE NAAM THE SECRET LOVE PARADE ZIJN ZE MUZIEK GAAN MAKEN

    DIE HET BEST TE BESCHRIJVEN IS ALS TWEESTEMMIGE MELODISCHE ELECTROPOP MET INVLOEDEN UIT DE JAREN ZESTIG. IN 2009 KWAM HUNGELIJKNAMIGE DEBUUTALBUM UIT. HOME SONG IS N VAN DE NUMMERS

    GEPRODUCEERD VOLGENS DE NIEUWERE STIJL VAN HET DUO EN IS TE BELUISTEREN OP CONVERSE: THE MIXTAPE 4.

    THE SECRET LOVE PARADE

    The Secret Love Parade heeft al op meerdere grote Nederlandse podia gestaan. Zo speeldenze bijvoorbeeld in Paradiso en de Stadsschouwburg in Amsterdam en waren ze te gast bijhet programma De Wereld Draait Door. Ook internationaal zijn ze goed op weg. Zo speeldenze in Berlijn, brachten ze hun album uit in Japan, en stonden ze in de Zuid-Koreaanse ElleGirl. In de drie jaar dat ze nu samen muziek maken, zijn de sound en onderwerpen watzwaarder en serieuzer geworden, met hun tweede album Mary Looking Ready als resul-taat. We laten twijfel en onzekerheid zien in een aantal nummers maar we zetten daarkracht tegenover in sound en zanglijnen, vertelt Aino. We tonen op dit album een anderekant van onszelf. Waar ons debuut vaak als lief en dromerig werd ontvangen is dit albumeen sterker en donkerder geheel. De teksten zijn een combinatie van observaties, flardenvan conversaties en dromen. In de lyrics is dan ook duidelijk te merken dat er voor de tweeveel veranderd is in de afgelopen jaren. Janna: Het album gaat over 24 worden, over echtgeen kind meer zijn en keuzes maken die ertoe leiden dat je soms het gevoel hebt datlangzaam maar zeker de contouren van de rest van je leven zich gaan aftekenen, terwijlzeven jaar terug nog de hele wereld open lag en alles mogelijk leek. Hiertegenover staanook trots en blij zijn met alles wat je hebt. Mary Looking Ready komt 14 februari uit via hetlabel Snowstar Records en wordt diezelfde avond gepresenteerd in Paradiso.

    Fotografie VREDERICK

  • Het nummer Home Song is exclusief te beluisteren op Converse: The Mixtape 4, diegratis te downloaden is op www.converse.nl/mixtape. The Mixtape is door Converse inhet leven geroepen om muzikaal talent uit Nederland en Belgi te supporten. De bandsen acts op deze samplers variren van gevestigde namen tot aanstormende talentenzoals Drive like Maria, Triggerfinger, Boston Tea Party, Lola Kite en Bombay Show Pig.

    WWW.CONVERSE.NL/MIXTAPE / WWW.THESECRETLOVEPARADE.COM

  • BALLETS RUSSES

    Fotografie PABLO DELFOS @ ManjaOttenXCakeStyling AYNOUK TAN

    Haar en make-up JUDITH NEYENS voor Chanel @ NCL Representation Model FELINE @ Paparazzi Model Management

    Assistent fotografie LAURA ANDALOU

    Top en cape EVA DUNIS, Ketting BIJOU BRIGITTE

    Jurk en jurk met strik SOL ALONSO

  • Kraag FREDERICK HORNOF, Bolero REY PADOR

    BovenCapuchon, nekband en handschoen FREDERICK HORNOF

    OnderJurk en top YONG SOON KWON

  • Top YONG SOON KWON, Hoed LOLA BARR

    Kap, schouderstuk en broekpak MARIUS JANUSAUKAS

  • THE LAST PILLARS

    Fotografie DUY QUOC VO @ House of OrangeStyling SONNY GROO

    Haar ANDR CUETO SAAVEDRA @ Sybille KleberMake-up DAMIAN GAROZZO voor MAC Cosmetics @ B4 Agency

    Model NICOLAS RIPOLL @ Bananas

    Pak en schoenen JUUN JPortemonnee ACNE

    Blazer MAISON MARTIN MARGIELA

  • Blazer en shorts JUUN JPortemonnee ACNE

    Blazer en broek JUUN JPortemonnee ACNE

  • Pak ACNE

    Pak JEAN PAUL GAULTIERSchoenen JUUN JTas ACNE

  • ICELANDAIRWAVES

    Fotografie PIM TOPTekst VANESSA GROENEWEGEN

    WIE JE OOK SPREEKT IN REYKJAVIK, DE KASSAMEDEWERKER BIJ DE SUPERMARKT, DE RECEPTIONIST VAN JE HOTEL, OF EEN MEDE-WERKER VAN EEN KLEDINGWINKEL DIE JE HELPT BIJ HET UITKIEZENVAN EEN GEWELDIGE TRUI, IEDEREEN ZIT IN EEN BAND. EN TIJDENS HET JAARLIJKSE ICELAND AIRWAVES IS REYKJAVIK VIJF DAGEN LANG

    HET EPICENTRUM VAN DE IJSLANDSE MUZIEKSCENE. DIT JAAR BELEEFDEHET FESTIVAL, OOIT BEGONNEN ALS SHOWCASE VOOR GUS GUS, ZIJNDERTIENDE EDITIE. MEER DAN 250 BANDS WERDEN GEBOEKT, ZOWEL INHET OFFICILE ALS ONOFFICILE PROGRAMMA. HET GROS KOMT UITIJSLAND, MAAR WORDT AANGEVULD MET EEN RIJTJE INTERESSANTEINTERNATIONALE ACTS. DE SFEER VAN HET FESTIVAL IS OPVALLENDGEMOEDELIJK. ARTIESTEN MAKEN MAAR WAT GRAAG EEN PRAATJE EN DE REST VAN DE WEEK BLIJF JE HEN STEEVAST TEGENKOMEN

    IN EEN VAN DE VELE BARRETJES, PLATENZAKEN, OF POPPODIA DIE HET STADJE RIJK IS.

  • landschap, het klimaat en wat hij IJslands fucked up view on religion noemt,dragen volgens Mugison bij aan de eigenzinnigheid van de muziek.Officieel zijn we Christelijk, maar al minstens 1000 jaar geloven mensenvooral in zichzelf en heeft iedereen zijn eigen normen en waarden on theside. Ik vind dat heel gezond. Er is geen hirarchie binnen de IJslandsecultuur. Wij begroeten de ko nin -gin van Engeland even hartelijk alseen zwerver.

    Maar Mugison heeft er nog meerideen over: Toen ik in Londenwoonde, had ik een heel plan uit-gestippeld hoe ik zou gaan door-breken. In IJsland heeft dat geenzin want de hele situatie is totaalhopeloos. Er valt hier simpelwegniets te verdienen aan muziek.Daardoor heerst bij muzikanten deopvatting om in Godsnaam demu ziek te maken die je zelf mooivindt. We zullen toch niets verko-pen...Nooit niet. Tot slot zitten wequa invloedsfeer tussen Europa enAmerika in: mix Europese technomet Amerikaanse blues en je krijgtBjrk!

    MUGISON De financile crisis die IJsland in 2008 raakte, heeft geen enkele invloedop de muziekscene, meent Mugison: Everybody is fucked now, instead ofjust us. Mugison is een begrip in IJsland en samen met Bjrk en SigurRs n van s lands meest succesvolle muzikale exportproducten. Sindszijn doorbraak in 2004 tourde hij veelvuldig door Amerika en Europa,ondermeer met Queens of the Stone Age en Super Furry Animals.Onlangs bracht hij zijn vijfde album uit: Hagll, de eerste in zijn moeder-taal. Mugison brengt alle stijlen: Van slaapliedjes tot satanische rock enalles daartussenin. En hij vreet muziek; geen optreden tijdens IcelandAirwaves waar we hem niet in het publiek gespot hebben. Na een van zijneigen superruige sets bluesgeorinteerd dit keer waarbij de bekkensletterlijk van het drumstel vliegen, staat hij ons uitgebreid te woord. Maarna een kwartier begint een stel IJslandse tieners te morren. Ze vragenom een handtekening en willen op de foto met hun held.

    In mijn eigen taal zingen, voelde naakter dan normaal, vertelt Mugisoneerder. Aan het begin van mijn muzikale carrire woonde ik in Londen.Het lag voor de hand om in het Engels te zingen. Nu opereer ik alweereen tijd vanuit IJsland en wilde ik liedjes schrijven die ook mijn groot -moeder zou kunnen verstaan. Ze vindt mijn album heel mooi, op tweenummers na, die vindt ze te arty farty. Mugison is vooral blij dat hij eenheel nieuw publiek aanboort. Mijn vorige album Mugiboogie stond volmet monsterachtige rock. Daar kwamen alleen maar zwetende mannenop af. Nu staan er weer vrouwen in de zaal, die ons aanmoedigend toe -lachen. Ik doe veel beter mijn best op het podium!

    Dat IJsland zon rijke en diverse traditie aan muziek heeft, komt volgensMugison door de omvang van het eiland. Ons geluk is dat we zo kleinzijn. Als hier iemand rondliep die precies hetzelfde zou doen als ik, zouik hem binnen een week tegenkomen. En dan ga je dus iets anders doen.Als je dat vergelijkt met Londen, waar honderd bands klinken als ArcadeFire... Wij hebben hier maar n band die zo klinkt. Die kan zich vervol-gens op een speciale manier ontwikkelen. Maar ook het schizofrene

    DEATHCRUSH Dit noise trio uit Noorwegen maakt indruk waar het ook speelt. Vernoemd naar het album van de contro-versile black metal band Mayhem (moordlustige types) laten gitaristen Linn Nystadnes en se Ryset endrummer Andreas Larssen zich net zo makkelijk inspireren door Snoop Dogg, als door voormalig Metallicagitarist Cliff Burton. Op het podium gaan alle remmen los (Linn belandt er graag naast of onder), en de betove-rende herrie die dat oplevert, zoemt nog uren na in je oren.

    FIST FOKKERSAl voordat het IJslandse Fist Fokkers berhaupt een noot gespeeld heeft, is het onmogelijk deze punkrockersonsympathiek te vinden. Hun debuut EP droegen ze op aan hun jeugdheld Emilio Estevez (The MightyDucks, The Breakfast Club), die hen vervolgens dreigde met een proces! En ookal hebben deze kerst-verlichting dragende mafketels overal schijt aan, just in case doopten ze de EP Emilio Estavez. Hun lekkerrammelende rock plus hun extraverte, chaotische shows, leverden hen in IJsland al een cultstatus op.

    MR. SILLAMr. Silla is een zogenaamde IJslandse supergroep. Frontvrouw Sigurlaug Gsladttir is zangeres van mm,andere bandleden zijn afkomstig uit ondermeer Seabear, Amiina en Kimono. Aan gitaren geen gebrekdeze avond in Caf Amsterdam (gokautomaten bij de entree!). En Sigurlaugs rockstem is bewijs nummerzoveel dat IJslandse zangeressen verre van tuttig zijn.

    reportage

    41

  • NIKI & THE DOVE I want lights to blind me I want beats, zingt Malin Dahlstrm, zangeres van het Zweedse Niki &The Dove,voordat de alles verzengende beat van anthem DJ Ease My Mind door de zaal van Nasa dreunt. Pop die je levenredt! Malin heeft een vurige wens binnenkort een set te spelen waarin de gehele nieuwe EP The Drummer inde daadwerkelijke volgorde uitgevoerd kan worden. Wij wensen vurig mee.

    LEGENDZanger Krummi Bjrgvinsson is afkomstig van de beroemde rockformatie Minus, en ookproducer en componist Halldor Bjrnsson is niet nieuw in de muziekscene. Samen vormenze Legend, een verwijzing naar Ridley Scotts gelijknamige cultfilm over de strijd tussenhet duister en het licht. En dat zien en horen we terug bij de intense en bedwelmendegoth-electro die de twee ons voorschotelen.

    BERNDSENMijn tante heeft deze trui speciaal voor mij gemaakt, vertelt Berndsen ons over de overweldigende shocking pink truimet rode hartjes die zijn lichaam siert. Het is mijn eigen ontwerp! Er volgt een brede glimlach. De videoclip voor zijnhit Supertime van debuutalbum Lover in the Dark, waarin een groep jongeren slachtoffers van een auto-ongeluk uit eenauto sleurt en schaterlachend heen en weer jonast, kon niet iedereen waarderen. Het was een idee van een vriend vanmij. Sommige mensen vonden het heel tof, maar ik heb ook veel kritiek over me heen gekregen. Dat ik geweld verheer-lijk. Met deze trui probeer ik het goed te maken, grapt hij. Berndsen, voorheen werkzaam bij RUV (The Icelandic NationalBroadcasting Service), begon zijn muzikale carrire zon drie jaar terug, genspireerd door collega IJslanders als Gus Gusen Bloodgroup, maar eigenlijk werd hij veel eerder muzikaal gevormd: Mijn vader speelde synthesizer. Ik groeide op

    met Depeche Mode, Duran Duran, TheTwins, OMD en Alphaville. Die bands ver-tegenwoordigen de sound waar ik van houd.Sterk elektronisch gedreven, ijzige must danceto pop is dan ook wat hij ons brengt. Op hetpodium wordt hij onder andere bijgestaandoor Hermigervill (Sveinbjrn Thorarensen),een legende binnen de IJslandse elektronischemuziekscene, die inmiddels opereert vanuitAntwerpen. Hij introduceerde Berndsen in dewereld van de synthesizers, die hij tegen-woordig zelfs spaart. Hermigervill heefteen vlotte Nederlandse babbel, maar ookBerndsen spreekt een paar woordjes, want hijstudeerde ooit Studio Audio Engineering aande SAE in Amsterdam. Inmiddels is Porto zijnthuisbasis. Het is de liefde die hem daarheenvoert. Berndsen fantaseert alvast over eenoptreden in de Casa da Msica, het grote mu -ziekpodium van Porto, ont-worpen door Rem Kool haas.Die move naar Zuid-Europaweerhoudt hem er trouwensgeenszins van verder te wer-ken aan een nieuw album enzich voor te bereiden op zijneerste Europese tour. In mid -dels wordt hij ge re pre sen teerddoor het label 101 Berlin, datzijn debuutalbum in novem -ber bui ten IJsland heeft uit-gebracht.

    AGENT FRESCOEen hit in IJsland. In 2010 bracht deze rockband debuut A Long Time Listening uit, een 17 nummerstellend conceptalbum (!). Het ontbreekt Agent Fresco duidelijk niet aan lef. De spierballen emo-rockis wellicht niet ieders smaak, het jonge publiek in het bomvolle Nasa lust er wel pap van.

    BRUJRNOok voor surfpop kun je in IJsland terecht. En laat het maar aan dit trio over om er vervolgens wat psyche-delische groove overheen te strooien en het geheel te omlijsten met melancholieke, licht pathetische zang.In a good way. De David Lynch film kun je er alvast bij verzinnen.

    reportage

    42

  • MAMMT Kata Mogensen, frontvrouw van postpunk formatie Mammt, oogt misschien als een frle meisje, eenfluisterende singer-songwriter wellicht, maar als ze haar strot opentrekt, blaast ze je met gemak omver.Halverwege de set in het sfeervolle, geheel met vintage meubels gevulde youth hostel KEX, een voor-malige koekjesfabriek, laat ze even horen wat ze in huis heeft. Vanuit haar tenen haalt ze uit: een einde-loos gerekte schreeuw die door merg en been gaat. We kunnen rustig spreken van een primal screamzoals je ze niet vaak hoort. Waar kwam die vandaan? Het gebeurde een keer in de studio, verteltKata na afloop. Het instrumentale gedeelte van de song had duidelijk nog iets nodig, maar we kwamener niet helemaal uit. Ik besloot alle remmen los te gooien. Gewoon te schreeuwen en me er helemaalaan over te geven. Het was voor mij ook een verrassing hoor, wat er toen uitkwam. Omdat wij desongteksten natuurlijk totaal niet verstaan, zijn we bijzonder benieuwd waar ze over zingt. Veel vande teksten die ik schrijf gaan over communicatie. Het zijn niet echt liefdesverhalen, ik bezing meer deemoties. De dingen die we liever niet hardop zeggen. Maar ik probeer de lyrics wel open te houdenvoor interpretatie. De leden vanMammt musiceren al samen sindshun veertiende. Ze zijn nog steedspiepjong, maar inmiddels al wel toeaan hun derde album, dat hopelijknog dit jaar uitkomt. Ons eerstealbum, wauw, toen waren we nogbabies, lacht Kata. Ik noem hetons kids-album. Ons tweede al -bum was het puberalbum. We heb-ben eigenlijk nooit nagedacht overhoe we wilden klinken. Nu hetderde album er bijna aankomt, kanik rustig zeggen dat dit een helestap vooruit is. Ons eerste volwas-sen album! De band gooide so wie -so al hoge ogen in het buitenland.Zo speelden ze in 2007 tijdensSXSW en openden voor dEUS tij -dens hun Duitse tour. Het op stapelstaande derde album, vol agressieveen tegelijkertijd hartverscheurendesongs, zou wel eens voor de defini -tieve internationale doorbraak kun -nen zorgen.

    THORUNN ANTONIAOlivia Newton-John, eat your heart out. Hier is Thorunn Antonia. In deze beeldige IJslandse popprinses schuilteen ware duizendpoot. In 2002 bracht ze samen met haar liedjesschrijvende pa haar eerste album uit. In Londenwas ze vervolgens onderdeel van The Honeymoon, en meer recent van Fields, in Denemarken van Junior Senioren in LA werkte ze samen met Beck aan Velvet Underground covers. Momenteel staat er een plaat met Berndsenop de agenda. Tot dusver bracht deze samenwerking het schitterendeToo Late en For Your love, die sinds IJslandbeide bij ons op de repeat staan.

    LESS WIN De jongens van het Deense Less Win zijn ontwapenend aardig en prettig laid back. Zo dondert het zeniet een uur in de regen te staan of op hun hurken in een klein, koud trapportaal te zitten om watvragen te beantwoorden. Tevens lijken ze te werken voor de Deense VVV van de indie muziek. Zomoeten we cht naar Iceage, een jonge punkband die wat hen betreft staat voor het nieuwe Deensegeluid. Er volgt vervolgens een halfuur durende exercitie over hoe gaaf deze band precies is. We warenna drie zinnen al overtuigd. Maar hoe zit het met henzelf? Onze bandnaam betekent niets, benadruktzanger en gitarist Casper, voordat ik er berhaupt een vraag over heb kunnen stellen. Bij ons is geendiepgang te vinden, het gaat puur om de muziek. Dat Less Win praktisch on-googlebaar is, vindenze ook wel een grappige bijkomstigheid. Casper, Patrick (ook gitaar en zang) en Kasper (drums) spelentwee keer in het off schedule programma. Patrick: Een vriend van een vriend van ons kende iemandbij online musicstore Go go yoko die hier een avond in Bar 11 en Bakkus organiseert. Zo werden weuitgenodigd. Het leek ons een interessant avontuur om buiten Denemarken te kunnen optreden.

    De beslissing om te gaan moest wel even goed af -gewogen worden, want tickets en hotel betaaldenze uit eigen zak. Hun nieuwe EP vol rauwe indie - rock, gratis af te halen bij de bar, vindt na hun op -treden in ieder geval gretig aftrek. Zo worden zenatuurlijk nooit rijk, maar het siert ze wel. We zijneen echte DIY-band, benadrukt Casper. Sinds demiddelbare school musiceert hij samen met Patrick.Ver schillende bands hebben reeds de revue ge pas -seerd. In Less Win zorgen ze samen voor de vocals,wat een boeiende en diverse mix aan nummersoplevert. Drummer Kasper is eigenlijk grafisch ont -werper en heeft zich pas recentelijk bij het duo ge -voegd. Ik heb in geen twaalf jaar gedrumd, biechthij op. Bij terugkomst in Denemarken gaan de man-nen, zelf nogal intoThe Fall en Joy Division, gelijkverder met werken aan hun debuutalbum dat rondeind februari zal verschijnen.

    IN DE RIJ VOOR TICKETS VOOR BJRKEn dan is er natuurlijk nog Bjrk, die een status apartus geniet op het eiland. Zij geeft tot tweemaal toe eenspeciale multimedia show in het door Olafur Eliasson ontworpen muziekgebouw Harpa (cameras niet toe -gestaan, ook niet stiekem) en bewijst daarmee eens te meer dat ze tot de belangrijkste kunstenaars van onzetijd behoort. Niet zozeer vanwege die multimediale show die af en toe ontroerend mooie totaalkunstop levert maar vooral omdat haar muzikale intelligentie en zeggingskracht boven en beyond alles en iedereenuittorenen.

    ICEAGE In IJslands oudste live-venue Gaukur Stng (havik op een stokje) zijnwe getuige van the future of punk. De tieners van het Deense Iceage bren-gen een explosie van energie en emotie. Met dank aan de indringendeaanwezigheid van frontman Elias Bender Rnnenfelt, die het geheel eenbepaalde (beangstigende) urgentie meegeeft. Iceages twaalf nummers tel-lende debuut New Brigade duurt nog geen half uur, en zo hoort het. Heelon-punkig maken de bandleden zich dan wel weer regelmatig zorgen ofze wel goed spelen en missen ze tijdens het toeren hun moeder. Lief!

    reportage

    43

  • SOFT METALSSoft Metals

    Captured Tracks Records/Konkurrent

    Door DOROTHY VRIELINKElectronisch duo Ian Hicks en Patricia Hall delen de liefdevoor 70s en 80s synthesizer muziek en ook voor elkaar. Zebegonnen daarom in 2009 samen te componeren onder denaam Soft Metals. Hun muziek valt te omschrijven als experi -mentele elektronica. Soms bijna discopop, soms bijna ambi-ent. Inspiratie halen zij vooral uit soundtracks van films, liter-atuur, vroege industrile muziek, liefde, wetenschap, de dood,minimale synth, house, techno, pop en waaruit eigenlijk niet?Juist dat geeft hen die spannende sound. Het is de combinatievan vrolijke deuntjes en de ingetogen stem van Patricia, diezorgt voor een lieve en rustige toon. In bijvoorbeeld PsychicDriving, maakt dit het geheel zacht en bijna kwetsbaar. Melo -dieus, rustig en toch vrolijk!

    albums

    44

    THE BLACK KEYSEl Camino

    Nonesuch Records/Warner

    Door ANNA NITARauwe stevige bluesy rock n roll, dat is wat de mannen vanThe Black Keys het liefst door hun versterkers horen knallen.Voor El Camino, opvolger van het populaire Brothers, zijn DanAuerbach en Patrick Carney in thuisbasis Nashville de studiovan Dan ingedoken. Het resulteerde in een stevig, energiekalbum. Op de cover enkel een El Camino busje, symboolvoor de lange uren op de weg die voorheen vaak leidde naareen bijna lege zaal. El Camino is een ode aan deze enigszinsnostalgische struggle-tijd, want tegenwoordig staat eenstomende crowd hen op te wachten. En terecht! Luister dithard. En met je haren los.

    SHE & HIM A very She & Him Christmas

    Merge Records/Munich Records

    Door MATTHIJS VAN BURGKerst is de tijd die je samen met je geliefde(n) doorbrengt;cadeaus uitpakken voor een knisperend haardvuur en sfeer-vol dineren bij kaarslicht. A very She & Him Christmas voldoetaan dat romantische beeld. Deschanel en Wards ingetogenversies van tijdloze standards zorgen voor een Merry LittleChristmas. Sleigh Ride voelt als Kerstmis met Johnny Cash enJune Carter, Baby, Its Cold Outside is ouderwetsch kerstcroo-nen en het prachtige Blue Christmas zal voor de vers geschei-den Zooey een bitterzoete bijsmaak hebben. Afsluiter is netals Smith & Burrows This Christmas Song. En omdat het Kerstis ook She & Him vijf sterren!

    SUMMER CAMPWelcome to Condale

    Moshi Moshi/Munich

    Door JOLINE PLATJENa een heerlijk EPtje komt cute Londens duo Summer Campmet hun debuutalbum Welcome to Condale, dat verder werktop zware synthesizers, een cheesy eighties sound, poppy jongen-meisje zang en teen drama. Glamcult is dol op highschoolmovies, dus dit album gaat erin als koek. De twee financierdehet album, hoe toepasselijk, deels door zelfgebakken choco-lade brownies aan fans te verkopen. Ze beginnen lekker metenergetic, jaren 80 dance pop, een vleugje Franse electrodisco,maar ergens along the way, gaat er toch iets mis. Eigenlijk kloptalles, maar stiekem merk je dat er niet zo veel nummers blij -ven hangen als wel zou moeten, op zon catchy plaatje!

    DARKNESS FALLSAlive In Us

    Fatcat Records

    Door JOLINE PLATJEAll girl gitaarbandjes uit de jaren 60: we love em! De meisjesvan Darkness Falls gelukkig ook en blijken daarnaast grotefans van duistere electronica, donkere bea