Flits 392 januari 2010

of 20 /20
Januari 2010 Sobeka Fotoclub O.C. De Brug Otegemstraat 238 8550 Zwevegem Maandblad van Maandblad van SOBEKA SOBEKA Fotoclub nr. 392 Fotoclub nr. 392 Flits

Embed Size (px)

description

Flits 392 januari 2010 Sobeka Fotoclub

Transcript of Flits 392 januari 2010

  • Januari 2010

    Sobeka Fotoclub

    O.C. De Brug

    Otegemstraat 238

    8550 Zwevegem

    Maandblad van Maandblad van SOBEKA SOBEKA Fotoclub nr. 392Fotoclub nr. 392

    Flits

  • Helemaal voorin deze compleet vernieuwde Flits vinden jullie de be-

    moedigende nieuwjaarswensen van voorzitter Johan. In SOBEKA Foto-

    club zijn we gespecialiseerd in beeldtaal maar dat belet niet dat enke-

    len onder ons ook met het geschreven woord overweg kunnen. Luc

    Depreitere is een van die leden die zich niet in n hokje laat stoppen.

    We lazen eerder al leuke woordspelingen van hem en daarom willen

    we jullie ook zijn persoonlijke kijk op 2010 niet onthouden:

    Een gelukkig en zorgeloos 2010! Als fotografen kan het maar een positief jaar zijn,

    vooral nu iedereen digitaal werkt en er geen negatieven meer zijn.

  • En nog wensen voor het nieuwe jaar In deze eindejaarsperiode vallen er wel meer onverwachte bemoedi-

    gende boodschappen in onze mailbox. Toch waren we zeer aange-

    naam verrast door de spontane reactie van Jaak Sleypen, de hoofdre-

    dacteur van het CvB-tijdschrift Beeldexpress, die ons als trouwe lezer

    van onze eigenste Flits het beste toewenst met het nieuwe initiatief van

    de digitale Flits:

    Geachte redactie van FLITS

    Vandaag heb ik jullie laatste gedrukte Flits in de bus gevonden, en

    ook nu weer met veel plezier gelezen. Vele jaren was ik bevoorrechte

    ontvanger, als hoofdredacteur van Kontakt en daarna Beeld Ex-

    press n lezer van jullie boeiend clubbulletin. Soms was Flits zelfs inspi-

    ratiebron voor mijn werk als hoofdredacteur.

    Bij het logisch stopzetten van de gedrukte editie wil ik jullie allen van

    harte danken voor de vele jaren dat ik trouw jullie Flits heb mogen

    ontvangen en tevens proficiat wensen voor de 391 nummers. In jaren

    omgezet zal dat rond de veertig jaar zijn. Dat is niet niks !

    Ik wens jullie veel succes met de digitale nieuwsbrief en houd mij ui-

    teraard aanbevolen om ook deze te ontvangen

    ( [email protected])

    Ik hoop dat de club nog vele mooie jaren voor de boeg heeft met

    boeiende en vernieuwende fotografie.

    Succes voor de toekomst !

    Aan alle leden een welgemeend GELUKKIG NIEUWJAAR !

    Met groet

    Jaak Sleypen

    hoofdredacteur Beeld Express

  • NIEUWJAARSWENSEN Bij deze wil ik alle leden en hun familie een gelukkig, gezond en crea-

    tief 2010 wensen. Een nieuw jaar starten is altijd een beetje het mo-

    ment om goede voornemens te formuleren en tevens een moment

    om terug te blikken op het voorbije jaar.

    Bij een terugblik op het vorig jaar kunnen we globaal gezien tevre-

    den zijn met de gang van zaken in onze vereniging, niet dat het op

    bepaalde vlakken niet beter zou gekund hebben want alles is voor

    verbetering vatbaar. Maar we zien dat de club bloeit en groeit. 2009

    wordt vooral gekenmerkt door de grotere groep aanwezigen tijdens

    vergaderingen. Het voorbije jaar was ook het jaar waarin heel wat

    leden een helpende hand hadden in een diversiteit van activiteiten.

    Door die vele helpende handen is er heel wat gerealiseerd in 2009,

    maar het is vooral de sfeer waarin en het engagement waarmee dit

    alles gebeurd is die me vreugdevol stemt.

    Ik wil hier dan nogmaals alle mensen die op n of ander vlak hun

    steen(tje) hebben bijgedragen, bedanken voor hun inzet en enthou-

    siasme. Denken we maar aan de veranderingswerken in de zithoek,

    het opruimen van de zaal, het onderhouden van de website, het

    zoeken naar een volwaardig digitaal alternatief voor de Flits, voor

    de bediening in de zithoek, voor het helpen organiseren van een ge-

    slaagd clubfeest, voor het vele werk bij de diverse wedstrijden, voor

    het leiden van een deel van de vergaderingen of nevenactiviteiten,

    voor heel wat kleine dingen ten goede van de club.

    Deze nieuwjaarswens valt samen met onze eerste digitale Flits die

    het verder zetten van de vorige editie inhoudt. Het is dus niet zo dat

    Flits ophoudt te bestaan maar enkel onder een andere vorm ver-

    schijnt en die ons bovendien op het eerste zicht heel wat voordelen

    biedt. Naast de digitale flits zullen we gebruik maken van een

    digitale nieuwsbrief om iedereen snel op de hoogte te brengen van

    onder meer de activiteiten in de club, het aankondigingen van wed-

    strijden, uitstappen, enz

  • Wat de voornemens van 2010 betreft, rekenen we op ieder van u om

    uw verwachtingen te formuleren in de eerste vergadering van het jaar.

    Deze vergadering die traditioneel rond de tafel gehouden wordt en

    ook een beetje als nieuwjaarsreceptie kan worden beschouwd is de

    ideale gelegenheid om ideen aan te brengen die de werking van de

    club ten goede komen. Naast de groepsfoto die zal genomen worden,

    lanceren we een nieuwe activiteit die voor een deel van de mensen

    een verrassing zal inhouden, met deze verrassing proberen we alvast

    het eerste voornemen waar te maken. Meer hierover op de eerste ver-

    gadering.

    Tenslotte wil ik iedereen een schitterende fotografische boost toewen-

    sen in 2010, dat de inspiratie voorsprong mag nemen op de beschikba-

    re tijd en dat de voldoening in het fotograferen, bewerken, afwerken

    en presenteren groot mag zijn.

    Johan Hespeel

  • Rudy Deboeuf ten huize van Otto Voor de tweede keer deze maand was Otto weer gespannen als hij

    zich voorbereidde op het gesprek met een SOBEKA Fotoclub-lid. Na

    Magic Yvo was er opnieuw een ontmoeting gepland met een gooche-

    laar. Een ander soort weliswaar maar daarom niet minder indrukwek-

    kend. Geen konijnen of duiven, maar wel PCs, laptops, netwerken en

    servers. Otto zag hem aan het werk en toen pas begreep hij zijn eigen

    beperkingen op dat vlak. Om de subiete verdwijning van straatnamen

    en bellen te vermijden was het gesprek gepland ten huize van Otto.

    Zo zagen wij Rudy en Myriam met veel plezier praten op deze winter-

    dag en luisterden wij naar hun verhaal. Velen kennen dit koppel al vrij

    goed alhoewel Rudy nog maar een paar jaar deel uitmaakt van onze

    club. Dat is niet toevallig want Rudy kon al een heel pak talenten ont-

    plooien in de club, al dan niet geholpen door Myriam.

    Daarmee is het kader voor ons gesprek al geschetst.

    Zelfportret

    (met zijn leerlingen?)

    Rasechte Zwevegemnaren

    Rudy en Myriam groeiden beiden op in de

    Lindelaan in Zwevegem en brachten hun

    jeugd daar door. Een kleine voorsprong

    voor Rudy wat het Zwevegems burger-

    schap betreft: hij werd ook geboren te

    Zwevegem, terwijl Myriam in Kortrijk het

    daglicht zag. Ze huwden en bleven trouw

    aan elkaar en aan Zwevegem en wonen er

    dus nog steeds, niet zo veraf van waar ze

    hun jeugdjaren doorbrachten. Ze hebben

    ondertussen 2 knappe dochters, Marlies

    (19) en Iris (16), die respectievelijk nog stu-

    deren voor verzorging en de koksschool

    en de handen weten uit te steken als dat

    nodig is: babysitten, jobstudentenwerk,.

  • Dit Zwevegemse plaatje kon niet volledig af zijn als ze niet beiden bij

    Bekaert werkten of hadden gewerkt. Myriam werkt nog steeds bij Be-

    kaert. Regelmatig vervult ze opdrachten in het buitenland: de Verenig-

    de Staten, China, Turkije, .. Indertijd reisde Rudy ook heel wat landen

    af in opdracht van Bekaert: Noord-Amerika, Turkije, .

    Dit zijn allemaal interessante punten voor het vervolg van het verhaal,

    want alle puzzelstukjes vallen vrij goed samen.

    Reizigers

    Ze reizen beiden voor het werk maar ook priv zit het reizen er in. Rudy

    begeleidde heel wat 14-17 jarigen in Zwitserland voor de CM waar hij

    meer dan eens in bewondering kwam van de mooie landschappen. Hij

    reist nu nog met zijn leerlingen naar diverse plaatsen in Europa en sa-

    men met Myriam en de kinderen houden ze van authentieke reizen

    met de wagen, de rugzak, wandelen, Nederland met de fiets hoort

    daar ook bij. Ze willen wat zien en bereiden zich goed voor. Talenkennis

    is bij hen troef.

    Voor Rudy en Myriam is dat Nederlands, Engels, Duits, Frans, Spaans en

    Tsjechisch. Myriam doet daar nog Turks bij. Een aantal clubleden kon al

    ervaren hoe Rudy en Myriam er in slagen om een groepje fotofanaten

    door Praag te loodsen en nu zijn ze al heel druk bezig om een volgende

    reis te begeleiden in Istanbul voor 2011. Talenkennis is essentieel om

    met de plaatselijke bevolking contact te kunnen krijgen. Meer zelfs, je

    kunt er ook nog geld mee verdienen: vroeger waren er in Tsjechi zelfs

    twee prijslijsten: eentje voor de toeristen (duurder) en eentje voor die-

    genen die Tsjechisch konden spreken.

  • Iedereen weet ondertussen dat

    Rudy niet alleen graag voor de

    klas staat, maar ook graag als

    reisleider vooraan in de bus zit.

    We zijn blij dat we daar ook van

    kunnen meegenieten. Op naar

    de volgende trip !

    Misschien heeft u ook opgemerkt dat in dit artikel veel sprake is van

    Rudy en Myriam en dat is niet toevallig. Het is ook Otto niet ontgaan

    dat dit duo veel zaken samen organiseren en elkaar daarbij helpen

    en aanvullen.

    Mooi om te zien hoe ze als koppel samen plezier beleven in hun

    passie: reizen.

    De werkende Rudy

    Ik volgde een opleiding elektriciteit en begon dan mijn loopbaan bij

    Bekaert Ingelmunster waar ik regelmatig naar het buitenland werd

    uitgezonden om nieuwe installaties te gaan plaatsen. Met de reorga-

    nisatie van 1991 verliet ik het bedrijf en trok ik naar het VTI in Kortrijk

    om er les te gaan geven in elektriciteit en vermogenselektronica. Te-

    gelijk volgde ik 2 jaar pedagogische opleiding. Ik had in het verleden

    al wat ervaring opgedaan met werken het met mensen en het aan-

    voelen van wat er leeft bij groepen en individuen. Ook het leiden

    van een groep en het nemen van verantwoordelijkheid waren mij

    niet vreemd. (tijdens de CM-reizen) en nu kon ik dit weer gebruiken in

  • de praktijk. Na een 10-tal jaar VTI ben ik overgestapt naar het Sint

    Amandscollege in Kortrijk schoolgemeenschap waar ik les geef in

    informatica aan laatstejaarsstudenten.

    Vooral netwerken en servers zijn mijn speciali-

    teiten. Ik geef ook geregeld bijlessen aan de

    leraren. Maar voor een groot deel van mijn tijd

    sta ik in voor servers van de schoolgemeen-

    schap en het Sint Amandscollege, twaalf in

    het totaal. Ik vind dit een heel evenwichtige

    en boeiende combinatie: ik kan anderen iets

    aanleren, ik zit dagelijks in de operationele

    praktijk en bovendien volg ik zelf continu ver-

    dere bijscholing om mee te zijn met alle evolu-

    ties in die wereld. Zo leren wij meestal twee jaar op voorhand wat er

    ons allemaal te wachten staat.

    Een clublid vraagt zich af : Zou zijn onafscheidelijke hoed uit Praag

    komen ?

    Bemerking van Otto : Ge ziet wel dat hij iets van een goochelaar

    heeft!

    En de fotografie?

    Reizen en mooie hoekjes vastleggen op

    een filmpje : dat hoort samen.

    Informatica is strak en weinig artistiek,

    daarom biedt de fotografie een bijzon-

    dere kans om daar eens volledig uit te

    geraken. Als ik 12 jaar oud was dan

    kocht ik mij een Chinon CE 4 (zelfde merk als onze voorzitter) en daar

    trok ik hoofdzakelijk dias mee dat was ook het goedkoopst.

  • Ik kocht mijn toestel bij een fotograaf in de Otegemstraat die mij bij

    de start nauwkeurig kon uitleggen hoe een diafragma werkt, wat

    scherptediepte is, en zo meer. Telkens als ik mijn dias kwam ophalen

    bekeek hij samen met mij wat de resultaten waren en gaf hij mij tips

    en aandachtspunten om het de volgende keer beter te doen. Dat

    noemde men toen dienst na verkoop. Tijdens de CM-kampen kon ik

    dan fotos nemen van de bergen en de kinderen. In de periode dat

    onze kinderen werden geboren kwam het digitaal tijdperk zijn kop

    opsteken en begon ik mij in te werken in bewegende beelden. Ik

    werd een videocamerafanaat en dat was ik nog tot een paar jaar

    van hier terug. (Noot van Otto : Een aandachtig lezer zal gemerkt

    hebben dat goochelaars iets hebben met video)

    Tijdens een reis naar Praag, vier jaar

    geleden, besloten een collega en ik

    om te ruilen van materiaal. Hij nam

    mijn videocamera en ik fotografeerde

    een hele dag met zijn fototoestel.

    Daaruit bleek dat ik nog steeds het

    fotograferen in mij had. Na een reis

    voor het werk naar Amerika bracht

    Myriam een Canon 350 mee, en daar

    werk ik nu mee. Fotograferen is vol-

    gens mij als zwemmen: het zit in je en

    je verleert het niet. Voor het moment

    kan ik mij het leven zonder fotografie

    niet voorstellen.

    Er zijn fotografen waar ik naar opkijk. Zo behoort Saudek tot mijn fa-

    vorieten. Ik was blij om in Praag zijn werken nog eens terug te zien.

    Ook de tentoonstelling van Vanfleteren in Gent vond ik heel prach-

    tig. Ik acht mij gelukkig dat ik ook zijn boek heb. Af en toe vul ik mijn

    boekenkast aan met een fotoboek.

  • Ik fotografeer altijd in RAW. Dan kan je steeds beter achteraf nog bij-

    werken, vooral de kleurentemperatuur. JPEG is alleen een vluggertje

    voor als het rap moet gaan en je direct een resultaat moet kunnen

    zien. Ik hou van landschap maar ik vind dat ik aan iets anders toe ben.

    Studio trekt mij bijzonder aan. Familieopdrachten maar ook een opstel-

    ling van model met een decor staan op mijn verlanglijstje.

    SOBEKA Fotoclub

    Rudy heeft zich op zeer korte tijd als een echte v erenigingsmens

    laten kennen. Voor de fotoclub lijkt hem geen inspanning teveel en

    hij is er altijd bij als de handen uit de mouwen moeten worden ge-

    stoken.

    Ik fotografeerde toen wel maar wilde toch op een hoger niveau gera-

    ken en via mijn beroep was de evidente manier om te gaan zoeken

    naar een club via de websites. Maar ondertussen was Myriam in con-

    tact gekomen met Catherine, echtgenote van Johan, via de dames-

    club van Bekaert en toen was de stap gezet naar SOBEKA Fotoclub. Ik

    wil graag leren van anderen en daarom is opbouwende kritiek van an-

    deren zo interessant. Als je weet waar je kan verbeteren en waarom,

    dan ben ik daar altijd blij mee. Je ziet er ook werk van anderen. En dan

    heb je dat vriendschapsgevoel dat eigen is aan de club. Niet alleen

    tijdens de vergadering zelf, maar de navergadering aan de zithoek zijn

    ideale momenten om bij te praten en knepen over de fotografie uit te

    wisselen. Dat is een soort aprs-ski van SOBEKA Fotoclub. Ik ben een

    goeie 2 jaar bij SOBEKA Fotoclub en ik heb niet geweigerd als men mij

    vroeg om in het bestuur te komen. Het is de rol van het bestuur om

    iedereen mee te krijgen. Wij zorgen daarbij voor een structuur en een

    taakverdeling. Ik sta ondermeer in voor de verdeling van de software.

    En dan gaan wij ons natuurlijk volledig inzetten voor de reis naar de Tur-

    kije zoals wij dat voor Praag hebben gedaan.

  • Istanbul Ist een boule de Berlin

    Een clublid getuigt : Voor de club is Rudy zeker een belangrijk per-

    soon geworden in die paar jaar dat hij lid is. Natuurlijk kent ieder-

    een zijn bijdrage in de reis naar Praag. Wat velen echter niet we-

    ten is dat Rudy ook een grote bijdrage levert om ons lokaal om te

    toveren tot een echte feestzaal voor ons clubfeest. Het is een stille

    werker die door zijn bijdrage de ganse club beter laat draaien.

    Je kan met vl bij Rudy terecht. Hij zal altijd zoveel mogelijk

    proberen helpen.

    Een veelzijdig man

    Wie denkt dat die nu weet wie Rudy is en wat hij allemaal doet, heeft

    het verkeerd voor. Ik ben een beetje een nachtmens, en met mijn

    beroep is dat toch noodzakelijk. Ik werk geregeld aan servers en die

    zijn meestal maar s nachts echt bereikbaar om werken op uit te voe-

    ren. Maar naast het beroep en de fotografie ben ik ook geboeid

    door kookkunst. Niet alleen wijn, whisky en gastronomie bekoren mij,

    via de BBQ ben ik zelf aan het koken gegaan en de donderdag-

    avond ga ik geregeld lekker koken samen met onze dochter Iris.

  • De Chinon waar Rudy

    nu mee werkt:

    Ik heb heel wat belangstelling voor Ferra-

    ri en ik probeer daarom af en toe die wa-

    gens eens in actie te zien op circuit. Ik

    ben onder andere gaan zien naar Mon-

    za en het is merkwaardig hoe die F1 wa-

    gens bliksemsnel door de bochten gaan.

    Ik heb daar trouwens al fotos van mee-

    gebracht naar de club.

    Wij hebben ook nog dromen en plannen,

    zoals een reis naar Schotland en China.

    Op onze school ben ik ben ook ac-

    tief bij een toneelgroep waar ik de

    licht- en technische kant op mij

    neem. Dat gaat over belichting en

    daar hebben wij weer de link naar

    fotografie.

    Rudy heb ik leren kennen als een goedlachs persoon. Een echte

    genieter, zowel van een leuk gezelschap, iets pittigs om achter de

    kiezen te werken, boeiende reizen, mooie foto's, enz.

    Met goochelaars moet je oppassen en je mag ze vooral niet uitda-

    gen denk aan Harry Potter en zo heeft Otto tevreden deze kennis-

    making mogen afsluiten na een intens en warm gesprek. Het glaasje

    dat erbij hoorde sloot hiermee de dag af. Dank voor de babbel en

    voor wat je voor de club doet.

    Otto Focus

  • Enkele fotos van Rudy

  • De biologische fiche van Rudy

    Foto SOBEKA Fotoclub

    Rudy Deboeuf is geboren en getogen te Zwevegem.

    Gehuwd met Myriam, en samen hebben ze 2 dochters :

    Marlies en Iris.

    Leeftijd : werd geboren in het jaar dat Otto het

    Sint-Amandscollege verliet.

    Werkt aan, met en in de informatica, servers en netwerken

    voor de schoolgemeenschappen en het

    Sint Amandscollege in Kortrijk. Geeft er ook les. Werkt graag

    in de stille uren van de nacht.

    Reist samen met echtgenote (en kinderen) en zo spreken ze

    talrijke talen.

    Houdt van wijnen, whisky, kleine alcoholflesjes, gastronomie

    en nog veel andere dingen.

    Leidt en begeleidt vaak, graag en goed groepen.

  • Dolen in onze bib In de eindejaarsperiode was wat minder druk dan anders en ik heb

    er van geprofiteerd om wat dingen te doen waar ik anders minder

    toe kom.

    Achteraf beschouwd is die eerste zin eigenlijk een leugentje. Ik geef

    toe, ik ben verslaafd. Verslaafd aan lezen, een veellezer dus. In de

    eindejaarsperiode heb ik dus verder toegegeven aan mijn verslaving

    maar ik heb ze wel anders ingevuld. Dikke turven zijn niet direct mijn

    ding. Nee dus, ik heb mij niet overgegeven aan de hype van het

    moment, Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander zijn dus, zij het wellicht

    maar voorlopig, nog twee nobele onbekenden voor mij. Kranten,

    tijdschriften en le commissaire Maigret dat gaat er altijd wel in. Laat

    de feestdagen nu net slecht vallen voor iemand met mijn verslaving;

    weinig kranten, geen persoverzichten en de voorraad oude Humos

    van 3 maanden ver is opgestookt.

    Er rest mij dus maar n ding: ik moet naar de bib al moet ik die

    sneeuw tegen mijn zin trotseren. Bij het zoeken in de bib kan ik het

    niet laten om even langs het schap beeldende kunst te lopen. Een

    boek trekt daar mijn aandacht: Dolen van Michiel Hendryckx. Ik ben

    in vertwijfeling want ik had het boek genomineerd als kerstboomca-

    deau. Ik moet keuzes maken, als ik het boek meeneem mag ik maar

    vier andere boeken meenemen. Neem ik het niet mee, dan loop ik

    de kans het compleet te missen, ook onder de kerstboom.

    Dolen dan maar. Intussen heb ik boek al zon tiental keer doorbla-

    derd en ik blijf het een beetje

    een bizar boek vinden. Begrijp

    me niet verkeerd, het is een

    excellent boek, zoveel is dui-

    delijk. Ik had verwacht een

    verhaallijn te vinden maar die

    heb ik tot nog toe niet gevon-

    den. Een veellezer als ik ver-

    wacht wat tekst bij de beel-

  • den maar die is er niet; een pagina voorwoord en verder niets meer,

    behalve achteraan het boek een soort legende bij een herhaling

    van de fotos in het klein. Het boek start ook niet in Adinkerke om te

    stoppen in Rovaniemi. Precies of alle fotos in de lucht gegooid zijn

    en nadien kriskras en in willekeurige orde door elkaar zijn opgeraapt.

    Precies of Michiel zelf niet meer weet waar hij ze heeft genomen.

    Door het bladeren heen ko-

    men stilaan de verbanden

    naar boven. Op een plaats in

    het boek vind je links een foto

    van een kapotgeschoten en

    uitgebrand huis, op de rech-

    terpagina idemdito. Links is

    Ouradour, rechts Kraijna, het

    zou de andere kant van de

    straat kunnen zijn.

    Hendryckx wou een boek maken, hij moest niet en hij wilde ook niet

    moeten. En dat is te merken aan de beelden. Fotograferen zonder

    deadline. Landschappen, mensen, straten en straattaferelen. Eenza-

    me bomen, een verlaten straat. Bomen met mensen, straten met

    mensen. Geen mise en scnes, recht toe recht aan beelden. En

    toch, het zijn niet zo maar vakantiekiekjes, bij elke foto zie je de spon-

    taniteit maar tegelijk ook de ingehouden van de adem van de foto-

    graaf zodat hij op het juiste moment kan afdrukken. Je merkt het aan

    de compositie.

    Ik denk dat ik het boek nog minstens 30 keer zal doorbladeren voor-

    aleer ik het terugbreng naar de bib. O ja, voor wie het niet zou we-

    ten, alle fotos zijn zwart-wit, een lust voor het oog.

    Christiaan

    PS: het boek Dolen is ook in onze eigenste SOBEKA Fotoclub-

    bibliotheek aanwezig.

  • Werkten mee aan deze Flits:

    Christiaan Clapuyt

    Rudy Deboeuf

    Luc Depreitere

    Johan Hespeel

    Nieuwe job

    Een Engelse toerist neemt een taxi om van de luchthaven in

    Zaventem naar z'n hotel in Brussel te gaan. Ze rijden voorbij het

    Atomium en de passagier achter in de taxi wil de chauffeur

    wat vragen over het imposante bouwwerk, dus tikt hij de man

    even op z'n schouder om de aandacht te trekken. De

    taxichauffeur geeft een geweldige schreeuw en verliest de

    macht over het stuur. Het voertuig mist op een haartje na een

    tram, ramt bijna een huis, alvorens op het trottoir tussen

    tientallen driftig fotograferende Japanners tot stilstand te

    komen.

    Het is even stil in de taxi.

    Dan zegt de chauffeur: 'Meneer, wilt u dat nooit meer doen. Ik

    ben me dood geschrokken.' De passagier zegt dat hij niet had

    geweten dat de chauffeur zo zou schrikken van een klein tikje

    op z'n schouder. Waarop de bestuurder zegt: 'Het is uw schuld

    niet hoor meneer. Maar vandaag is mijn eerste dag als

    taxichauffeur.

    Hiervoor heb ik 25 jaar lijkwagens gereden'.

  • Contactadressen

    Rekeningnummer

    468-7121641-64

    http://www.sobekafotoclub.be

    Algemeen e-mailadres

    [email protected]

    Voorzitter: Reserveren van studio of zaal

    Johan Hespeel, Oude Bellegemstraat 1D, 8550 Zwevegem

    tel: 056 75 56 11 e-mail: [email protected]

    Erevoorzitter:

    Leon Vanneste, Twee Molenstraat 16, 8550 Zwevegem

    tel: 056 75 59 72

    Secretariaat en redactie Flits:

    Christiaan Clapuyt, van Halewynstraat 7, 8550 Zwevegem

    tel: 056 75 81 60 e-mail: [email protected]

    Lay-out:

    Rudy Deboeuf e-mail: [email protected]

    VU

    : C

    hrist

    iaa

    n C

    lap

    uyt