ECHO zomer 2012

Click here to load reader

download ECHO zomer 2012

of 7

  • date post

    07-Mar-2016
  • Category

    Documents

  • view

    223
  • download

    5

Embed Size (px)

description

Tijdschrift voor missionair werk

Transcript of ECHO zomer 2012

  • E c h o

  • On-voor-stel-baar Nee, dank uJe bent misschien een nuchter type dat zich niet gek laat maken. Wellicht heb je leergeld betaald. Of blijf je liever met beide benen op de grond. Eerst zien, dan geloven. Je weet wat je hebt, niet wat je krijgt. Ik vind het een begrijpelijke houding. Ik kies er ook vaak voor als iemand mij probeert te interesseren voor een onwaarschijnlijke aanbieding of voor deelname aan een loterij. We zijn nuchtere Nederlanders. En meestal is het leven zo slecht nog niet. Wat zal ik me in een avontuur storten?

    Met geen pen te beschrijvenHet is niet eenvoudig, zeg maar onmogelijk, om het onvoorstelbare aan de man of aan de vrouw te brengen. Er zijn geen woorden voor, er is geen plaatje van. Er wordt aan jou gevraagd het er op te wagen. Wanneer zou je overstag gaan? Dan moet degene die het aan je vraagt, die van jou verlangt om de sprong te wagen, wel je vertrouwen hebben. In dit geval is dat God. Hoe moet dat als je Hem niet kent? De ervaring van anderen kan helpen. Wat het oog niet heeft gezien en het oor niet heeft gehoord, wat in geen mensenhart is opgekomen, dat heeft God bestemd voor wie Hem liefheeft. Het zinnetje is van Paulus. Hij spreekt uit ervaring. Hij is niet de enige. Het is geen sterk verhaal. Nee, er zitten zelfs zwakke kanten aan. Wat God in petto heeft is zo onvoorstelbaar dat veel gelovigen het maar met moeite kunnen geloven. Maar wees eens eerlijk, zou je een ronkend verhaal niet eerder wantrouwen? Op mij maakt het verslag van een zoektocht met vallen en opstaan, misschien wat haperend verteld, meer indruk dan een glad verkooppraatje.

    Toch is er maar een manier om er achter te komen

    Het pontje bij Amerongen, waar ik op sta, moet wachten. Een zwaarbeladen rijnaak ploegt door het water stroom opwaarts. Richting Koblenz of nog verder. Op de achterkant van het schip staat met forse letters NOOITGEDACHT.

    De schipper heeft die naam niet voor niets gekozen. Ik ken hier en daar een huis

    met dezelfde naam. Er zijn molens die zo heten, in Warnsveld, in Woudrichem en

    in Spijkenisse.

    Hebben de schippers en de molenaars jarenlang geploeterd en gespaard en eindelijk het bedrag bij elkaar gekregen om een schip te kopen, een molen te bouwen? Lang verwacht, stil gezwegen, nooit gedacht, toch gekregen? Ik zie nog mijn collega het kantoor bijna binnenhuppelen. Van alle mannen heeft ze mij gekozen. Ze zei ja! Hij kon zijn geluk niet op. De vrouw van zijn dromen, hij achtte haar onbereikbaar, had ja gezegd. Dat kan natuurlijk ook, dat je tot je grote vreugde verrast wordt door iets wat je voor onmogelijk hield.Hoe mooi en bijzonder het ook is, het is allemaal nog voorstelbaar. Probeer je eens voor te stellen dat je het gelukkigste overkomt wat je je kunt voorstellen. En maak het in je gedachten nog honderd, nee duizend keer mooier. Lukt je dat? Mij lukt dat niet. Zelfs als het je zou lukken, dan zou die gedachte, die ervaring, nog verbleken bij wat je overkomt als God je geeft wat Hij aan je kwijt wil.

    wat in geen mensenhart is opgekomen,

    en het oor niet heeft gehoord,

    Wat het oog niet heeft gezien

    dat heeft God bestemd voor wie Hem liefheeft.

    2 3

  • Zeg, vind je het erg om ergens anders heen te gaan? Ik heb zon moeite met de achtergrondmuziek hier. Ik moet lachen. Nee,

    prima! Het is ook niet bepaald mijn smaak.

    Ik had met Matthijs afgesproken om te luiste-

    ren naar zijn verhaal. Muziek speelt daarin een

    belangrijke rol, had hij gezegd. Ook nu speelt

    muziek een rol: het stoort hem mateloos. We

    gaan naar de Veldkeuken op Amelisweerd. Daar,

    op het terras, luisteren we naar de muziek die

    talloze vogels maken. Ik zie Matthijs genieten.

    Hij steekt van wal.

    Het is begonnen met een stuk van Bach. Aan het

    einde van een toneelstuk dat ik bezocht klonk er

    muziek, een koor zong, begeleid door een orkest.

    Ik kon niet heel goed verstaan wat er gezongen

    werd, het klonk droevig, maar ook vredig. Ik heb

    dat wel eens, dat iets zo intens bij me binnen-

    komt, ik was helemaal van slag. Herken je dat?

    Ik knik. Ik herken het. Je houdt het dan nauwe-

    lijks droog.

    Ja, ik schaamde me er bijna voor, voor mijn

    tranen. Maar ik was ook verbaasd. Ik herinner

    me weinig meer van het stuk, maar die muziek!

    Na afloop ben ik naar de regisseur van het stuk

    gegaan en vroeg hem welke muziek hij aan het

    einde liet horen. Hij keek me wat verbaasd aan

    en zij dat het Wir setzen uns mit Trnen nieder

    uit de Matthespassion van Johann Sebastian

    Bach was. Ik kende het stuk niet. Je kijkt alsof je het

    niet gelooft, maar het is echt zo. Godsdienst, geloof

    het was geen issue, het kwam niet voor, ik schonk

    er geen aandacht aan. Ik ben naar een muziekwin-

    kel gegaan om er een CD van te kopen. Ik ben nog

    van het oude stempel, ik wil er een echt schijfje van

    hebben. Natuurlijk heb ik ook op youtube gezocht

    en geluisterd. Ik snapte er helemaal niets van. Waar

    ging dat lied over? Dat wilde ik weten. Toch vreemd

    voor iemand voor wie geloof en godsdienst eigen-

    lijk niks te zeggen hebben.

    Ben je toen de hele Matthes gaan luisteren?

    Natuurlijk! Dat slot komt niet uit de lucht vallen. Ik

    raakte gentrigeerd. Zoveel emotie om wat eigen-

    lijk? Ik reconstrueerde de gebeurtenissen, het ging

    om een man die ter dood wordt gebracht, maar

    eerst gruwelijk mishandeld. Maar er was meer, want

    de vertelstem, de evangelist, vertelt het verhaal,

    maar het koor en de solisten reageren daarop. En

    dan blijkt dat zo belangrijk te zijn, dat die man

    sterft. Je kijkt me aan of je het snapt.

    Ik ontken het. Nee, ik weet niet wat er met je

    gebeurd is toen je deze muziek ontdekte. Ook niet

    toen je het verhaal erachter ontdekte. Ik ken het

    verhaal al, vanaf dat ik kind was. Maar vertel vooral

    verder.

    Matthijs valt even stil. Ik zie dat het hem opnieuw

    raakt, de ontdekking.

    Kijk, ik kan me opwinden over onrecht. Er zijn

    weken dat ik bewust geen journaal kijk en ook wel

    dagen dat ik de krant niet opensla. Het is soms

    gewoon te erg en te veel. Maar dit verhaal was

    anders. Het ging over mij. En dat is vreemd want

    ik ben geen partij. Wat heb ik er mee te maken?

    Maar Bach ziet dat anders, dat kreeg ik wel door.

    Die man, Jezus, ging dood aan dat rotkruis omdat

    wij, nee, omdat ik fout zat. Maar ik zat niet fout!

    Ik ben een goeie jongen. Ik heb het op een gegeven

    moment gewoon even aan de kant gegooid met zo-

    iets als: Wat zullen we nou beleven, Matthijs wordt

    christelijk! Daar had ik geen zin in.

    -Als ik je goed begrijp kwam het christelijk geloof

    in jouw leven nergens voor.

    Nee, ja, ik kende wel wat mensen die naar een kerk

    gaan en ik wist natuurlijk wel wat, vooral van schil-

    derijen en muziek, maar het was geen issue, ik had

    het er nooit over, waarom zou ik?

    -Toch stopt het verhaal hier niet.

    Hij lacht. Nee, het is daar niet gestopt!

    Een jonge vrouw die wat verderop zit luistert mee,

    ik zie het aan haar. Zij ziet dat ik het gemerkt heb.

    Het is misschien gek, maar ik ben de bijbel gaan

    lezen. Eerst via internet, de voorleesbijbel.

    Later heb ik er een gekocht, ook via internet.

    Toch stopt het verhaal hier niet

    lees verder op pagina 6

    4 5

  • Ik vond het spannend. Ik ben wel begonnen bij

    de evangelisten, dat kwam door de Passionen

    van Bach. Eerst Matthes, toen Johannes. Op

    een gegeven moment hoorde ik mezelf zeg-

    gen: Als dit waar is Ik begon er rekening mee

    te houden dat het waar was wat daar stond.

    Dat Jezus niet voor niets zo aan zijn eind was

    gekomen. En dat het toch iets met mij te ma-

    ken had. Het maakte me onrustig. Maar ik kon

    niet meer terug, ik moest en zou weten hoe

    het in elkaar stak. Er is enorm veel te vinden

    op internet, maar niet alles is betrouwbaar. Ik

    probeerde mijn vragen te ordenen, maar het

    werden er meer. Ik kreeg behoefte aan iemand

    die me bij de hand nam. Bij mij in de straat

    woont een oudere vrouw. Gek op vogels en

    gek op muziek. We groeten elkaar en maken

    wel eens een praatje als ze haar hond uitlaat.

    Ik wist dat ze bij een kerk hoorde. Toen ik haar

    weer eens zag heb ik het aangekaart.

    -En wat zei ze?

    Nou, dat was wel grappig, ze bleek mee te

    werken aan een soort cursus, de Alpha cursus.

    En ze zei dat het best zou kunnen dat een

    aantal van mijn vragen daar behandeld zou-

    den worden. Ik heb me opgegeven en heb die

    cursus gevolgd. De eerste avond ging over

    Jezus en de tweede over dat kruis. Ik moet zeg-

    gen, de uitleg was duidelijk. Ik kon mijn vragen

    kwijt. Ik voelde geen dubbele agenda, het was

    heel ontspannen. Ik merkte wel dat de cursus-

    leiders overtuigd waren van het feit dat het

    allemaal waar was en dat het betekenis heeft.

    -Wat bedoel je precies?

    Ik denk dat jij dat wel weet, maar ik bedoel

    dat de dood van Jezus iets betekent voor mij.

    Hij deed dat uit liefde, hij verzette zich niet.

    Zijn terdoodveroordeling was zondermeer een

    misdaad, maar het is meer. Het is ook herstel

    van de verstoorde verhouding tussen God en

    mens. Daar heeft Bach het in zijn Passionen

    steeds over.

    -Zijn je vragen beantwoord? Kon je er wat

    mee?

    Niet alle vragen zijn beantwoord, nee. Maar

    het doet er minder toe. Ik ben onder de indruk

    g