DDG Gazet 2004/5

download DDG Gazet 2004/5

of 20

  • date post

    03-Apr-2016
  • Category

    Documents

  • view

    219
  • download

    1

Embed Size (px)

description

Het magazine van de Dutch Directors Guild. Editie 5 jaargang 2004.

Transcript of DDG Gazet 2004/5

  • N I E U W S B R I E F V A N D E D U T C H D I R E C T O R S G U I L D

    052 0 0 4

    Reisbureau RyninksN E D E R L A N D S E D O C U M E N T A I R E M A K E R S I N D E B E K L A A G D E N B A N K

    Plotseling zitten de Nederlandse docu-mentairemakers in de beklaagdenbank.Werden hun films enkele jaren geledennog aangeprezen als het internationaleneusje van de zalm, nu getuigen ze vannavelstaarderij, gemakzucht en profiteur-schap. De aanzet voor de recente aan-klacht werd op het IDFA 2002 al gegevendoor Filmfondsadviseur Raymond vanden Boogaard, die de Nederlandse filmereen gebrek aan engagement verweet.Werd de bal in 2002 dus al klaargelegd,begin november 2003 werd hij hard inge-trapt, in een artikel in Vrij Nederland datIDFA-directrice Ally Derks en hoofd docu-

    mentaire van het Nederlands Fonds voorde Film Kees Ryninks aan het woord liet.Derks, kennelijk gesterkt door van denBoogaards tirade van het jaar daarvoor,liet zich ontvallen dat het Nederlandseaanbod uitblonk door navelstaarderij.Niemand was toch op het briljante ideegekomen om een film te maken over bijvoorbeeld Pim Fortuyn of Marok-kaanse lastpakjes? Merkwaardigerwijs was Nederland het afgelopen IDFA in de competitie vertegenwoordigd met aanzienlijk meerfilms dan voorgaande jaren. Films dieblijkbaar niet afgedaan konden worden

    met maar dat is televisie, zoals bij deprachtige in cinema vrit stijl gedraaidedocumentaire over minderjarige asiel-zoekers Kamp Vught van Sarah Vos.Wellicht heeft Derks met de hand overhet hart gestreken en het gebrek aanengagement met de mantel der liefdewillen bedekken.

    Hart & portemonneeIn het Vrij Nederland-artikel sluit KeesRyninks zich eerst opportunistisch aan bijde Derksiaanse opinie betreffende navel-staarderij om vervolgens de gigantischehonoraria die documentairemakers naarzijn mening opstrijken, in de strijd tegooien. Bij een deel van de aanvragersvoel je dat het de makers meer te doen isom de hypotheek te kunnen betalen. (...)De discussies over salarissen en arbeids-voorwaarden zijn altijd eindeloos.Met andere woorden: de Nederlandseregisseur is een geldwolf, die het makenvan films alleen als alibi gebruikt om veel geld te verdienen. Kennelijk moet de filmer in Ryninks opvatting een andersoort mens zijn dan de meeste mensen.Iemand die het recht ontzegd moet worden om een eigen woning dan welbedrijfsruimte met een hypotheek tefinancieren. Wellicht bedoelt hij dat deNederlandse film alleen kan gedijen alsde makers van het bestaansminimumleven of nog beter onder de armoede-grens zitten. Immers, zo zegt hij in VrijNederland: Misschien is het tijd om hethart weer eens te laten spreken in plaatsvan de portemonnee. Misschien zijn er

    Het is de behoefte van iedere kunstenaar om de grens over te gaan om zich innerlijk teverrijken. Deze woorden van Vincent van Gogh werden onlangs door staatssecretarisMedy van der Laan geciteerd op een bijeenkomst over kunstbeleid en Europa. Ze staanin schril contrast met de uitspraken van Ally Derks en Kees Ryninks in nonchalantweggegeven interviews in krant en tijdschrift.

    uit: Justia van Maria Ramos

    Gastcolumn:Frank Jansen 3Interview metMarijke Jongbloed4-7

    Ben Sombogaartin L.A. 8+9Euro-Docuzone:De schijn tegen12 +13

    Paul Verhoeven 14-16Aftiteling op de helling 17-19In de wachtkamer 20

  • Reisbureau Ryninks

    ook weinig makers die iets wezenlijks te melden hebben. (...) Filmmakers vin-den vaak Nederland niet aantrekkelijkgenoeg. Soms voel ik me net een duurreisbureau.Het DDG-onderzoek Zijn we in beeld,gepresenteerd op 12 december 2003 (wehebben je gemist, Kees!) logenstraft opondubbelzinnige wijze Ryninks vlot gepo-neerde beschuldiging. De gemiddeldejaarinkomens uit regiewerkzaamhedenbij de onafhankelijke filmmakers en datzijn diegenen, die in de door Ryninks zogewenste categorie gepassioneerd vallen zijn zo laag (11.000 euro), datgeen bank hen een hypotheek zal willenverschaffen.Het bestuur van de DDG vond dan ook dathet op haar weg lag Ryninks van repliekte dienen en stuurde een brief naar hethoofd documentaire van het NederlandsFonds voor de Film. Tot op heden heefthet bestuur nog geen reactie mogen ont-vangen. De redactie van de Gazet beslootde gewraakte uitspraken daarom voor teleggen aan enkele reislustige documen-tairemakers.Maria Ramos (Justia): De manier waar-op Kees Ryninks zijn bezorgdheid over destand van zaken in de Nederlandse docu-mentaire formuleert, getuigt van weinig

    respect voor de makers. Wat is er mismee als je je zorgen maakt over het betalen van je rekeningen zoals iedereendat doet, inclusief crewleden en produ-centen? Ik zie geen verband tussen harten portemonnee, en ik denk niet datgeldgebrek leidt tot betere, originelerefilms. Een stimulerend klimaat, dat open staat voor nieuwe filmideen envernieuwing in de documentaire filmtaal,en meer waarde hecht aan kwaliteit danaan kijkcijfers, doet dat wel. Veel interes-sante projecten vinden geen gehoor bij de publieke omroep en kunnen daaromgeen toegang krijgen tot noodzakelijkegeldbronnen van Stimuleringsfonds enFilmfonds. De druk waaronder de publieke omroep op dit moment staat ende wijze waarop dit de documentaire filmbenvloedt, daar moeten we ons zorgenover maken.

    HypotheekEr stond een curieuze tegenstrijdigheidin de opmerkingen van Derks, zegtRamn Gieling (Johan Cruijff En unmomento dado). Ze verwijt de Neder-landse filmmaker navelstaarderij enmerkt in dezelfde zin op dat wij (demakers) meer genteresseerd zijn in eenarbeidsconflict in Azerbeidzjan dan inonze eigen problemen. We zijn kostbaretijd kwijt als we op deze onzin in moetengaan. Maar het duidt mogelijk op ietswezenlijkers: het verschil in houding vaneen festivaldirecteur als bijvoorbeeldSimon Field (IFFR) en Ally Derks. De eerste bezit de gepaste (en tegelijk kritische) houding van respect tenopzichte van een filmmaker, waar delaatste zich de aanmatigende houding

    aanmeet van een Nederlandse festival-directrice die filmmakers als vulsel voorhaar eigen feestje beschouwt, en boven-dien nog eens vertelt wat ze moeten aantrekken. Als je filmmakers overigensiets kunt verwijten, is het dat ze te weinigin het geweer komen tegen die onuitroei-bare regeldrang van festival- en fonds-directeuren. Ik vrees dat filmmakersbang zijn hun goede contacten op hetspel te zetten. Aardig gevonden willenworden en goeie vriendjes blijven, neemtsowieso een misselijkmakende plaats inhet Nederlandse filmverkeer in.En ja, over de salariring van filmmakers:het wil maar niet tot de goedbetaaldebonzen doordringen dat de maker vaneen niet-fictie film in Nederland verhou-dingsgewijs nog altijd de sluitpost van debegroting vormt. Bij mijn voorlaatste filmstond ik voor evenveel op de begroting als de camera-assistent.Het neemt niet weg dat het Nederlandsesubsidiebestel zowel makers als bonzenlui en arrogant maakt. Maar de fondsenen festivals moeten verder kijken dan hunneus lang is.Heddy Honigmann (Dame la Mano): Vandie uitspraken van Ryninks en Derks hebik veel last gehad bij de uitbreng van mijnfilm. Ronald Ockhuysen citeerde Ryninksin zijn recensie en noemde mijn film eenreisbrochure. Ik zou tegen Ally Derks willen zeggen: wij maken zelf wel uitwaarover we het in onze films willen hebben. En tegen Kees Ryninks: jazeker,wij werken k om onze hypotheek tebetalen en boodschappen bij Appie Heijnte doen.

    (HH)

    R E D A C T I O N E E L

    Het leek zo goed te gaan metde Nederlandse documen-taire. Maar het kan verkeren.De spotlights kantelden enineens stond menig regisseurin kwade reuk. Niet alleen de Ford Transit-discussies,maar ook uitspraken van AllyDerks en Kees Ryninks logener niet om. Tegelijkertijd ging

    Docuzone ten onder, om alseen Europese feniks uit de aste herrijzen. Er gingen heelwat wenkbrauwen omhoog deafgelopen maanden. En toenlieten de High Definition-projecties in Het Ketelhuis infebruari ook nog eens fijntjeszien dat celluloid in de 20eeeuw thuishoort. Ook voor

    de DDG was het fronsen en peinzen geblazen na de uit-komsten van het onderzoekonder de Nederlandse regis-seurs. Want hoe nu verder na de eerste vijf jaar van pioniersdrift? Die discussie is nog gaande en zal in eenlater stadium ook de paginasvan de Gazet (mede) vullen.

    En verheugend feit valt er in ieder geval te melden: er iseen overeenkomst met hetHonorarium College (HOCO)van de Publieke Omroepbereikt. De leden zullen zichdaar eind deze maand inhou-delijk over moeten uitspreken.En o ja, tien filmauteurs kregen begin dit jaar een

    uit: Justia van Maria Ramos

  • cadeautje van artistiek advi-seur Mart Dominicus. Al metal een vliegende start van2004.De problemen blijven natuur-lijk als vanouds: gebrek aancontinuteit, gekrakeel over de fondsen en de omroepen,gesteggel met producenten. Genoeg zaken waar de DDG

    zich de afgelopen vijf jaar hard voor heeft gemaakt. Dat er veel op het spel staat,blijkt onder andere uit deDocuzone-discussie en dealtijd voortschrijdende tech-nologie: HD in Europa met zijnverschuivingen in de distribu-tiekanalen zou weleens meerkunnen incorpereren dan

    alleen de documentaire film.Ook de artistieke speelfilmwordt meer en meer die kantop geduwd. Dat zal voor veel regisseurs in de kleine filmlanden vanEuropa grote gevolgen kunnenhebben. Regisseurs zullendaar ook zelf over na moetendenken, om straks niet achter

    de feiten aan te lopen. De DDGwil in de komende jaren zor-gen dat haar leden vooraanlopen, waar een regisseurthuishoort, ook in de 21eeeuw.

    Wanneer acteren niets meerof minder is dan managementof fear, dan is regisseren inzekere zin vergelijkbaar mettherapeutisch werk. En als je,zoals ik tot voor kort als hoofddrama het laatste woord hadover de bezetting van sleutel-posities, dan is de parallelmet de functie van een chef de clinique gauw gemaakt.Het samenstellen van teamsdie de operatie zonder (al teveel) bloed (tijd & geld) te vergieten tot een goed eindemoesten brengen, vond ik eenvan de meest interes