Centraal station

download Centraal station

of 12

  • date post

    08-Mar-2016
  • Category

    Documents

  • view

    216
  • download

    1

Embed Size (px)

description

 

Transcript of Centraal station

  • GARE CENTRALE / CENTRAAL STATION

  • Qua cultuur is Brussel een droom

    MarieAnge woont in centrum

    Brussel en wil er niet meer weg. Als

    kunstenares haalt ze haar inspiratie

    uit de grootstad. Een gesprek over

    de buurt waarin ze woont, haar visie

    op de stad en de kunstwerken die

    ze maakt.

    Het appartement van MarieAnge

    staat vol open kasten, gevuld met

    pigmenten, borstels en potloden.

    Hier en daar hangt een van haar

    kunstwerken tegen de muur. De

    houten vloer en de grote tekentafels

    maken helemaal duidelijk dat ik in

    een atelier ben beland.

    MarieAnge woont al twintig jaar in

    Brussel. Haar atelier bevindt zich in

    de Wolvengracht, in het hart van de

    hoofdstad. Drie maanden geleden

    heeft ze van haar atelier ook haar

    woonplaats gemaakt. Het is voor

    haar een zeer bewuste keuze om in

    het centrum te wonen, dicht bij het

    openbaar vervoer. Ze rijdt niet met

    de auto, maar kiest voor de metro

    of haar plooifiets. De combinatie

    metro en fiets is ideaal in Brussel.

    MarieAnge houdt van de hoofdstad.

    De mix van verschillende mensen,

    het openbaar vervoer, de leuke

    winkels, de cultuur. De bibliotheek

    van de Munt gaat weer open, de

    Leopoldstraat is heraangelegd, ik

    kan te voet naar het Filmmuseum.

    Dat is toch schitterend? Op het vlak

    van cultuur is Brussel een droom.

    Geen plaats voor de gewone

    mens?

    Haar buurt heeft ze de laatste jaren

    enorm zien veranderen. Twintig

    jaar geleden was Brussel dood, maar

    de stad is opnieuw beginnen leven.

    Enerzijds vindt MarieAnge het een

    goede zaak dat de stad opnieuw

    investeert in het centrum. Krotten

    worden neergehaald, sommige

    straten zijn autovrij gemaakt, de

    infrastructuur heraangelegd. Toch

    wordt ze ook geconfronteerd met

    de keerzijde van deze medaille.

    In haar buurt worden enkel nog

    luxewoningen gebouwd. Grote

    kantoorgebouwen en luxehotels

    rijzen als paddenstoelen uit de grond.

    Blijkbaar is er voor de gewone mens

    geen plaats meer. En dat is spijtig,

    want we moeten samenleven met

    alle lagen van de bevolking. Het

    is juist die mix die het interessant

    maakt. Het zijn vooral Eurocraten

    die door de nieuwe luxewoningen

    aangetrokken worden, de gewone

    Brusselaars verdwijnen uit de

    Wolvengracht en de rest van het

    stadscentrum. Voor MarieAnge is

    het duidelijk: er moeten meer sociale

    woningen komen.

    Het contrast tussen de luxe van

    het centrum en de situatie in de

    metro van Brussel is opvallend.

    MarieAnge werkt overdag in haar

    atelier in Brussel, maar geeft ook

    avondlessen in Gent. Daardoor komt

    ze vaak in het Centraal Station. De

    vele mensen die de warmte van het

    station opzoeken omdat ze geen dak

    boven het hoofd hebben, het grijpt

    MarieAnge enorm aan.

    Emile Verhaeren als inspiratie

    De kunstenares twijfelde dan

    ook geen moment toen ze werd

    uitgenodigd door het Provinciaal

    museum Emile Verhaeren.

    Verhaeren schreef in de negentiende

    eeuw gedichten over de sociale

    ongelijkheid, de verstedelijking en de

    kwalijke gevolgen van de Industrile

    Revolutie. Volgens MarieAnge zijn

    de gedichten nog steeds actueel.

    De situatie is eigenlijk niet veel

    veranderd. Verhaeren was voor op

    zijn tijd.

    MarieAnge besloot de mensen die

    alleen de metro als hun thuis kennen

    te fotograferen. Ik probeerde ze

    voor een witte achtergrond te

    plaatsen, en dan begon ik ze te

    portretteren. Die mensen hebben

    een zeer laag zelfbeeld omdat ze op

    straat leven. Ik heb discussies gehad

    met mensen die zich niet wilden

    laten fotograferen. Dat vind ik ook

    normaal. Uit de fotos heeft ze een

    selectie gemaakt van 6 portretten: 3

    mannen en 3 vrouwen. Die heeft ze

    op een specifieke manier bewerkt.

    De portretten worden uit

    hun context gehaald, in lagen

    uiteengerafeld en vervaagd. Met een

    naaimachine bewerkt ze de beelden.

    Dat proces levert intrigerende,

    donkere kunstwerken op, die een

    mystieke sfeer uitademen. Een

    sfeer die past bij de onderwerpen

    waarrond MarieAnge werkt. De

    kunstenares zoekt naar mensen die

    de samenleving het liefst verborgen

    houdt. Eerder werkte ze al met

    psychiatrische patinten, voor haar

    volgende project zal ze gevangenen

    portretteren. Haar kunstwerken zijn

    dan ook niet vrolijk te noemen,

    eerder duister en rauw. Ik weet

    dat het beklemmend is. Ik toon een

    aspect van onze samenleving dat

    altijd verborgen wordt. Ik vind het

    mijn taak om dit te blijven doen.

  • Pour ce qui est de la culture, Bruxelles est un rve

    MarieAnge habite au centre de

    Bruxelles et entend bien ne plus

    jamais quitter cet endroit. En tant

    quartiste, elle trouve son inspiration

    dans la mtropole. Voici notre

    conversation propos du quartier

    o elle habite, son point de vue sur

    la ville et les uvres dart quelle a

    cres.

    Lappartement de MarieAnge est

    rempli darmoires ouvertes pleines

    de pots de peintures, de pinceaux et

    de crayons. Quelques uvres dart

    ornent les murs. Le parquet et les

    grandes tables dessin ne laissent

    aucun doute: je me trouve bien dans

    un atelier.

    MarieAnge habite Bruxelles depuis

    vingt ans dj. Son atelier se situe

    rue du Foss-aux-Loups, au cur

    de Bruxelles. Il y a trois mois, elle a

    lu domicile dans son atelier. Pour

    MarieAnge, habiter dans le centre

    est un choix trs logique : elle se

    rapproche ainsi des transports

    publics. Elle na pas de voiture, mais

    elle choisit le mtro ou son vlo

    pliant. La combinaison mtro-vlo

    est idale Bruxelles.

    MarieAnge aime la capitale. Le

    mlange de personnes diffrentes,

    les transports publics, les magasins,

    la culture. La bibliothque de

    la place de la Monnaie rouvre

    ses portes, la rue Lopold a t

    reconstruite, je peux aller pied au

    muse du Cinma. Cest fantastique,

    non? Pour ce qui est de la culture,

    Bruxelles est un rve.

    Et les gens du commun?

    Ces dernires annes, MarieAnge

    a vu son quartier changer

    normment. Il y a vingt ans,

    Bruxelles tait morte, mais la ville

    est revenue la vie. Dune part,

    MarieAnge approuve que la ville

    rinvestisse dans le centre. Les

    taudis sont dmolis, certaines

    rues sont devenues pitonnires,

    linfrastructure samliore. Dautre

    part, elle est confronte au revers de

    la mdaille. Dans son quartier, on ne

    construit plus que des habitations

    luxueuses ou de grands immeubles

    de bureaux et les htels de luxe

    poussent comme des champignons.

    Apparemment, il ny a plus de

    place pour les gens du commun.

    Et a, cest dommage, parce que

    nous devons vivre ensemble,

    toutes couches confondues. Cest

    justement ce mlange qui est

    intressant. Ce sont surtout des

    Eurocrates qui sont attirs par ces

    nouvelles habitations luxueuses, les

    simples Bruxellois quittent la rue

    du Foss-aux-Loups et le reste du

    centre-ville. Pour MarieAnge, il ny a

    pas de doute: il doit y avoir plus de

    logements sociaux.

    Le contraste entre le luxe du centre

    et la situation dans le mtro de

    Bruxelles est frappant. En journe,

    MarieAnge travaille dans son atelier

    Bruxelles, mais le soir, elle donne

    cours Gand. Si bien quelle passe

    souvent par la Gare Centrale. La vue

    des gens qui recherchent la chaleur

    de la gare parce quils nont pas de

    domicile fixe la touche normment.

    Emile Verhaeren, son inspiration

    MarieAnge na pas hsit une

    seconde lorsquelle a t invite par

    le muse provincial Emile Verhaeren.

    Au 19e sicle, Verhaeren crivait

    des pomes sur lingalit sociale,

    lurbanisation et les consquences

    dsastreuses de la rvolution

    industrielle. MarieAnge dit que ces

    pomes sont encore et toujours

    dactualit. En fait, la situation

    na pas chang. Verhaeren tait en

    avance sur son poque.

    MarieAnge a dcid de

    photographier les personnes qui

    nont que le mtro comme domicile.

    Jessayais de les placer devant un

    fond blanc, ensuite jai commenc

    faire leur portrait. Ces gens ont

    une mauvaise image deux-mmes

    parce quils vivent dans la rue.

    Jai eu des discussions avec des

    personnes qui ne voulaient pas tre

    photographies. Et cest normal.

    Parmi ces photos, elle a slectionn

    6 portraits, 3 hommes et 3 femmes,

    quelle a travaill sa manire.

    Les portraits sont extraits de leur

    contexte, effilochs en couches

    et estomps. Avec une machine

    coudre, MarieAnge travaille les

    images. Ce processus dbouche

    sur des uvres dart intrigantes

    et obscures qui dgagent une

    ambiance mystique. Une ambiance

    qui correspond au sujet des uvres

    dart de MarieAnge. Elle cherche

    les personnes qui sont caches

    dans la socit. Par le pass, elle

    a dj travaill avec des patients

    psychiatriques et son prochain

    projet sera consacr aux prisonniers.

    Ses uvres dart ne peuvent pas

    vraiment tre qual