Bijtijds, november 2009

download Bijtijds, november 2009

of 14

  • date post

    13-Mar-2016
  • Category

    Documents

  • view

    223
  • download

    3

Embed Size (px)

description

kleur, prikkels aan de muur

Transcript of Bijtijds, november 2009

  • LIFESTYLEMAGAZINE VAN HET NOORDEN

    11e jaargang / november 2009

    nummer 11 / editie zuid

    Kleur

    Horoscoop, maar dan anders

    Paars, zilverwit en parelmoerPrikkels aan de muur

  • de

    tie

    n v

    ra

    ge

    n..

    .5

    Welk boek heb je het laatst gelezen? ,,Ik lees de laatste tijd niet zoveel boeken meer. Op vakantie had ik een paar skudders mee, maar daar weet ik de titel niet meer van.

    naast Wie zou je in een vliegtuig Willen zitten en Waar zou de reis naar toe moeten gaan? ,,Naast mijn vader en moeder en we vliegen naar huis.

    Wat is je levensmotto?,,Als je maar plezier hebt in wat je doet.

    Foto: Simon van der Woude

    Het thema van deze Bijtijds is kleur en dan denk je meteen aan een schilder, een bloemist of een fotograaf. Mensen die dagelijks met kleur werken. en van de fotografen met wie Bijtijds al jaren samen werkt, is Simon van der Woude uit Leeuwarden. aan hem stelden we deze keer de tien vragen.

    is er leven naast je Werk als zelfstandig ondernemer? ,,Natuurlijk is er leven. Nu ik niet meer de hele nacht in de darkroom zit maar achter het beeldscherm, kan ik zo nu en dan op zondag het vlees aansnijden. Ach, op aanraden van Hans Teeuwen zo nu en dan een bloemetje en dat is ook weer geregeld. De combinatie werken met je partner gaat voor mij helaas niet op.

    hoe staat je partner tegenover je Werk? ,,Mijn vrouw heeft me evenveel geholpen als dat ik haar weer ontslagen heb. Dus daar zijn we maar mee gekapt. je hebt de grootste hekel aan? ,,Ik heb de grootste hekel aan onrecht.

    Wie is je held? ,,Ik heb geen helden. Er zit op iedereen wel een vlekje. Ik ben zelf overigens een held op sokken. Lees mijn weblog maar eens.

    je kunt genieten van? ,,Ik kan genieten van lekker eten en een ritje op mijn ouwe, (zo nu en dan) trouwe en oranje BMW. Van mijn werk geniet ik trouwens ook nog heel erg veel. Anders kon ik het ook niet doen.

    Wat betekent friesland voor je? ,,Friesland is mijn thuis. Ook al ben ik een Leeuwarder.

    Wanneer gaat bij jou de televisie uit? ,,Als de stoppen doorslaan, of natuurlijk als we gaan slapen. Tv is zo vreselijk verslavend.

    Tien vragen aan

    Simon van der Woude

    Colofon: uitgave: Bijtijds Magazine verschijnt twaalf keer per jaar in de provincie Friesland. Het magazine gaat mee als maandelijkse bijlage van de Leeuwarder Courant. uitgever: NDC medagroep, Leeuwarden. redactie: Weekbladredactie NDC mediagroep, Postbus 394, 8901 BD Leeuwarden, tel. (058) 284 55 70, fax (058) 284 55 79, e-mail: redactie.bijtijds@ndcmediagroep.nl fotografie: Fotobureau Het Hoge Noorden/Jeroen Horsthuis. advertentie-exploitatie: NDC mediagroep, Postbus 394, Leeuwarden, tel. (058) 284 55 08, fax. (058) 284 55 39. Informatie over adverteren: tel. (058) 284 55 40. opmaak & vormgeving: NDC mediagroep MediaProdukties & Vormgeving Leeuwarden postabonnementen: 20,= per jaar. tel. (058) 284 57 45. druk: NDC Print Leeuwarden. verspreiding: Als insert in de Leeuwarder Courant en op de openbare leestafel in Friesland voorwaarden: Op alle door ons uit te voeren advertentieopdrachten en af te sluiten contracten zijn de Regelen voor het Advertentiewezen, alsmede onze Algemene Voorwaarden, gedeponeerd bij de Kamer van Koophandel te Leeuwarden, van toepassing. Onder voorbehoud van auteursrechten NDC mediagroep. Niets uit deze uitgave mag zonder schriftelijke toestemming van de uitgever worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, scan, fotokopie, elektronisch of welke wijze dan ook.

    Hoera, een zoon

    De herfstvakantie in Turkije was anders dan ik me

    had voorgesteld. Ondanks het feit dat ik werd

    vergezeld door echtgenote, dochter en haar

    vriendin, voelde ik me die elf dagen eenzaam.

    Zo verdomd alleen! Dat kwam door mijn Turkse

    pleegzoon. Jaren geleden ontmoetten we hem

    in Bitez. Hij was net zo oud als onze dochter,

    zijn moeder was overleden en zijn vader keek

    niet naar hem om. Hij had niemand meer en

    omdat hij in mijn vrouw zijn moeder herkende,

    zij alleen een dochter had, werd ik vader van

    een pleegzoon. Moeder en zoon groeien elke

    vakantie meer naar elkaar toe, msnen dagelijks

    en dochterlief praat vertederend van mijn

    broer. Omdat hij een vriendelijke, innemende,

    eerlijke en hardwerkende vent is, had ik er geen

    moeite mee, dat hij mij pa noemde. Ik vond

    het zelfs leuk. Gven, zo heet ie, haalde met

    wat steun van ons verschillende diplomas en

    zijn rijbewijs. In juli kondigde hij aan dat hij deze

    herfstvakantie afscheid van ons zou nemen. Hij

    moet voor vijftien maanden in militaire dienst.

    In onze herfstvakantie wilde hij vrijaf nemen en

    met ons optrekken. Dat heb ik geweten. Zo zat

    ik vanaf het vliegveld in mijn eentje in de bus.

    Gven haalde zijn ma en de beide meisjes op in

    een geleende auto en die was met vier mensen

    en de koffers helemaal vol. Pa kon wel met de

    bus. Iedereen was al naar het strand toen ik in

    het appartement aankwam. Eenmaal zelf op het

    strand, bleek mijn gezin inkopen aan het doen in

    de stad. Tegen de avond kwam het kwartet thuis.

    Ze hadden al gegeten. En lekker! s Avonds sjokte

    ik achter het gezelschap aan naar een terrasje,

    waar mijn dames louter aandacht hadden voor

    de aanstaande soldaat. Ze hadden met hem

    te doen, want zo leuk is het niet in het Turkse

    leger. Mijn stevig aangedikte dienstverhalen

    hadden op het gezelschap geen effect. De

    dames sloegen de arm om hem heen en legden

    hun hoofden op zijn schouders. Ik was volledig

    overbodig.

    Elke ochtend werd Gven bij ons appartement

    overdreven verwelkomd. ,,Wat gaan we doen?

    kirde het drietal dan. Mij werd niks gevraagd.

    Ze maakten wandelingen, huurden een boot

    (,,Kun jij intussen mooi de boodschappen voor

    vanavond doen), bezochten zijn geboortedorp,

    het winkelcentrum in Bodrum en gingen een

    avondje bowlen. Ik zat aan de bar bij Mustafa.

    Wel gezellig, maar eenzaam. De laatste

    middag reed zoonlief zijn drie vrouwen naar

    het vliegveld. Ik zat weer in de bus. Alleen.

    Toen ik in de vertrekhal aankwam, hadden de

    dames met betraande oogjes vanwege het

    hartverscheurend afscheid - al ingecheckt.

    Ze zaten voorin het toestel. Ik achterin. Tussen

    vreemden. Volgend voorjaar gaan we opnieuw,

    draagt het jonkje nog steeds de wapenrok en

    heb ik alle aandacht weer. Kijk er nu al naar uit.

    Piet Prins eindredacteur(meer columns van Piet Prins op www.bijtijds.nl)

    Covermodel: Melissa Houben - www.modelmayhem.com/mutantparis , fotograaf: Jeroen Horsthuis, visagiste: Saskia Wagenvoort - www.saskiawagenvoort.nl en foto editor: Rudie Hiemstra.

  • HIG

    HLI

    GH

    T6

    Ondernemer in kleur

    Laatst hing er zon mevrouw van de Kamer van Koophandel aan de telefoon. Wat of Henk Hofstra nu precies deed? Bij de KvK kon men er maar moeilijk hoogte van krijgen, in welke categorie moesten zijn bezigheden worden gerubriceerd? Kunstschilder vanzelf, maar het verven van straten en pleinen? Ziet hij zichzelf als environmental artist, zoiets als inpak-kunstenaar Christo? Ah, u houdt zich ook bezig met het stylen van fietsen, dat valt dan weer onder industrieel ontwerp. Wat zegt u, u laat blikken restaurantolin bedrukken met afbeeldingen van leuke Chinese meisjes? Dus ook verpakkings-ontwerper. Daarnaast doet u in stropdas-dessins? Misschien is het toch handiger als de heer Hofstra zelf een lijst zou willen opstellen.

    hig

    hlight

    7

    ,,Ik smeer overal kleur op, zegt Hofstra met een grijns. ,,Hoe anderen dat willen benoemen interesseert me eigenlijk niet. In het atelier in Drachten kan hij aan een van zijn karakteristieke koeienschilderijen werken en ineens tussen de mengsels op zijn palet een interessante schake-ring ontdekken die het heel aardig zou kunnen doen voor een nieuwe serie fietsen. Van het een komt het ander, het is maar net waar hij mee bezig is. Kleur is namelijk overal en alles heeft kleur. Veel kleur, je moet het alleen zien. Hoe het komt weet Hofstra niet maar hij ziet kennelijk meer kleur dan anderen. En hij kan zich kleuren herinneren; zoeven hem op de fiets tien autos voorbij dan heeft hij van allemaal de kleur op het netvlies. Aan winkelen heeft hij een hekel, maar hij kan met genoegen een parfumerie-zaak of boekenwinkel binnenlopen louter om zich te verlustigen aan de fleurige verpakkingen en de kleurrijke boekomslagen.

    Gat in de muurMisschien dat onze calvinistische inslag ons kleurgevoel tempert, maar daar heeft Hofstra dus geen last van. Geen sombere bruin of grijs-tinten in zijn werk. Natuurlijk, ook hij is een kind van de Friese grond, dus schildert hij bij voorkeur weidse landschappen, tulpenvelden, en koeien. Mensen blijven nu eenmaal rare wezens: in Oostenrijk hangt men een berglandschapje aan de muur, hier een dorpsgezicht met weiland. Voor een natuurgetrouwe voorstelling kun je echter net zo goed een gat in de muur hakken, daar heb je geen kunstschilder voor nodig. Hij zoekt de grenzen op van de polder-werkelijkheid figuratief, maar fel en uitbundig van kleur. Het wonderlijke van Hofstras voorstel-lingen is dat de kijker zich in eerste instantie niet verbaasd over de knalrode lucht achter de koe. Die lijkt vanzelfsprekend, pas als je je bij nader

    inzien afvraagt wat de kijkervaring zo intens maakt, kom je er op.

    andersom denkenAndersom denken, noemt Hofstra, zijn werkwijze. Een meer verhelderende term kan hij er ook niet voor verzinnen. Hij weet er in elk geval mensen mee te raken, anderen vinden het weer vrese-lijk. Het Blauwe Vaart project is waarschijnlijk het